Anna Who Was Mad - Anne Sexton

Anna who was mad, 

 I have a knife in my armpit. 

When I stand on tiptoe I tap out messages. 

Am I some sort of infection? 

 Did I make you go insane? 

 Did I make the sounds go sour? 

 Did I tell you to climb out the window? 

 Forgive. Forgive. 

Say not I did. 

Say not. 

Say. 

 Speak Mary-words into our pillow. 

Take me the gangling twelve-year-old into your sunken lap. 

Whisper like a buttercup. 

Eat me. Eat me up like cream pudding. 

Take me in. 

Take me. 

Take. 

Give me a report on the condition of my soul. 

Give me a complete statement of my actions. 

Hand me a jack-in-the-pulpit and let me listen in. 

Put me in the stirrups and bring a tour group through. 

Number my sins on the grocery list and let me buy. 

Did I make you go insane?

Did I turn up your earphone and let a siren drive through? 

Did I open the door for the mustached psychiatrist who dragged you out like a gold cart? 

Did I make you go insane? 

From the grave write me, Anna! 

You are nothing but ashes but nevertheless 

pick up the Parker Pen I gave you. 

Write me. 

Write.

Λύτρωση

Βρίσκομαι σε μια χώρα όπου η νύχτα πέφτει γύρω στις 11 το βράδυ και ο ήλιος ανατέλλει στις 3μιση το πρωί. Μου κάνει τόση εντύπωση, που το σώμα μου δεν μπορεί να συνηθίσει αυτήν την διάρκεια της ημέρας.. Ξυπνάω όταν είναι 5 το πρωί και αισθάνομαι πως είναι 12 το μεσημέρι, η ώρα πηγαίνει 10 το βράδυ και αισθάνομαι σαν να είναι 7 το απόγευμα. 

Με τον ίδιο τρόπο, όμως, έχει αλλάξει η ζωή μου. Κάποια πράγματα που κάποτε ήταν τυλιγμένα στο σκοτάδι, πλέον βρίσκονται στο φως. Ενώ βρίσκομαι στην αρχή της ζωής μου, αισθάνομαι πως έχω τραβήξει έναν πολύ μεγάλο και σκληροτράχηλο δρόμο. Η μεταφορά αυτή μπορεί να φαντάζει παράξενη, αλλά είναι γεγονός πως έτσι αισθάνομαι. Όπως είναι γνωστό, όμως, άλλο το πώς νιώθεις και άλλο το πως σκέφτομαι. Σκέφτομαι πως η ζωή μου ήταν σκληρή, αλλά είμαι περήφανος για τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκα μέσα σε αυτήν. Είμαι 20 χρονών, και έχω μαζέψει εμπειρίες που μερικοί δεν μαζεύουν παρά μέχρι τα 40 τους, ή και ποτέ.

Αλλά όσο ενδιαφέρον και να είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτό το συνονθύλευμα με έχει διαμορφώσει σε αυτό που αντικρίζω όταν κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέπτη, δεν μπορεί παρά να έρχεται με κάποιο τίμημα. Και όμως, υπάρχει. Μπορεί να είμαι μόνο 20, αλλά σίγουρα το μυαλό μου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική μου ηλικία. Και αυτή η ασυμφωνία ψυχής και σώματος με κάνει ανά καιρούς να αισθάνομαι κουρασμένος, φθαρμένος, εκτός τόπου και χρόνου. Και ένα μέρος της αίσθησης αυτής προέρχεται από το γεγονός ότι δεν μπορώ να μοιραστώ την εμπειρία αυτής της φθοράς με τα κοντινά μου άτομα, γιατί δεν θα καταλάβουν. Τα βιώματά μας μας χωρίζουν. Φυσικά και είναι και θα είναι δίπλα μου, όπως και θα είμαι και εγώ δίπλα σε αυτά. Αλλά δεν είναι το ίδιο. Οι περισσότεροι δεν έχουν βιώσει την αγωνία της επιβίωσης με τον τρόπο που την βιώνω εγώ, γιατί απλά δεν είχαν αυτές τις εμπειρίες που σε σπρώχνουν στην άλλη άκρη της γραμμής, και θέλεις/δεν θέλει μεγαλώσεις, ωριμάζει, αλλάζεις.

Αλλά εκείνη η στιγμή που -ευτυχώς ή δυστυχώς- θα αντιμετωπίσουν κάποια από τα πράγματα που τόσο 'απλόχερα' μου χάρισε η ζωή, θα είμαι εκεί για να τους δείξω πως δεν είναι μόνοι σε αυτό γιατί ξέρω ακριβώς το τι περνάνε.

Και έτσι θα έρθει η λύτρωσή μου.

Αμήν...

Ανασκόπηση συναισθημάτων (erasmus)

Αυτές τις ημέρες με πιάνει συχνά ένας κόμπος στο στομάχι. Μια αίσθηση μελαγχολίας έχει κάνει μόνιμη κατοικία της το στήθος μου και μου το υπενθυμίζει σε κάθε ανάσα που παίρνω. Μόλις σήμερα συνειδητοποίησα το γιατί.

Ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός: μου λείπει η Αθήνα.

Δεν θα μπορούσα να είμαι παραπάνω ευτυχισμένος από την απόφασή μου να πάω erasmus στο εξωτερικό. Το να περάσω 10 μήνες σε μια χώρα ολότελα διαφορετική από την Ελλάδα μου έδωσε την ευκαιρία να ανοίξω το μυαλό μου, να προβληματιστώ για ό,τι είχα μάθει μέχρι σήμερα, να ενοχληθώ από την αντίληψη που μου είχαν φυτέψει στο μυαλό ότι δεν μπορώ να είμαι φίλος με άτομα από την Τουρκία ή τα Σκόπια γιατί έχουμε διαφορετικές πολιτικές θέσεις. Έμαθα να εκτιμώ την γαλήνη που σου προσφέρει ένα μεγάλο ποτάμι να ρέει στο κέντρο της πόλης, το να ξαπλώνεις στο γρασίδι με φίλους που δεν ξέρεις πότε θα ξαναδείς και γι'αυτό μαθαίνεις να εκτιμάς κάθε στιγμή μαζί τους. Ναι. Έμαθα να εκτιμώ τις μικρές στιγμές, αυτές που υπάρχουν για λίγο αλλά σε σημαδεύουν για πολύ καιρό.

Δέκα μήνες στην Λιθουανία. Παράλληλα ταξίδια σε όλη την ανατολική Ευρώπη, που τόσο λίγα μαθαίνουμε γι'αυτήν στο σχολείο. Άνθρωποι που κουβαλάνε βαρύ ακόμα το φορτίο της Σοβιετικής εποχής, τόσο στης ψυχή τους, όσο και στην νοοτροπία τους. Ξενοφοβία, ομοφοβία... γενικά φοβία προς το διαφορετικό, το ξένο, το 'όχι από εδώ'. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το βλέμμα εκείνης της κυρίας όταν μίλαγα στα ελληνικά στο κινητό μου μέσα στο λεωφορείο, ή τα παιδιά στον κεντρικό δρόμο που κορόιδευαν την JiYoung επειδή ήταν σχιστομάτα.

Αυτή η χρονιά με έχει αλλάξει, όσο καμία άλλη μέχρι τώρα στην ζωή μου. Μέσα σε δέκα μήνες βίωσα την ευτυχία, τον έρωτα, τον θάνατο, την έλλειψη ευθυνών και βάρους, τα όριά μου, και ικανότητες που ποτέ μου δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να αποκτήσω. Πλέον έχω φίλους στις 4 άκρες του κόσμου, που θα με περιμένουν να επισκεφτώ την οικογένειά τους, το σπίτι τους, την κουλτύρα τους. Δεν θα μπορούσα να αισθάνομαι πιο ευλογημένος...

Και τώρα όλα πλησιάζουν στο τέλος. Εικοσιοχτώ ημέρες έχουν απομείνει προτού επιβιβαστώ στο αεροπλάνο, και πω Viso Gero στην Λιθουανία, στο Βίλνιους, στην εστία μου στην Olandu Gatve, στους φίλους μου και στο erasmus...

Και αισθάνομαι όλο και πιο έτοιμος να γυρίσω στην χώρα που όλοι μισούμε να αγαπάμε, και αγαπάμε να μισούμε.

Έρχομαι. :)
___________________________________________________
Σήμερα είναι άλλη μία από τις κλασσικές μέρες που θα έπρεπε να διαβάσω, αλλά πολύ απλά είναι αδύνατο. Ξεκίνησα, λοιπόν, να άνω ένα ξεκαθάρισμα σε κάποια παλιά αρχεία που έχω στον υπολογιστή μου. Ανακάλυψα, λοιπόν, ένα αρχείο WORD που μου είχε στείλει ένα φίλος πριν από μισό χρόνο.

Ο Δ. λοιπόν, μου έστειλε το κείμενο αυτό που μιλούσε για τον έρωτα που βίωνε με τόσο γλυκά λόγια, αλλά και τον πόνο του χωρισμού, που μπορεί να κάνει πολλούς να ζηλέψουν την καθαρότητα που είχε η ματιά του στον κόσμο. Διαβάζοντάς το, όμως, αυτό που μου έκανε εντύπωση παραπάνω από ό,τι περίμενα είναι το πόσο φαίνεται να έχει επηρεαστεί από το στυλ που γράφω και εγώ κείμενα στο ιστολόγιό μου. Το ξέρω πως διαβάζει τα κείμενά μου από τότε που τον γνώρισα, δεν μπορούσα όμως ποτέ να φανταστώ το πόσο θα μπορούσε ένα κείμενο που έραψα σε κατάσταση οίστρου να επηρεάσει έναν άλλον άνθρωπο, έναν φανταστικό μου φίλο. Νιώθω κάτι παραπάνω από ευγνωμοσύνη που μοιράστηκε μαζί μου αυτήν του την αλήθεια. Σε ευχαριστώ.

Συναντηθήκαμε στον σταθμό νωρίς το απόγευμα, με ξενάγησες, ήπιαμε τσάι δίπλα στη θάλασσα, και φάγαμε πίτσα μαργαρίτα (που δεν ήθελα). Δε σταματούσαμε να μιλάμε. Για τις οικογένειες μας, τη ζωή μας, τα όνειρα μας.  Συζητήσεις που χαμε ξανακάνει διαδικτυακά, αλλά πλέον ήταν διαφορετικά. Καθίσαμε στις κούνιες αργά το απόγευμα με τη δύση του ήλιου. Φαινόταν και το φεγγάρι. Σου μίλησα για το φεγγάρι, πολύ. Και μετά ήρθε το πρώτο φιλί, μαζί με το πρώτο λουλούδι, και την υπόσχεση ότι θα ξαναβρεθούμε. Περιμέναμε στον σταθμό να φύγει το τρένο (Όπως και τη τελευταία μέρα που σε είδα) και μου κράταγες το χέρι. Με θλίβουν τα τρένα, οι σταθμοί. Η αναμονή όταν θέλεις να γίνει παντοτινή και συνάμα τη μισείς. Το σφύριγμα για την επιβίβαση και η τελευταία ματιά που ρίχνεις σαν να προσπαθείς να παγώσεις τον χρόνο.. Και να μείνεις για πάντα εκεί. Εκείνο το απόγευμα του Απρίλη.

Ένας μοναχικός άνδρας.

Και κάπως έτσι περνάει ο καιρός. Περνάνε οι ημέρες, περνάνε οι μήνες. Και αυτό που μένει τελικά δεν είναι παρά οι αναμνήσεις. Τα σημάδια που αφήνουν οι εμπειρίες στα μάτια μας, στα χέρια μας, στον κόσμο μας.

 It takes time in the morning for me to become George, time to adjust to what is expected of George and how he is to behave. By the time I have dressed and put the final layer of polish on the now slightly stiff but quite perfect George I know fully what part I'm suppose to play.

Λένε πως τα μάτια ποτέ δεν λένε ψέματα. Μπορείς να αντιληφθείς την θλίψη, το κενό, ακόμα και πίσω από τα πιο ζωηρά χρώματα, ακόμα και αν τα μάτια αυτά τα συνοδεύει ένα χαμόγελο.

Έτσι πέρασε ο καιρός. Δεν έχω αναρτήσει κάτι τους τελευταίους μήνες. Οι μήνες αυτοί ήταν γεμάτοι με στιγμές άπειρου κάλλους και ευγνωμοσύνης, αλλά και πολύ μεγάλης στενοχώριας και οδύνης. Αισθάνομαι σαν στην ζωή, με εξαίρεση αυτές τις στιγμές κορύφωσης, επικρατεί ένα κενό. Ένα κενό που δεν μπορώ να κάνω κάτι ακόμα για να το γεφυρώσω.. Πιστεύω πως γι'αυτό ευθύνεται το πένθος..

You know that only thing that has made the whole thing worthwhile has been those few times that I was able to truly connect with another person.

Πένθος. Πόσο βαριά λέξη. Παρακείμενος του πάσχω, πέπονθα. Δεν το έχω ξαναζήσει και δεν ξέρω πως να το περιγράφω. Μια ηρεμία φαίνεται να έχει κατακλύσει την ζωή μου, αλλά μια ηρεμία που συνοδεύεται από ένα βάρος στο στήθος, μια συνεχή αίσθηση συναισθηματικής φόρτισης. Σαν να είσαι πάντα έτοιμος να κλάψεις, αλλά να μην αφήνεις τον εαυτό σου. Σαν να ξεκινάς τα πάντα με ένα 20% μείον, και έτσι να μην καταφέρνεις ποτέ να είσαι 100% ευτυχισμένος, αλλά 80%.

A few times in my life I've had moments of absolute clarity, when for a few brief seconds the silence drowns out the noise and I can feel rather than think, and things seem so sharp. And the world seems so fresh as though it had all just come into existence. I can never make these moments last. I cling to them, but like everything, they fade. I have lived my life on these moments. They pull me back to the present, and I realize that everything is exactly the way it was meant to be.

Οι μεγάλες αλλαγές βοηθούν στο να ξεχαστείς. Και προσπαθώ να ξεχαστώ.

Προσπαθώ.

Tarnation

I am scared of letting myself go to talk about anything right now. I don't know if it's because I am a grown-up now, that people tell me things like Why do you always look so worried? or Why do you have such stress in your face? or How come you can't get a sentence out now? or What the hell is wrong with you? 

Όταν ήμουν έφηβος, τις ερωτήσεις αυτές τις έκανα και εγώ στο εαυτό μου, αλλά και οι άλλοι σε εμένα. Ήμουν τόσο αγχωμένος, τόσο φοβισμένος. Είχα προσπαθήσει να πάρω την μητέρα μου στους ώμους μου γα να την βοηθήσω, αλλά όπως είναι φυσικό, δεν μπορούσα να κάνω και πολλά όντας δεκατριών και δεκαπέντε ετών. Όλες αυτές οι σκέψεις ξεκίνησαν μόλις τελείωσα την ταινία Tarnation (2003), η οποία ουσιαστικά αποτελεί αυτοβιογραφία ενός άνδρα, ο οποίος από τα έντεκά του χρόνια τραβούσε με την κάμερά του πλάνα από την ζωή του. Τι είναι τόσο ιδιαίτερο στην ζωή του, ώστε να γυρίσει ταινία σχετικά με αυτόν; Η μητέρα του.

Η μητέρα του είναι σχιζοφρενής. Δεν γίνεται κατανοητό αν είχε την προδιάθεση ή αν οι επιλογές των γονιών της την οδήγησαν σε εκείνο το σημείο, αλλά αυτή η ταινία αποτελεί φόρο τιμής σε μια γυναίκα που από δυναμική και ευτυχισμένη κατέληξε εγκεφαλικά παράλυτη.

Δεν μπορώ καν να ξεκινήσω να κάνω παραλληλισμούς αυτής της ταινίας με την ζωή μου. Δυστυχώς, ταυτίζομαι με τον πρωταγωνιστή σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Αλλά δεν αισθάνομαι να έχω τις αντοχές να τα γράψω όλα.

Καληνύχτα κόσμε.

63 ημέρες...

Ήταν 5 Νοεμβρίου όταν γύρισα στην Αθήνα. Την προηγούμενη νύχτα με είχε πάρει τηλέφωνο ο πατέρας μου...Ξεκίνησε λέγοντας "Έχω κάποια άσχημα νέα....", και τότε μου το είπε. Τόσο απλά. Το πρώτο εκείνο βράδυ που γύρισα, συναντηθήκαμε ο αδερφός, ο πατέρας και εγώ... Οι άντρες της οικογένειας, μέσα στην σιωπή μας πήγαμε στην παραλία και καθίσαμε σε ένα ταβερνάκι. Ο αέρας και η απεραντοσύνη του πελάγους δεν μου έλεγαν τίποτα. Ξαφνικά είχα βρεθεί στην Αθήνα, χωρίς να το καταλάβω... Ήταν η πρώτη φορά που είδα τον πατέρα μου να δακρύζει, να κλαίει.. Κοιτούσα το ηλιοβασίλεμα από μακριά, τα χρώματα να πλημμυρίζουν τον ουρανό που είχα τόσο καιρό να δω χωρίς σύννεφα.. Όλα έμοιαζαν τόσο ήρεμα, σαν όλα να ήξεραν τι είχε συμβεί και το πώς αισθανόμουν..

63 ημέρες έχουν περάσει... Δεν ξέρω τι αισθάνομαι, και πώς 'πρέπει' να αισθάνομαι. Αυτό είναι το πρόβλημά μου. Καθώς όλα αυτά έγιναν όσο ήμουν (και είμαι μέχρι το καλοκαίρι) στο εξωτερικό για μία από τις πιο θετικές εμπειρίες της ζωής μου, αισθάνομαι πως δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα το τι έχει συμβεί. Έχω κλάψει. Έχει κοπεί η ανάσα μου και το σφίξιμο στο στομάχι μου πάει και έρχεται. Οι μελαγχολία είναι συχνή, και αισθάνομαι τρομερά μόνος ακόμα και όταν είμαι περιτριγυρισμένος από πολλά άτομα...

Το σώμα φαίνεται πως ξέρει τι συμβαίνει. Εγώ, όμως, αισθάνομαι πως έχω μπλοκάρει τον εαυτό μου. Θέλω να φωνάξω, να τα βροντήξω όλα, να μην ασχοληθώ με τίποτα, να μην μιλήσω σε κανέναν, να απαλλαγώ από όλα τα υλικά αγαθά και απλά να είμαι. Να υπάρχω. Αυτή η ύπαρξη να μην έχει όρια, περιορισμούς, και χαρακτηρισμούς. Απλά να είμαι. Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα όλο αυτό που λέω.... αλλά αισθάνομαι πως όσο το χρειάζομαι, άλλο τόσο δεν μπορώ να το αποκτήσω. Αισθάνομαι να πνίγομαι, και ξέρω πως 10 λεπτά αφού τελειώσω το γράψιμο αυτό, το συναίσθημα θα υποχωρήσει και πάλι στα ενδότερα της ψυχής μου και θα κρυφτεί. Και εγώ θα μείνω πάλι με το κενό.

Θέλω να φωνάξω, αλλά δεν μπορώ.

Θέλω να τα βροντήξω όλα, αλλά φοβάμαι.

Θέλω να μην σκέφτομαι, αλλά δεν μπορώ ΠΑΡΆ να σκέφτομαι..

Φοβάμαι.. Αλλά δεν έχω σε ποιον να το εκφράσω. Δεν θα με καταλάβουν οι φίλοι μου. Όσο και να με υποστηρίζουν, αυτός ο πόνος είναι κάτι που δεν ξέρουν και που εύχομαι να μην μάθουν..

Πονάω.. Αυτή τη στιγμή έχει μουδιάσει ολόκληρο το σώμα μου, όπως ακριβώς και εκείνη την ημέρα της κηδείας. Δεν μπορούσα να σταθώ, το στομάχι ήταν κόμπος και όλο το σώμα ήταν τόσο μουδιασμένο που δεν μπορούσα να ελέγξω καμία κίνησή μου..

Θέλω να μιλήσω, αλλά δεν ξέρω ποιος θα με καταλάβει.. Πού πάω; Τι με περιμένει; Ερωτήματα σαν αυτά φάνταζαν να έχουν συγκεκριμένες απαντήσεις μέχρι και πολύ πρόσφατα.. Ακόμα καλύτερα, δεν με απασχολούσαν όσο τώρα, γιατί είχα την προστασία πάνω από το κεφάλι μου. Ξαφνικά βρέθηκα εκτεθειμένος σε όλα τα βλήματα της ζωής, σαν να βρέθηκα ξαφνικά στο διάστημα χωρίς σκάφανδρο και εκτεθειμένος σε μια ηλιακή καταιγίδα.

Ώρες ώρες με χτυπάει η σκέψη "Η μαμά πέθανε". Άλλες φορές την διώχνω ως κάτι το ανούσιο και το χαζό, δεν την παίρνω στα σοβαρά. Άλλες φορές όμως, αρχίζω και σκέφτομαι όλα εκείνα τα μικρά πράγματα. Το χαμόγελό σου. Την μουσική σου. Τον εκνευριστικό τρόπο να στρίβεις το τσιγάρο σου. Την εποχή που προσπαθούσα να σε μάθω να παίζεις XBox. Το παιχνίδι της μπιρίμπας που ποτέ δεν θα ολοκληρώσουμε. Τα άγχη σου, αλλά και τα δείπνα μας στο μπαλκόνι με τα κεριά και την μυρωδιά από το νυχτολούλουδο να μας σπάει την μύτη.. 

Τις ημέρες των διακοπών αρχίζαμε να αδειάζουμε το σπίτι μας, το δωμάτιό σου. Μου φαίνεται αδιανόητο πώς το σπίτι αυτό δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Ποτέ δεν θα έχει την ζεστασιά και την γαλήνη που είχε κάποτε. Δεν θα ξανακάτσουμε ποτέ με μουσική να παίζει, εγώ να πίνω το τσάι μου και να διαβάζω το βιβλίο μου στο πάτωμα του σαλονιού, και εσύ να λύνεις σταυρόλεξα...

Ό,τι και να πω είναι λίγο.. Τίποτα γραπτό δεν θα μπορέσει ποτέ να εκφράσει τον πόνο που έχω μέσα μου..

Ένας Μήνας Χωρίς Εσένα

"Και τότε έπεσα. Χωρίς να το καταλάβω, εκεί που προσπαθούσα να σταθώ στα πόδια μου μπας και σταθώ από την αναγούλα που μου ήρθε, έπεσα. Όλα γίνανε τόσο γρήγορα, και χωρίς να το καταλάβω καν, ο κόσμος γύρω μου εξαφανίστηκε. Αισθάνθηκα να ασφυκτιώ, και τότε κατάλαβα πως έπαιρνα την τελευταία ανάσα μου. Αυτή που θα με οδηγούσε στο τέλος, στον θάνατό. Έτσι μου έμελλε να φύγω, λοιπόν. Ποιος να το περίμενε. Έβηξα. Πνίγομαι. Προσπάθησα να σηκωθώ, να πιαστώ, αλλά μου ήταν αδύνατο. Αισθάνθηκα τις δυνάμεις μου να σβήνουν. Το κύκνειο άσμα μου, έμελλε να φτάσει στο τέλος του."

Ποιες μπορεί να ήταν οι τελευταίες σκέψεις σου; Το κατάλαβες, άραγε, πως άφηνες την τελευταία πνοή σου; Πώς αυτό ήταν; Πως ήρθε το τέλος;

Ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο κοντά στον θάνατό από ό,τι τώρα. Και αυτό γιατί είναι άλλο πράγμα να χάνεις τον παππού σου ή την γιαγιά σου, και άλλο να χάνεις την μητέρα σου.

Ήσουν καλός άνθρωπος, γαμώτο. Αφιέρωσες την ζωή σου για να μεγαλώσεις τον αδερφό μου και εμένα, γιατί σε ανησυχούσε η σκέψη να μεγαλώσουμε χωρίς τους γονείς μας εκεί. Παραμέρισες τονε αυτό σου και τα όνειρά σου, για να δώσεις την βάση σε εμάς να μεγαλώσουμε, και να εξελιχθούμε στους ανθρώπους που είμαστε τώρα. Το ξέρω πως ήσουν περήφανη και για τους δύο μας, αλλά ίσως εμείς δεν σου λέγαμε το πόσο πραγματικά περήφανοι είμαστε και εμείς για εσένα, για όλα αυτά που έκανες για εμάς.

Φυσικά υπήρχε και η πτώση. Η αρρώστια, η κούραση. Η παραίτηση. Αλλά αυτό συνέλαβε στο να είναι πιο γεμάτες και πιο ουσιώδεις οι στιγμές που περνάγαμε μαζί και που ήσουν καλά. Δεν θα μετρήσω αν ήταν λίγες ή πολλές. Μετράει που τις είχαμε. Μου λείπεις. Πραγματικά μου λείπεις πάρα πολύ. Ένας μήνας έχει περάσει, και δεν χωράει στο μυαλό μου ότι δεν θα σε ξαναδώ. Δεν θα σε ξανακούσω. Δεν θα σου γκρινιάξω ποτέ ξανά.

Βασανίστηκες. Πραγματικά βασανίστηκες πολύ. Αλλά πάντα ήσουν εκεί για τους άλλους. Ανεξαρτήτως του πόσο χάλια μπορεί να αισθανόσουν εσύ, πάντα θα καθόσουν και θα άκουγες τα προβλήματα των άλλων και θα προσπαθούσες να τους βοηθήσεις. Δεν αξιωθήκαμε να πάμε εκείνη την βόλτα στον Εθνικό Κήπο, που τόσο καιρό σε παρακάλεγα. Μια βόλτα να πηγαίναμε, δεν ήθελα τίποτα άλλο.

30 ημέρες μετά. Μόνο μαι φορά σε έχω δει στον ύπνο μου. Μου είπες πως όπου και αν βρίσκεσαι, ακόμα επικοινωνούμε μέσα από τις ψυχολογίες μας και το αίμα μας. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, αλλά αυτές είναι οι μόνες κουβέντες που θυμάμαι να μου λες. Μια φίλη μου υποστηρίζει πως με αυτόν τον τρόπο ήρθες και μου έδωσες την ευκαιρία να σου πω Αντίο, μιας που δεν είχα την ευκαιρία να το κάνω. Βλέπεις, είχαμε να μιλήσουμε 2 ημέρες πριν να συμβεί ό,τι συνέβη.

Δεν ξέρω αν βασανίστηκες. Δεν ξέρω αν ήταν γρήγορο. Ήσουν μόνη σου, αυτό σκέφτομαι. Αλλά δεν κατηγορώ τον εαυτό μου, γιατί και στο εξωτερικό να μην ήμουν και πάλι δεν θα μπορούσα να είμαι εκεί. Ήταν μια μοναχική πτώση, που έκλεισε την μοναχική πορεία που είχες καθορίσει για τον εαυτό σου. Μακάρι να ήξερες σε πόσου ανθρώπους λείπεις. Μακάρι να ήξερες πόσους ανθρώπους άγγιξες με την απλότητά σου, την παιδική σου αφέλεια. Το θερμό χαμόγελό σου. Την ζεστασιά σου. Ακόμα και τον τελευταίο καιρό, μπορούσα να δω μέσα σου την μικρή Κατερίνα που αναγκάστηκε να μεγαλώσει χωρίς να το θέλει. Το πώς ενθουσιαζόσουν όταν ο ήλιος έριχνε τα "ωραία του χρώματα" στις πολυκατοικίες απέναντι από το σπίτι. Το με πόση χαρά έκοβες ένα κομμάτι από το νυχτολούλουδο για να το βάλεις στο σαλόνι, ή και δίπλα από το κρεββάτι σου, για να μπορείς να το μυρίζεις ολόκληρο το βράδυ. 

[...] η μουσική αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στην ζωή σου. Είναι και ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μας άφησες. Από τότε που θυμάμαι, τα ήρεμα Κυριακάτικα απογεύματα πάντα υπήρχε μουσική στο background. Είτε από ραδιόφωνο, είτε από βινύλιο, είτε από κασέτα. Για μια περίοδο δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε χωρίς να παίζει είτε η μαύρη είτε η κόκκινη κασέτα με την κλασσική μουσική. Σε θυμάμαι να χαζεύεις το κόκκινο και το μπλε cd των Beatles, να σηκώνεις με προσοχή την βελόνα του πικάπ για να βάλεις έναν από τους τόσο μα τόσο πολλούς δίσκους που είχες. Και μέσα σε όλα αυτά, μας έμαθες να εκφραζόμαστε μέσω της μουσικής, κάτι το οποίο θα ζει πάντα μέσα από εμάς και θα μας θυμίζει εσένα. Beatles, Queen, Σιδηρόπουλος, Pink Floyd, Mike Oldfield, μπορώ να σκεφτώ πραγματικά πάρα πολλά ονόματα που δεν θα μου λέγανε τίποτα αν δεν ήσουν εσύ. Σε αγαπώ. Δεν στο έλεγα πότε αρκετά, σπάνια μοιραζόμουν μαζί σου τα συναισθήματά μου, τις σκέψεις μου, τις ζωής μου.[...]

Χρώματα (Inspired by DS)

   Μου μιλάς για έρωτα. Μου μιλάς για το άδειο δωμάτιό σου, που αντηχούσε τους χτύπους της καρδίας, τόσο της δικής σου, όσο και του εραστή σου. Μου λες το πώς σου προσέφερε το πρώτο του λουλούδι τον Απρίλιο, πώς μαζί ανταλλάξατε πολιτισμούς και όνειρα, το πώς τελικά δέχτηκες να χωρίσετε χωρίς να είσαι πραγματικά σίγουρος για το γιατί. Διαβάζω το κείμενό σου με σχεδόν δάκρυα στα μάτια, γιατί βλέπω πως ο τρόπος που γράφω στο ιστολόγιό μου τα τελευταία χρόνια έχει επηρεάσει λίγο τον τρόπο που βλέπεις και εκφράζεσαι για κάποια πράγματα. Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ την αισιοδοξία σου. Να αισθανθώ τα χρώματα που με τόση ζωντάνια και παιδικότητα μου περιγράφεις, να τα δω, να τα μυρίσω, να τα αγγίξω. 

  Αλλά δεν μπορώ. Αδυνατώ. Τις τελευταίες εβδομάδες περνάω μία από τις δυσκολότερες εβδομάδες της ζωής μου. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω το ότι δεν θα ξανά ακούσω πότε την φωνή της μητέρας μου, πως ποτέ δεν θα παίξω ξανά σκάκι μαζί της στην βεράντα, με την συντροφιά της μυρωδιάς του νυχτολούλουδου, του αγαπημένου της λουλουδιού. Πράγματα όπως ο έρωτας, τα χρώματα, οι μυρωδιές ωχριούν μπροστά στην παρουσία του θανάτου, του σκοταδιού, της αβύσσου. Δεν μπορώ να σου κρύψω πως έτσι αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό. Ένα τεράστιο 'Γιατί;' πλανάται στον αέρα. Γιατί δεν θα την ξαναδώ; Γιατί δεν είχαν καν την ευτυχία να της πω μια τελευταία κουβέντα, ένα τελευταίο αντίο; Γιατί; Απλά γιατί; 

..........

 Έχεις αποκτήσει ένα χάρισμα στο γράψιμο. Έναν ιδιαίτερο τόνο, που επιτέλους καταφέρνεις να βγάλεις πιο έξω. Σου εύχομαι να μην αισθανθείς ποτέ τι θα πει να κλειδώνουν οι αρθρώσεις σου από την ένταση του θρήνου, το τι πραγματικά σημαίνει να έχει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Τόσο δυνατό, που να πιστεύεις πως θα σωριαστείς αν προσπαθήσεις να σηκωθείς. Τα χρώματα που έχω μπροστά μου είναι το μοβ και το μαύρο. Αδυνατώ να σκεφτώ το πρόσωπό σου να δακρύζει, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τρένου, έχοντας μπροστά σου τα κόκκινα, τα κίτρινα και όλα τα υπόλοιπων χρωμάτων λουλούδια. .......

  Υπάρχει ένας μεγάλος πόνος αυτή τη στιγμή μέσα μου. Τον αισθάνομαι, να μεγαλώνει μέρα με την ημέρα. Η παρουσία του γίνεται αισθητή κάθε στιγμή που το μυαλό προσπαθεί να χαλαρώσει λίγο τις άμυνές του. Παραμονεύει στο σκοτάδι, παρακολουθώντας τα υποψήφια θύματά του και περιμένοντας να τα τραβήξει μαζί του στην άβυσσο. Δυστυχώς, ήρθε και εμένα η σειρά μου να κυλήσω πιο κάτω, πιο βαθιά μέσα σε αυτόν τον λάκκο. Πόσο τρομακτικό πράγμα μπορεί να είναι ο θάνατος; Ξαφνικά όλα τελειώνουν. Όλα, για τα οποία δούλευες μια ζωή, μένουν πίσω ενώ εσύ σταματάς να αναπνέεις, το αίμα σταματά να κυλά στις φλέβες. Μπορείς ποτέ να είναι σίγουρος για το πότε θα είναι η τελευταία φορά που θα δεις το χνώτο σου; Που θα γελάσεις με τα παιδιά σου; Που θα αισθανθείς τον ήλιο στο πρόσωπό σου, να προσπαθεί με τις ακτίνες του να σου δείξει πώς όλα μπορούν πραγματικά να πάνε προς το καλύτερο; 

 Σκοτάδι. Ησυχία. Μοναξιά. Μοβ. Βιολετί. Ο θάνατος. Η ακινησία. 

 Φως. Φασαρία. Δύναμη. Κόκκινο. Γαλάζιο. Ο έρωτας. ... 

Μου μιλάς για έρωτες. Η ζωή σου φωνάζει όχι πια έρωτες. Δεν ανυπομονώ πια να σε δω και δίπλα σου να κοιμηθώ. Όχι πια δάκρυα, γιατί δεν ζηλεύεις πια. 

 Σου μιλάω για θάνατο. Όχι πια θάνατοι! Όχι πια διάβασμα με ηρεμιστικά, όχι πια ύπνοι με τηλέφωνα ανοιχτά. Ήταν άκυρα τα σήματα πως όλα συνεχίζονται, και απλή παρηγοριά πως τα πάντα συνηθίζονται. Τι να το κάνω το τηλέφωνο και τι να πω στην μάνα μου; Γιατί να ταξιδέψω, την ζωή μου να ξοδέψω; Ποια καλοσύνη να νικήσω και ποιο μίσος να αγαπήσω, ποιο κρεβάτι να προδώσω και ποια αμαρτία να δικαιώσω...