In 3... 2... 1...

Κάθομαι πάνω στο κρεββάτι που αγόρασα μόλις πριν από 7 μήνες και ξεσκαρτάρω τα πράγματά μου. Τα μεταφέρω όλα από το γραφείο στο κρεββάτι. Τα παίρνω ένα ένα και στη συνέχεια τα μοιράζω σε ομάδες: αυτά είναι για να δω μετά, αυτά για πέταμα, αυτά είναι της σχολής, αυτά για να πάνε στο άλλο σπίτι. Όλα βαίνουν καλώς όταν ξαφνικά συνειδητοποιώ πώς όλο αυτό σημαίνει πως ήρθε η ώρα για το τελικό ξεσκαρτάρισμα. Και ένας Θεός ξέρει το πόσο ενθουσιασμένος, αλλά και το πόσο φοβισμένος έβλεπα αυτή τη στιγμή στον ορίζοντα να πλησιάζει κι να πλησιάζει..

Σε τι αναφέρομαι; Στο ότι, πλέον, η στιγμή που θα φύγω για το πολυπόθητο erasmus είναι μόνο 25 ημέρες μακριά. Ούτε έναν μήνα. Τίποτα. Και ήρθε η στιγμή του άγχους, για τα πράγματα που πρέπει να πάρε μαζί μου, τα πράγματα που πρέπει να αγοράσω, τους ανθρώπους που πρέπει και θέλω να δω πριν φύγω, και λίστες, λίστες, ΛΙΣΤΕΣ! ΤΟ σκέφτομαι, το γράφω, και αγχώνομαι.. Όλα αυτά, όμως, μπορούν να περιμένουν ένα λεπτό. Μια στιγμή. Αυτή τη στιγμή, της χρειάζομαι, την θέλω. Κάθομαι στο κρεββάτι μου, περιτριγυρισμένος από πράγματα. Τα χωρίζω σε στοίβες: αυτά είναι για να δω μετά, αυτά για πέταμα, αυτά είναι της σχολής, αυτά για να πάνε στο άλλο σπίτι. Δεν φοβάμαι πια. Σκέφτομαι πως οι ημέρες θα περάσουν πολύ γρήγορα, δεν θα καταλάβω καν πότε θα περάσουν αυτές οι 25 μέρες που με χωρίζουν από το πρώτο μεγάλο ταξίδι της ζωής μου. Είναι μια διαδικασία που πρέπει να γίνει. Αυτό το π ρ έ π ε ι, όμως, δεν συνεπάγεται πως θα γίνει ακριβώς και μόνο για να είναι μια διαδικασία. Θα γίνει, θα το κάνω γιατί είναι μια στιγμή. Θα μπορούσε να πει κανείς πως αποχαιρετώ τα πράγματά μου, όπως ακριβώς θα χαιρετίσω τους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν όταν θα πρέπει να φύγω, να τους αποχωριστώ για έναν ολόκληρο χρόνο. Δεν είναι ότι με ανάγκασε κανείς! Το κάθε άλλο! Όλο αυτό είναι μια διαδικασία που θα γίνει γιατί εγώ το επέλεξα, γιατί είναι μαι εμπειρία που πιστεύω πως θα με οδηγήσει σε έναν καινούργιο τρόπο να αντιλαμβάνομαι τα πράγματα, μια καινούργια οπτική γωνία. Χωρίς να σημαίνει, όμως, πως όλο αυτό δεν είναι τρομακτικό..


Φυσικά και είναι τρομακτικό. Κάθε αλλαγή είναι τρομακτική, μέχρι να συνηθίσεις και να προσαρμοστείς στα καινούργια δεδομένα.


Εκείνη την στιγμή, θα ανοίξω τα χέρια μου και θα ξέρω πώς είναι να νιώθεις κύριος του εαυτού σου.


Θα φοράω τον σκούφο μου, τα γάντια μου και το παλτό μου. Θα περπατώ στο χιόνι με τους καινούργιους φίλους. Θα καταριόμαστε μαζί τον καιρό και θα παραπονιόμαστε σε ποιανού την χώρα έχει τον καλύτερο καιρό, που είναι οι άνθρωποι πιο ζεστοί. Αλλά εμείς θα έχουμε ανακαλύψει την πραγματική ζεστασιά, γιατί θα κυνηγάμε το ίδιο πράγμα.


Και προτού το καταλάβουμε, θα είμαστε πίσω σπίτι.. Home Again..

Many times I've been told 

So I close my eyes

Look behind

Moving on, moving on

Τάδε - Τα αδέρφια

Τα ακόρντα στα χέρια σου αποκτούν μια πρωτοφανή διάσταση, η μελωδία της φωνής σου ηχεί στα αυτιά μου κάθε φορά που βρίσκομαι στην απόλυτη σιωπή. Η αγάπη που σας ενώνει, αυτή η πολυ-συζητημένη αδερφική αγάπη κάνει το έργο σας γεμάτο μια ζεστασιά που σπάνια βρίσκει κανείς σήμερα. Δεν θα αρχίσω να θρηνολογώ πάλι για την κατάπτωση της μουσικής σήμερα, αυτά τα έχουμε πολυσυζητήσει. Αυτό που ξέρω είναι πως τον τελευταίο χρόνο που σας έχω γνωρίσει, από την πρώτη εκείνη τη φορά στη Μακάρι, πολλές από τις πιο χαρούμενες αναμνήσεις μου συνοδεύονται από την κιθάρα του Μιχάλη, την μπάσα φωνή του και την μοναδική χροιά του Παντελή, κάτι για το οποίο τα λόγια από μόνα τους δεν είναι αρκετά για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου.


 Φεύγω. Ναι φεύγω, είναι γεγονός. Και ήσασταν από τους πρώτους που μου είπατε το πόσο θα σας λείψω. Σε εμένα δεν θα λείψετε όμως. Καθόλου. Και αυτό γιατί, όταν αρχίσω να ετοιμάζω τα πράγματά μου, το πρώτο που θα κάνω θα είναι να μεταφέρω στο κινητό μου όλα τα τραγούδια, δικά σας και μη, που έχουμε τραγουδήσει τόσες φορές μαζί.


 Σας ευχαριστώ, που υπάρχετε, που δημιουργείτε, που με κάνετε να έχω πίστη στο μέλλον μας. Το μέλλον, στο οποίο σίγουρα θα συνυπάρχουμε και θα γελάμε, θα ανησυχούμε, και θα χτίζουμε τις ζωές μας παρέα :)

Καλοκαίρι επιτέλους

Ένα από τα ωραιότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις σε αυτή την πόλη, είναι να πάρεις μια χούφτα καλούς φίλους, και με το που ανοίξει ο καιρός και βγει ο πασχαλινός ήλιος, να πάτε όλοι μαζί σε ένα ουζερί στα Εξάρχεια, να την αράξετε και να τσιμπολογάτε και να γελάτε με τις ώρες.. Γυρίζεις σπίτι σου και, πέραν της ζαλάδας που έχεις από το ούζο, αισθάνεσαι ολοκληρωμένος.. 


Αυτή η ζεστή ανθρώπινη επαφή, σε συνδιασμό με τον απίθανο καιρό, σε κάνει να νιώθεις πως τίποτα δεν σε κρατάει πίσω, πως τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά. Έτσι και σήμερα, μίλησα με την κοπέλα του αδερφού μου, μια υπέροχη παρουσία, και μιλήσαμε για πράγματα που ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως θα συζήταγα, ούτε καν θα ανέφερα μαζί της.. Και κοίτα να δεις, που όχι μόνο αυτά αναφερθήκανε, αλλά στην τελική μας έκαναν να νιώσουμε πως μοιραστήκαμε μια στιγμή που μας ενώνει παραπάνω.. 


Δεν έχουμε λόγο να κρυβόμαστε. Άμα κρύβεις ακόμα και από τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους τον αληθινό εαυτό σου, πότε θα τον αφήσεις ελεύθερο; Καταλήγεις να μην είσαι ειλικρινής ούτε καν με εσένα τον ίδιο...

Περί μοναξιάς...

credits για την φωτογραφία: http://narmo2008.deviantart.com/

Καθόσουν στο μπαλκόνι, αγναντεύοντας τον Λυκαβηττό. Κάπνιζες ένα από τα πολλά τσιγάρα εκείνης της ημέρας, και το βλέμμα και οι σκέψεις σου χάνονταν στον καπνό του, που νωχελικά ανέβαινε προς τον ουρανό. Ξαφνικά, ακούγεται μέσα από το σαλόνι ένα από τα αγαπημένα τραγούδια από τον καιρό που πέρασες φοιτήτρια στην Αγγλία. Το έβαλε η ξαδέρφη σου. Όσο έπαιζε η εισαγωγή, έδειχνες λίγο σαστισμένη.. Άρχισες να τραγουδάς, σιωπηλά στην αρχή, δυνατά στην συνέχεια, ενώ τα πρώτα σου δάκρυα είχαν αρχίσει ήδη να θολώνουν τους φακούς σου. Ήρθε τότε και η ξαδέρφη σου και κάθισε δίπλα σου. Δάκρυζε και αυτή εκτεθειμένη στον τόσο οικείο ήχο.
Μπορεί να μην είπατε τίποτα για τις σκέψεις σας, ξέρω όμως τι ήταν αυτό που σκεφτήκατε και οι δύο... "Είμαι μόνη μου", οι λέξεις που αντηχούσαν στο κεφάλι σας. Αγκαλιάζατε η μία την άλλη, ελπίζατε πως θα γύρναγε και θα σας έλεγε πως όλα θα γίνουν καλύτερα, μην είσαι ανόητη που σκέφτεσαι έτσι, είμαι εγώ εδώ..

"Γιατί έχω φτάσει ως εδώ; Πώς έχω καταντήσει έτσι;"

Όταν κοιτάζω στα μάτια σας, όταν σας βλέπω να χορεύετε, βλέπω πάντα εκείνα τα οκτάχρονα κοριτσάκια που τρέχαν με τα φορέματα τους να ανεμίζουν στις παραλίες του Μεγάλου Πεύκου, τα δεκαπεντάχρονα που σχεδίαζαν το μέλλον τους με τόση ανυπομονησία, τις δεκαεννιάχρονες φοιτήτριες στο Λονδίνο που πάντα βγαίναν μαζί για να ρίξουν γκόμενο κάποιο από τα μουσάτα αγόρια με τις καμπάνες που κυκλοφορούσαν τότε.. Και στενοχωριέμαι...
Στενοχωριέμαι γιατί η ζωή δεν σας έχει φέρει τα πράγματα όπως θα θέλατε.. Στενοχωριέμαι που η συντροφιά σου είναι πλέον το youtube και το facebook, και της ξαδέρφης σου η μουσική που παίζει στην διαπασών νυχθημερόν και το αλκοόλ που εξαφανίζεται σε κλάσματα δευτερολέπτου.. Αλλά περισσότερο από όλα, στενοχωριέμαι επειδή σας βλέπω να έχετε παραιτηθεί από την προσπάθειά σας να αλλάξετε αυτήν την κατάσταση, την αντιλαμβάνεστε ως δεδομένη και της επιτρέπετε να σας ρουφήξει όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο.. Μακάρι να ήξερα πως θα μπορούσα να βοηθήσω να απελευθερωθεί η μικρή Κατερίνα και η μικρή Αννούλα που έχει φυλακιστεί μέσα σας. Που την βλέπω να μαραζώνει μέρα με την ημέρα. Είναι σαν να παρακολουθώ την φθορά να σκοτώνει σταδιακά τα κύτταρά σας, το κέφι σας, την ίδια σας την ζωή..

Είμαι μόνη μου. Το ξέρω αυτό, το έχω συνηθίσει πλέον..

Το ομολογώ, ένιωσα αρκετά άβολα όταν αναφέρθηκε το παραπάνω σήμερα.. Δεν ήξερα πώς να απαντήσω, δεν ήξερα ποια θέματα έπρεπε να θίξω και πώς έπρεπε να σταθώ. Και αυτό γιατί το θέμα της μοναξιάς είναι κάτι που μας έχει απασχολήσει όλους: φοβόμαστε μην μείνουμε μόνοι, μήπως είμαστε μόνοι και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα. Μήπως οι γύρω μας μας εγκαταλείψουν. Σε έναν κόσμο, όπου η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό συνυφασμένη με το πώς μας αντιλαμβάνονται οι γύρω μας, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ο φόβος να μην μείνουμε μόνοι είναι παράλογος ή/και αβάσιμος; Δεν το νομίζω, όποιος το ισχυρίζεται αυτό ψεύδεται..

Τι συμβαίνει, όμως, όταν φτάσεις στο στάδιο που αισθάνεσαι πραγματικά μόνος; Έχω δει και έχω γράψει πάλι για μια ταινία, της οποίας ο τίτλος τα λέει όλα: You Are Alone (klik για την ανάρτηση). Η ταινία αναφέρεται σε δύο τελείως διαφορετικούς ανθρώπους. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο: είναι μόνοι και το ξέρουν. Όταν συναντιούνται και έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν, σα να ήταν η τελευταία φορά που μιλούν σε κάποιον, αναφέρονται στις πιο μεγάλες αλήθειες της ζωής που μας απασχολούν όλους: τον έρωτα, τον θάνατο, τη μεταξύ τους απόσταση και πως αυτή συχνά γεφυρώνεται. Το μόνο όπλο που έχουμε στη διάθεσή μας δεν είναι παρά οι φαντασιώσεις μας…
Μπορεί να αποτελεί φαντασίωση η αίσθηση της μοναξιάς; Να αισθάνεσαι ότι είσαι μόνος σε αυτόν τον κόσμο, πως κανένας δεν νοιάζεται για εσένα, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην πραγματικότητα; Ναι. Και μιλάω από εμπειρία. Μόνο που κάποιοι μπορεί να αισθανθούν έτσι για ένα σύντομο διάστημα, λόγω κάποιου περιστατικού, ενώ άλλοι ίσως και να το νιώθουν πιο μόνιμα. Να έχουν, δηλαδή, ανθρώπους γύρω τους που νοιάζονται γι' αυτούς, που ενδιαφέρονται, αλλά οι ίδιοι να αισθάνονται σαν ένα άδειο κοχύλι που το ξεβράζει ξανά και ξανά το κύμα στην θάλασσα γιατί το ίδιο δεν μπορεί να γραπωθεί από κάπου. Όπως είναι αναμενόμενο, όταν βρίσκεται κάποιος σε αυτή την κατάσταση, είναι αδύνατο να αναζητήσει ο ίδιος βοήθεια οποιασδήποτε μορφής, να προσπαθήσει να κινήσει ο ίδιος τα νήματα..

Παραίτηση.

Μια λέξη που ηχεί τόσο εχθρική στα αυτιά των περισσότερων από εμάς. Εμένα προσωπικά με φοβίζει, γιατί, όταν αναφέρεται, σκέφτομαι μήπως παραιτούμαι γιατί αυτό που καλούμαι να αντιμετωπίσω είναι παραπάνω από τις δυνάμεις μου. Κατά συνέπεια, αισθάνομαι άχρηστος και δεν θα ξαναμπώ στην διαδικασία να ξαναπροσπαθήσω.. Καταλήγουμε, λοιπόν, στον συνδυασμό αυτών που έχουν αναφερθεί παραπάνω: Μοναξιά + Παραίτηση. Τι μπορεί να γίνει εκεί; Είτε όταν συμβαίνει σε εσένα τον ίδιο, είτε όταν συμβαίνει σε κάποιο πρόσωπο που αγαπάς και σέβεσαι και δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για το πώς θα μπορούσες να το βοηθήσεις..
Ο κέρσορας αναβοσβήνει στο σημείο αυτό για αρκετή ώρα. Δεν νομίζω πως μπορώ να απαντήσω στα ερωτήματα αυτά, τουλάχιστον όχι τώρα, όχι σήμερα, όχι όσο είμαι ακόμα δεκαεννέα. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, είναι να ζητήσω από οποιονδήποτε μπορεί να διαβάζει αυτή την ανάρτηση να μην αφήσει πότε τα άτομα για τα οποία νοιάζεται να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο του μαρασμού. Η μητέρα μου και ειδικά η θεία μου, στις οποίες και αναφέρομαι στην αρχή αυτής της ανάρτησης, δεν είχαν την τύχη να έχουν στα 50 τους κάποιον άνθρωπο αρκετά ισχυρό δίπλα τους για να τις βοηθήσει να βγουν από αυτό το αδιέξοδο.. Με πονάει που τις βλέπω, και αυτό γιατί σκέφτομαι κάτι που είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης:

Αλίμονο σε όποιον ζει στην έρημο και θυμάται του κόσμου.

Ενώ συνήθως προσπαθώ να ολοκληρώνω κάθε τι που γράφω με μια δόση αισιοδοξίας, δεν νομίζω πως στη σημερινή θα κάνω το ίδιο. Και αυτό γιατί η μοναξιά είναι κάτι που ο καθένας το αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο, που θα σταθεί εντελώς διαφορετικά απέναντί του. Ίσως, όμως, βοηθήσει κάποιον να κοιτάξει γύρω, και να καταλάβει πως ΔΕΝ είναι όσο μόνος μπορεί να αισθάνεται αυτή την στιγμή. Ή να τον κάνει να βοηθήσει κάποιον κοντινό του άνθρωπο που βλέπει να χάνεται σταδιακά στο μονοπάτι της μοναξιάς που ακολουθεί, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα..

Σε κανέναν δεν αξίζει να είναι μόνος. Πόσο μάλλον να φυλακίζει τον εαυτό του στην υποτιθέμενη μοναξιά του..

Μια μορφή χρονοκάψουλας..

Είναι χρήσιμο, όμως, να θυμάσαι το παρελθόν σου. Αυτό καθορίζει το τι είσαι σήμερα και τι θα γίνεις στο μέλλον. Αυτό υπαγορεύει τις πράξεις σου και την εξέλιξή σου, ίσως όχι σε απόλυτο βαθμό, αλλά σίγουρα η συμβολή του είναι πολύ σημαντική!

Κάπως έτσι κατέληγε μια ανάρτηση που είχα γράψει πριν από δύο χρόνια..Μίλαγα σε αυτήν για την σημασία που μπορεί να έχουν για κάποιον άνθρωπο αντικείμενα που έχουν σημαδέψει το παρελθόν του, φωτογραφίες που τον βοηθούν να μην ξεχάσει. Ένα είδος χρονοκάψουλας, όπου αποθηκεύεις πράγματα, συναισθήματα και πρόσωπα ελπίζοντας πως κάποτε θα τα ξαναδείς και θα τα θυμηθείς πάλι όλα. Μπορεί να το κάνεις γιατί νοσταλγείς το πώς ήσουν κάποτε σε σχέση με το πώς είσαι τώρα, μπορεί απλά να θέλεις να θυμάσαι από που ξεκίνησες...

Σήμερα, βγήκα για καφέ με τους κοντινότερους φίλους/ες μου. Πρόκειται για τα άτομα που ξέρω πως ό,τι και να συμβεί θα αποτελούν πάντα έναν σταθερό λίθο μέσα στην ρευστότητα της ζωής μου, κάπου που πάντα θα μπορώ να στηριχτώ. Πλέον συναντιόμαστε αρκετά σπάνια, αλλά κάθε φορά είναι σαν να έχουμε να ειδωθούμε παρά λίγες ώρες.. Τα άτομα αυτά αποτελούν το ζωντανό παρελθόν μου. Είναι δίπλα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με έμαθαν πριν μάθω εγώ ποιος είμαι και πού θα καταλήξω. Αποτελούν τρόπο τινά μια ζωντανή φωτογραφία: τους κουβαλάω πάντα στην τσέπη μου, για να μου υπενθυμίζουν το σημείο από όπου ξεκίνησα. Για να φροντίζουν πως δεν θα πάρω κάποια λάθος απόφαση στην ζωή μου. Άμα νοσταλγώ το πώς ήμουν κάποτε, θα φροντίσουν να μου δείξουν πως τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα...

Ο άνθρωπος έχει αυτή την ανάγκη πιο έντονη ίσως από οποιαδήποτε άλλη. Να ξέρει που βαδίζει, να ξέρει ποιος είναι, ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός, που θα καταλήξει, ποιες θα είναι οι επιπτώσεις και τα αποτελέσματα της κάθε πράξης του... Καταλήγει, λοιπόν, να βάζει ταμπέλες σε κάθε αντικρίζει, σε όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω... Τι συμβαίνει, όμως, όταν μέσα από αυτή την προσπάθεια συνειδητοποιεί πως δεν μπορεί να βάλει κάποια ταμπέλα στον ίδιο; Ίσως και να μην ανταποκρίνεται ο ίδιος στις ταμπέλες που χρησιμοποιεί για τους άλλους, αφού πάντα σκεφτόμαστε διαφορετικά για κάτι που δεν μας αφορά/βλάπτει άμεσα. Ίσως στην πραγματικότητα να μην θέλει να βάλει τον εαυτό του σε κάποια κατηγορία, γιατί έτσι θα τον περιορίσει.. Γιατί, τότε, μας δίνει μια τόσο μεγάλη αίσθηση ασφάλειας αυτό; Λειτουργεί το ένστικτο που μας καλεί να βρούμε τους ομοίους μας; Επιδρά ο φόβος πως, αν δεν τα καταφέρουμε να τους βρούμε, θα καταλάβουμε πραγματικά πώς αισθάνεται η πραγματική μοναξιά;

Οι φίλοι.. Ταιριάζουν οι ταμπέλες μας; Ή διαφέρουν τόσο, ώστε να μας δημιουργείται η ανάγκη να μάθουμε να τις πλέκουμε μεταξύ τους, μέχρι να καταφέρουμε να τις ταιριάξουμε;

Μπορείς απλά να είσαι; Μπορείς απλά να ζήσεις; Μπορείς να αφήσεις τα νερά του ποταμού να σε παρασύρουν; Το ξέρω πως φοβάσαι.. Σε άλλα σημεία το ποτάμι είναι γαλήνιο και σε αφήνει να κολυμπήσεις ακόμα και ανάποδα... Σε κάποια άλλα σημεία, η ορμή του είναι αυτή που μπορεί να σε πετάξει στα βράχια και να σε σπάσει σε χίλια κομμάτια.. Είσαι διατεθειμένος να πάρεις αυτό το ρίσκο;
Γιατί, σόρρυ που στο λέω, αλλά αυτό είναι η ζωή..

Ευτυχώς, στο ποτάμι αυτό δεν κολυμπάς μόνος..

Αφιερωμένο σε εσάς που με κάνετε να νιώθω μέρος κάτι μεγαλύτερου, κάτι που μόνο εμείς μπορούμε να το καταλάβουμε..

Together we're unlimited

Ένα από τα ωραιότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις σε αυτή την πόλη, είναι να πάρεις μια χούφτα καλούς φίλους, και με το που ανοίξει ο καιρός και βγει ο καλοκαιρινός ήλιος, να πάτε όλοι μαζί σε ένα ουζερί στα Εξάρχεια, να την αράξετε και να τσιμπολογάτε και να γελάτε με τις ώρες.. Γυρίζεις σπίτι σου και, πέραν της ζαλάδας που έχεις από το ούζο, αισθάνεσαι ολοκληρωμένος.. 


 Αυτή η ζεστή ανθρώπινη επαφή, σε συνδιασμό με τον απίθανο καιρό, σε κάνει να νιώθεις πως τίποτα δεν σε κρατάει πίσω, πως τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά. Έτσι και σήμερα, μίλησα με την κοπέλα του αδερφού μου, μια υπέροχη παρουσία, και μιλήσαμε για πράγματα που ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως θα συζήταγα, ούτε καν θα ανέφερα μαζί της.. Και κοίτα να δεις, που όχι μόνο αυτά αναφερθήκανε, αλλά στην τελική μας έκαναν να νιώσουμε πως μοιραστήκαμε μια στιγμή που μας ενώνει παραπάνω..  


Δεν έχουμε λόγο να κρυβόμαστε. Άμα κρύβεις ακόμα και από τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους τον αληθινό εαυτό σου, πότε θα τον αφήσεις ελεύθερο; Καταλήγεις να μην είσαι ειλικρινής ούτε καν με εσένα τον ίδιο...

Εν αρχή το φως

Εμένα θα με έχεις για πάντα. Δεν πρόκειται να με χάσεις ποτέ..

Αυτά τα λόγια μου απηύθυνε ο εαυτός μου, και ξαφνικά συνειδητοποίησα το πόσο δίκιο έχει.. Γιατί ό,τι και να συμβεί στη ζωή σου, πάντα θα μπορείς να κοιτάς το καθρέπτη (άμα δεν χρειάζεσαι καν καθρέπτη, ακόμα καλύτερα) και να αντιλαμβάνεσαι την ύπαρξη του εαυτού σου.. Πολλές είναι εκείνες οι φορές που δεν ξέρεις γιατί σου λέει να κάνεις κάποια πράγματα, γιατί επιμένει σε κάποιες αποφάσεις που η λογική σου επιβάλει ξεκάθαρα πως είναι λανθασμένες... Πάντα, όμως, εκείνος ξέρει πολλά περισσότερα από ό,τι θα ήθελες ποτέ να τον αφήσεις να ξέρεις... Πες τον 'φωνή συνείδησης' ή όπως αλλιώς θες.. Πάντα θα είναι εκεί να σε συντροφεύει..

Παλαιότερα αισθανόμουν πιο συχνά την ανάγκη να απευθυνθώ στον εαυτό μου, να καταφύγω σε αυτόν για να με βοηθήσει να αντιμετωπίσω διάφορα προβλήματα που είχα. Άλλωστε, το blog αυτό αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ένα μέσο συνομιλίας με τον εαυτό μου, για να καταφέρω να επεξεργαστώ και να καταλάβω κάποια πράγματα... Τον τελευταίο καιρό, όμως, περνάω αισθητά πολύ λιγότερο χρόνο προσπαθώντας να μιλήσω μαζί του... Δεν ξέρω που πρέπει να αποδώσω τα αίτια αυτής της συμπεριφοράς... Από τη μία, η σχολή γίνεται όλο και πιο απαιτητική και αισθάνομαι να με πνίγει, από την άλλη μετακόμισα και πολλές έννοιες φύγανε από τους ωμούς μου.... Όπως μου είπε και ένας γνωστός μου τις προάλλες:

Κάτι έχει αλλάξει πάνω σου.. Τους τελευταίους 2 μήνες που σε βλέπω είσαι πιο χαλαρός, πιο ήρεμος...

Και μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να πάρω διάφορες σημαντικές αποφάσεις που θα επηρεάσουν τη ζωή μου τόσο μακροπρόθεσμα, όσο και βραχυπρόθεσμα, καθώς θα πάνε αρκετά πίσω την σχολή, αλλά είναι εμπειρίες που δεν θέλω να χάσω...

Κοίτα να δεις, πάλι απευθύνομαι στον εαυτό μου..

Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος διαβάζει όλα αυτά που αναρτώ. Μπορεί α έχω 40 αναγνώστες, αλλά ποτέ δεν έχω μιλήσει με κανέναν από αυτούς εκτός blog, για το blog... Όλα αυτά είναι σαν προσωπικό ημερολόγιο, εξού και ο ειρμός της αυτόματης σκέψης που γίνεται αρκετά εμφανής... Ανοίγομαι, με καλή μουσική, με ένα ποτήρι κρασί, με το φως του ηλιοβασιλέματος να διασχίζει όλο το σαλόνι μου... τι καλά!

2012

Σχεδόν τρεις μήνες περάσανε από την τελευταία ανάρτηση.. Είναι γεγονός πως αισθάνομαι σχεδόν τύψεις, αλλά αναπολώντας το τι πραγματικά έγινε τους μήνες αυτούς η όποια αρνητική σκέψη απομακρύνεται. Και αυτό γιατί αυτή τη στιγμή που γράφω είμαι στο καινούργιο μου σπίτι, στο δωμάτιό μου (ναι! για πρώτη φορά στη ζωή μου έχω δικό μου δωμάτιο!!!) και ακούω μουσική..

Πρώτο τραγούδι που ακούστηκε στο νέο σπίτι: Bohemian Rhapsody.
Αισθάνθηκα πολύ μποέμ που επιτέλους μετακόμισα; Θέλω να γίνω στην πορεία; Δεν το ξέρω αυτό..

Υ.Γ.
Καθώς είναι πρώτη ανάρτηση της χρονιάς, έχω να πω πως το 2012 έχει μπει με τον καλύτερο τρόπο! Το εύχομαι για όλους αυτό, όσο είναι εφικτό...