Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Περί μοναξιάς...



credits για την φωτογραφία: http://narmo2008.deviantart.com/


Καθόσουν στο μπαλκόνι, αγναντεύοντας τον Λυκαβηττό. Κάπνιζες ένα από τα πολλά τσιγάρα εκείνης της ημέρας, και το βλέμμα και οι σκέψεις σου χάνονταν στον καπνό του, που νωχελικά ανέβαινε προς τον ουρανό. Ξαφνικά, ακούγεται μέσα από το σαλόνι ένα από τα αγαπημένα τραγούδια από τον καιρό που πέρασες φοιτήτρια στην Αγγλία. Το έβαλε η ξαδέρφη σου. Όσο έπαιζε η εισαγωγή, έδειχνες λίγο σαστισμένη.. Άρχισες να τραγουδάς, σιωπηλά στην αρχή, δυνατά στην συνέχεια, ενώ τα πρώτα σου δάκρυα είχαν αρχίσει ήδη να θολώνουν τους φακούς σου. Ήρθε τότε και η ξαδέρφη σου και κάθισε δίπλα σου. Δάκρυζε και αυτή εκτεθειμένη στον τόσο οικείο ήχο.
Μπορεί να μην είπατε τίποτα για τις σκέψεις σας, ξέρω όμως τι ήταν αυτό που σκεφτήκατε και οι δύο... "Είμαι μόνη μου", οι λέξεις που αντηχούσαν στο κεφάλι σας. Αγκαλιάζατε η μία την άλλη, ελπίζατε πως θα γύρναγε και θα σας έλεγε πως όλα θα γίνουν καλύτερα, μην είσαι ανόητη που σκέφτεσαι έτσι, είμαι εγώ εδώ..

"Γιατί έχω φτάσει ως εδώ; Πώς έχω καταντήσει έτσι;"

Όταν κοιτάζω στα μάτια σας, όταν σας βλέπω να χορεύετε, βλέπω πάντα εκείνα τα οκτάχρονα κοριτσάκια που τρέχαν με τα φορέματα τους να ανεμίζουν στις παραλίες του Μεγάλου Πεύκου, τα δεκαπεντάχρονα που σχεδίαζαν το μέλλον τους με τόση ανυπομονησία, τις δεκαεννιάχρονες φοιτήτριες στο Λονδίνο που πάντα βγαίναν μαζί για να ρίξουν γκόμενο κάποιο από τα μουσάτα αγόρια με τις καμπάνες που κυκλοφορούσαν τότε.. Και στενοχωριέμαι...
Στενοχωριέμαι γιατί η ζωή δεν σας έχει φέρει τα πράγματα όπως θα θέλατε.. Στενοχωριέμαι που η συντροφιά σου είναι πλέον το youtube και το facebook, και της ξαδέρφης σου η μουσική που παίζει στην διαπασών νυχθημερόν και το αλκοόλ που εξαφανίζεται σε κλάσματα δευτερολέπτου.. Αλλά περισσότερο από όλα, στενοχωριέμαι επειδή σας βλέπω να έχετε παραιτηθεί από την προσπάθειά σας να αλλάξετε αυτήν την κατάσταση, την αντιλαμβάνεστε ως δεδομένη και της επιτρέπετε να σας ρουφήξει όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο.. Μακάρι να ήξερα πως θα μπορούσα να βοηθήσω να απελευθερωθεί η μικρή Κατερίνα και η μικρή Αννούλα που έχει φυλακιστεί μέσα σας. Που την βλέπω να μαραζώνει μέρα με την ημέρα. Είναι σαν να παρακολουθώ την φθορά να σκοτώνει σταδιακά τα κύτταρά σας, το κέφι σας, την ίδια σας την ζωή..

Είμαι μόνη μου. Το ξέρω αυτό, το έχω συνηθίσει πλέον..

Το ομολογώ, ένιωσα αρκετά άβολα όταν αναφέρθηκε το παραπάνω σήμερα.. Δεν ήξερα πώς να απαντήσω, δεν ήξερα ποια θέματα έπρεπε να θίξω και πώς έπρεπε να σταθώ. Και αυτό γιατί το θέμα της μοναξιάς είναι κάτι που μας έχει απασχολήσει όλους: φοβόμαστε μην μείνουμε μόνοι, μήπως είμαστε μόνοι και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα. Μήπως οι γύρω μας μας εγκαταλείψουν. Σε έναν κόσμο, όπου η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό συνυφασμένη με το πώς μας αντιλαμβάνονται οι γύρω μας, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ο φόβος να μην μείνουμε μόνοι είναι παράλογος ή/και αβάσιμος; Δεν το νομίζω, όποιος το ισχυρίζεται αυτό ψεύδεται..

Τι συμβαίνει, όμως, όταν φτάσεις στο στάδιο που αισθάνεσαι πραγματικά μόνος; Έχω δει και έχω γράψει πάλι για μια ταινία, της οποίας ο τίτλος τα λέει όλα: You Are Alone (klik για την ανάρτηση). Η ταινία αναφέρεται σε δύο τελείως διαφορετικούς ανθρώπους. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο: είναι μόνοι και το ξέρουν. Όταν συναντιούνται και έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν, σα να ήταν η τελευταία φορά που μιλούν σε κάποιον, αναφέρονται στις πιο μεγάλες αλήθειες της ζωής που μας απασχολούν όλους: τον έρωτα, τον θάνατο, τη μεταξύ τους απόσταση και πως αυτή συχνά γεφυρώνεται. Το μόνο όπλο που έχουμε στη διάθεσή μας δεν είναι παρά οι φαντασιώσεις μας…
Μπορεί να αποτελεί φαντασίωση η αίσθηση της μοναξιάς; Να αισθάνεσαι ότι είσαι μόνος σε αυτόν τον κόσμο, πως κανένας δεν νοιάζεται για εσένα, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην πραγματικότητα; Ναι. Και μιλάω από εμπειρία. Μόνο που κάποιοι μπορεί να αισθανθούν έτσι για ένα σύντομο διάστημα, λόγω κάποιου περιστατικού, ενώ άλλοι ίσως και να το νιώθουν πιο μόνιμα. Να έχουν, δηλαδή, ανθρώπους γύρω τους που νοιάζονται γι' αυτούς, που ενδιαφέρονται, αλλά οι ίδιοι να αισθάνονται σαν ένα άδειο κοχύλι που το ξεβράζει ξανά και ξανά το κύμα στην θάλασσα γιατί το ίδιο δεν μπορεί να γραπωθεί από κάπου. Όπως είναι αναμενόμενο, όταν βρίσκεται κάποιος σε αυτή την κατάσταση, είναι αδύνατο να αναζητήσει ο ίδιος βοήθεια οποιασδήποτε μορφής, να προσπαθήσει να κινήσει ο ίδιος τα νήματα..

Παραίτηση.

Μια λέξη που ηχεί τόσο εχθρική στα αυτιά των περισσότερων από εμάς. Εμένα προσωπικά με φοβίζει, γιατί, όταν αναφέρεται, σκέφτομαι μήπως παραιτούμαι γιατί αυτό που καλούμαι να αντιμετωπίσω είναι παραπάνω από τις δυνάμεις μου. Κατά συνέπεια, αισθάνομαι άχρηστος και δεν θα ξαναμπώ στην διαδικασία να ξαναπροσπαθήσω.. Καταλήγουμε, λοιπόν, στον συνδυασμό αυτών που έχουν αναφερθεί παραπάνω: Μοναξιά + Παραίτηση. Τι μπορεί να γίνει εκεί; Είτε όταν συμβαίνει σε εσένα τον ίδιο, είτε όταν συμβαίνει σε κάποιο πρόσωπο που αγαπάς και σέβεσαι και δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για το πώς θα μπορούσες να το βοηθήσεις..
Ο κέρσορας αναβοσβήνει στο σημείο αυτό για αρκετή ώρα. Δεν νομίζω πως μπορώ να απαντήσω στα ερωτήματα αυτά, τουλάχιστον όχι τώρα, όχι σήμερα, όχι όσο είμαι ακόμα δεκαεννέα. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, είναι να ζητήσω από οποιονδήποτε μπορεί να διαβάζει αυτή την ανάρτηση να μην αφήσει πότε τα άτομα για τα οποία νοιάζεται να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο του μαρασμού. Η μητέρα μου και ειδικά η θεία μου, στις οποίες και αναφέρομαι στην αρχή αυτής της ανάρτησης, δεν είχαν την τύχη να έχουν στα 50 τους κάποιον άνθρωπο αρκετά ισχυρό δίπλα τους για να τις βοηθήσει να βγουν από αυτό το αδιέξοδο.. Με πονάει που τις βλέπω, και αυτό γιατί σκέφτομαι κάτι που είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης:

Αλίμονο σε όποιον ζει στην έρημο και θυμάται του κόσμου.

Ενώ συνήθως προσπαθώ να ολοκληρώνω κάθε τι που γράφω με μια δόση αισιοδοξίας, δεν νομίζω πως στη σημερινή θα κάνω το ίδιο. Και αυτό γιατί η μοναξιά είναι κάτι που ο καθένας το αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο, που θα σταθεί εντελώς διαφορετικά απέναντί του. Ίσως, όμως, βοηθήσει κάποιον να κοιτάξει γύρω, και να καταλάβει πως ΔΕΝ είναι όσο μόνος μπορεί να αισθάνεται αυτή την στιγμή. Ή να τον κάνει να βοηθήσει κάποιον κοντινό του άνθρωπο που βλέπει να χάνεται σταδιακά στο μονοπάτι της μοναξιάς που ακολουθεί, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα..

Σε κανέναν δεν αξίζει να είναι μόνος. Πόσο μάλλον να φυλακίζει τον εαυτό του στην υποτιθέμενη μοναξιά του..

6 σχόλια:

  1. Εμεινα ωρα να κοιταζω την αναρτηση.. Καιρο εχω να διαβασω κατι που να με αγγιξει τοσο. Δεν ξερω τι να πρωτοσχολιασω.. Γραφεις "δεν είχαν την τύχη να έχουν στα 50 τους κάποιον άνθρωπο αρκετά ισχυρό δίπλα τους για να τις βοηθήσει να βγουν από αυτό το αδιέξοδο.. " Πραγματικα οσο σκληρο κι αν ειναι νομιζω πως σε τετοιες περιπτωσεις ο μονος ανθρωπος που μπορει να μας βοηθησει κ να μας βγαλει απο το αδιεξοδο ειναι ο ιδιος μας ο εαυτος.. Δεν ξερω γιατι υπαρχει αυτη η αναγκη στον ανθρωπο, να θελουμε δηλαδη καποιον να μας σωσει απο αυτο που ειμαστε ή απο αυτο που εχουμε γινει. Ίσως οι τυχεροι να εχουν εναν τετοιον ανθρωπο διπλα τους, οι υπολοιποι απλα πρεπει να παρουν ενα μαθημα ισως? Σε οποιαδηποτε περιπτωση παντως ο εαυτος μας ειναι αυτος που θα παρει την αποφαση για αλλαγη. Οι υπολοποι, ειτε συγγενεις ειτε φιλοι απλα μπορουν να στηριξουν αυτη την προσπαθεια με τον τροπο τους.
    Επισης γραφεις: " το θέμα της μοναξιάς είναι κάτι που μας έχει απασχολήσει όλους: φοβόμαστε μην μείνουμε μόνοι.." Πραγματι μας απασχολει αλλα δεν θα πρεπει να μας φοβιζει τοσο.. Η μοναξια εχει πολλες πλευρες και οψεις. Και οντως μπορει να συνηθισουμε την μοναξια, ισως αυτο πρεπει να μας φοβιζει περισσοτερο.. Γεννιομαστε και πεθαινουμε μονοι,λενε. Δεν ξερω αν αυτο ειναι ενα βασιμο επιχειρημα αλλα κατι πρεπει να μας πει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μπραβο .......... !!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. δεν μου αρεσει η λεξη μοναξια! ειναι βαριά και αν θελεις να βοηθησεις τους μοναχικους καντο τα λες ολα αλλα δεν κανεις τιποτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μοναξιά: Εχει πολλές πτυχές άλλες φορές βρίσκεσαι εκεί γιατί το χρειάζεσαι... για να βρεις τον εαυτό σου και άλλες φορές η ζωη σε φέρνει αντιμέτωπο και απροετοίμαστο να την αντιμετωπίσεις.

    Τι γίνετε ώμος οταν έχεις ανθρώπους γύρω σου να σε αγαπούν να σε γεμίζουν αλλά μέσα σου να συνεχίζεις να νιώθεις μόνος ? Νομίζω πως αυτή η μοναξιά είναι χειρότερη από όλες τις όψεις της.

    φίλε μου δεν έχει σημασία που είσαι 19 και δεν είναι ότι σου λείπει η γνώση( σοφία) για να δώσεις την απάντηση σε αυτούς τους 2 ανθρώπους. Ότι και να πεις όσα όμορφα λόγια και αν φτιάξεις, χρειάζεται μονοί τους να βρουν τον τρόπο να αλλάξουν την ζωή τους.

    Ξέρεις όταν εγκαταλείπουμε έχουμε περάσει από μια διαδικασία να πείσουμε τον εαυτό μας πως δεν μπορούμε να κάνουμε τπτ για να αλλάξουμε ότι μας κάνει να αισθανόμαστε μόνοι.

    και όταν έχεις πείσει τον εαυτό σου για κάτι είναι δύσκολο να βρεις στα λόγια τον άλλων την δικιά σου αλήθεια .

    Δεν πρέπει όμως απο την άλλη να πειθεις και τον εαυτό σου πως δεν έχεις τις απαντήσεις για τούς ανθρώπους που αγαπάς και νοιάζεσαι...και πρέπει να είσαι πάντα εκεί να τους στηρίζεις.

    μην προσπαθήσεις να είσαι σοφός... δες την αλήθεια που κρύβετε μέσα σου και με δυνατή φωνή φώναξε την .

    τίποτα δεν έχει τελείωση όσο υπάρχουμε .

    Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι σε κάθε τέλος να δίνουμε μια νέα αρχή. Αλώστε αυτό δεν ήταν η ζωή από την αρχή ...μια προσπάθεια να μιλήσουμε , να περπατήσουμε,να μάθουμε... η ζωή είναι ένα παιχνίδι που όσο μεγαλώνουμε ωριμάζει και αυτό μαζί μας ... πρέπει πάντα να παίζουμε και να γινόμαστε οι καλύτεροί παίκτες...

    αν εγκαταλείπαμε κάθε φορά που τα βρίσκαμε σκούρα το ανθρώπινο γένος δεν θα υπήρχε πάνω στην γη αιώνες τώρα.

    οι ευκαιρίες της ζωής είναι αστείρευτες.

    με εκτίμηση Narmo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. http://youtu.be/O9QjcunaCZY
    σπεν

    ΑπάντησηΔιαγραφή