#100 - Ελευθερία.

Εκατοστή ανάρτηση. Εκατοστή φορά που θα πατήσω το κουμπί "Δημοσίευση ανάρτησης". Και το θέμα αυτής (ή τουλάχιστον ο τίτλος), ελευθερία..
Αυτή η λέξη βρίσκεται στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Η ελευθερία.
Όλα ξεκινήσανε όταν άκουσα μια τραγουδίστρια να απαντάει σε ερώτηση σχετικά με το πώς θα περιέγραφε την μουσική της, ως "την αίσθηση του να χοροπηδάς πάνω σε ένα τραμπολίνο, να φτάνεις πιο ψηλά, πιο ψηλά, ακόμα πιο ψηλά, και στο τέλος να ανοίγεις τα φτερά σου και να πετάς..". Αυτό ήταν που με έκανε να σκέφτομαι: πόσο μου έχει λείψει αυτή η αίσθηση του να πετάω, του να μην έχω δεσμά να με κρατάνε κάτω στη Γη και να με αναγκάζουν μόνο να κοιτάζω τα αστέρια, και να μου επιβάλουν να σκέφτομαι πως μπορώ μόνο να τα βλέπω και να τα θαυμάζω, αλλά δεν μπορώ ποτέ να τα φτάσω και, γιατί όχι, να καταφέρω και εγώ να γίνω ένα από αυτά..

Δεν θα κρύψω πως τώρα, καθώς γράφω, αισθάνομαι πως μου έχει φύγει ξαφνικά η έμπνευση. Θα προσπαθήσω παρ' όλα αυτά, να μεταφέρω το πως αισθάνομαι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο..

Την ζωή σου την ζεις σαν ένα βότσαλο που το έχει πάρει η κατηφόρα: θα αποκτάς όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα, θα πέφτεις και θα προχωράς με ταχείς ρυθμούς. Σε αυτή την διαδρομή, άλλα βότσαλα θα βρεθούν μπροστά σου και θα προσπαθήσουν να σε κάνουν να ελαττώσεις την ταχύτητά σου, άλλα γιατί θέλουν να σε προφυλάξουν από το να διαλυθείς, άλλα γιατί απλά σε φοβούνται και θέλουν να μην καταφέρεις ποτέ να ανακτήσεις την ταχύτητα που είχες κάποτε. Άλλες φορές, θα βρεθείς σε κάποιο ίσιωμα και θα ξαποστάσεις, όμως κάποια δόνηση/βροχή ή ακόμα και κάποια άλλη πέτρα θα σε κάνει να πάρεις πάλι φόρα και να ξεκινήσεις και πάλι να κυλήσεις.. Το πιο ωραίο, όμως, που μπορεί να σου συμβεί, είναι πως κάποιες πέτρες που θα συναντήσεις στον διάβα σου δεν θα σε εμποδίσουν, αλλά θα αφήσουν την κατηφόρα να της πάρει μαζί σου, έτσι ώστε να προχωράτε συνεχώς στην ίδια κατηφόρα, με τα ίδια εμπόδια, τις ίδιες δυσκολίες, αλλά και την ίδια ταχύτητα. Μπορεί ανά στιγμές ο ένας να πηγαίνει πιο γρήγορα και ο άλλος πιο αργά, αλλά θα ξαναβρεθείτε κάποτε να κατεβαίνετε και πάλι, ο ένας δίπλα από τον άλλον.

Μπορεί η εικόνα αυτή που περιγράφω να ακούγεται ωραία, αλλά λείπει από αυτήν κάτι το βασικό: συχνά ξεχνάμε πως η πέτρα υπόκειται συνεχώς σε μια ή περισσότερες δυνάμεις, βλπ βαρύτητα, βροχή, αέρας κλπ, και ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο κάθε φορά που θα βρεθεί εκτεθειμένη θα παρασυρθεί και από κάτι. Μπορεί μια λύση να είναι να καταλήξει κομμάτι ενός τοίχου, μαζί με άλλες όμοιές της και μη πέτρες, και να μείνει εκεί για πάντα. Αν το καλοσκεφτείς, πολλοί είναι αυτοί που το κυνηγάνε αυτό: με αφετηρία τον εαυτό τους, προσπαθούν να μαζέψουν γύρω τους άλλους ανθρώπους που είτε τους έχει πάρει η κατηφόρα είτε όχι, και μαζί να φτιάξουν ένα κτίσμα τόσο γερό, που καμία δύναμη να μην μπορεί να το γκρεμίσει: ούτε η βαρύτητα, ούτε ο σεισμός, ούτε καν ο κακός ο λύκος!

Όλοι μας ξέρουμε όμως, πως όσο μεγαλύτερο είναι αυτό το δημιούργημα, όσο πιο προχειροφτιαγμένο είναι, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητες να το βρεις κατεστραμμένο σε κάποια στιγμή. Πάντα, όμως, θα δεις ένα σύνολο από λίγες πέτρες, τις οποίες κανένας σεισμός δεν μπόρεσε να σπάσει, καμία βροχή δεν μπόρεσε να διαλύσει, κανένας κατακτητής δεν κατάφερε να διασπάσει.. Γιατί είναι αυτές με τις οποίες σας συνδέει το δυνατότερο τσιμέντο, που αποκτά την δύναμή του επειδή και οι 2 πέτρες επιθυμούν να μείνουν ενωμένες στον αιώνα του άπαντα. Με άλλα λόγια, στις περιπτώσεις που και οι 2 άνθρωποι θέλουν να διατηρήσουν την όποια σχέση τους και το επιδιώκουν αυτό, τίποτα εξωγενές δεν μπορεί να τους χωρίσει, όσο και να προσπαθεί..

Και εδώ προκύπτει ένα από τα ερωτήματα που με απασχόλησαν τόσο αυτές τις μέρες. Στη σημερινή εποχή, είναι ο άνθρωπος διαθέσιμος να ενωθεί σε τέτοιος βαθμό με τον συνάνθρωπό του; Και ακόμα και αν πραγματικά το θελήσει, ξέρει τον τρόπο για να επιδιώξει κάτι τέτοιο και να διεκδικήσει και να κυνηγήσει αυτά που πραγματικά επιθυμεί; Τον τελευταίο καιρό είμαστε όλοι μάρτυρες μια αλλαγής που συμβαίνει ολόγυρά μας: ο άνθρωπος πλέον συνειδητοποιεί πως η απομόνωση και ο ατομικισμός που κυριαρχούσαν στην ζωή όλων τα τελευταία 30+ χρόνια έχουν οδηγήσει σε ανθρώπους στενάχωρους, αποσυνδεδεμένους από τον περίγυρό τους, από τα άτομα που θα μπορούσαν και που θα ήθελαν οι ίδιοι να έχουν δίπλα τους, και ακόμα χειρότερα, έχει οδηγήσει σε μια μη συνειδητοποίηση της θέσης μας, σε σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο κόσμος ακόμα φοβάται να μιλήσει στον διπλανό του στον δρόμο, προτιμά να απομονωθεί αγκαλιά με τα ακουστικά του mp3 του ή με το βιβλίο του. Όλοι, όμως, όταν βρεθούν σε έναν δημόσιο χώρο, σε ένα μεταφορικό μέσο, σε ένα αμφιθέατρο νιώθουν πως αποτελούν με τους γύρω τους μια μικρή ομάδα, μια κοινότητα. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος ποτέ δεν μπόρεσε να ζήσει στην απομόνωση. Πάντα ήθελε και πάντα θα θέλει κάποιον άλλον δίπλα του, σε πρώτη φάση για να αισθανθεί απλά δίπλα του και στη συνέχεια για να αισθανθεί το πνεύμα του και τον κόσμο του...

Και εδώ, λοιπόν, εντάσσεται το ζήτημα της ελευθερίας: όχι της ελευθερίας που σου επιβάλουν οι θεσμοί και οι κανόνες με τους οποίους είσαι αναγκασμένος να συμμορφωθείς γιατί σου το επιβάλει ο περίγυρός σου, αλλά της ελευθερίας που επιβάλεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Την ελευθερία που θα δώσεις εσύ ο ίδιος στο πρόσωπό σου να εκφράζει αυτό που πραγματικά νιώθεις, στο μυαλό σου να σκέφτεται και να εκδηλώνει αυτό που πραγματικά επιθυμεί, στην καρδιά σου να σου δείχνει τον δρόμο που πραγματικά θεωρεί σωστό και όχι αυτόν που θα έπρεπε να είναι ο σωστός..

Έχεις κάτσει ποτέ να πεις αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι στον διπλανό σου; Άμα πεις σε μια κοπέλα στον δρόμο που θα περάσει από δίπλα σου στον δρόμο ότι σου αρέσει το φόρεμά της, μπορεί να σε θεωρήσει ανώμαλο. Ναι, μπορεί να θεωρήσει ότι της την πέφτεις, ότι την σκέφτεσαι την γυμνή, και οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει, όμως και η πιθανότητα να ευχαριστηθεί με το σχόλιό σου, να της φτιάξεις την διάθεση γιατί είχε μια δύσκολη μέρα στην δουλειά, να την βοηθήσεις να νιώσει καλύτερα με το σώμα της και να ξεπεράσει τα κόμλπεξ της και άλλα..

Ο κόσμος έχει χάσει τον αυθορμητισμό του. Προσπαθεί τόσο πολύ να διαβάσει τα μηνύματα μέσα από τις γραμμές, που δεν προσπαθεί ο ίδιος να στείλει το μήνυμά του ξεκάθαρα. Πες το δυνατά και πες το καθαρά:

σε αγαπώ
είσαι ο πολυτιμότερος άνθρωπος που θα μπορούσα να έχω ποτέ δίπλα μου
είσαι όμορφος/η
μην αλλάξεις ποτέ
το χιούμορ σου με κάνει και βλέπω την πόλη με άλλο μάτι
θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα
θέλω να κλάψω για εσένα

Γιατί να φοβηθείς να εκφραστείς; Μόνο να κερδίσεις μπορείς, αν πραγματικά πεις αυτό που θέλεις. Μπορεί να πληγωθείς, μπορεί να μην μείνεις ικανοποιημένος από την απάντηση, αλλά και πάλι θα βγεις πιο δυνατός, γιατί θα ξέρεις εξαρχής πβς έπαθες την μικρότερη ζημιά που θα μπορούσες..
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε μόνοι μας, με τον εαυτό μας..

"Αυτό που δεν καταλαβαίνω.. είναι το γιατί πρέπει να είμαι εγώ η 'κακιά';"

Με αυτά τα λόγια αναχώρησε από το δωμάτιο ένας άνθρωπος με τον οποίο έχω μοιραστεί περισσότερα από τον καθέναν, με του οποίου το δέσιμο δεν θα το αισθανθώ ποτέ ξανά με κανέναν άλλον στην ζωή μου...
Τουλάχιστον, έτσι λένε...

Τι συμβαίνει όταν απογοητεύεις τον εαυτό σου; Ακόμα πιο σημαντικό, τι συμβαίνει όταν ο λόγος για τον οποίο απογοητεύεις τον εαυτό σου είναι το ότι οι γονείς σου είναι απογοητευμένοι από την ζωή τους; Πώς πρέπει να αισθάνεσαι, όταν η απάντηση στο <<Μαμά, θα αρχίσω να πηγαίνω σε ψυχολόγο>> είναι <<Πόσο θα κοστίσει;>>
Κάποιες αξίες έχουν ταραχτεί συθέμελα. Η αγάπη φαινομενικά έχει εκλείψει από αυτό το σπίτι, το ξέρω όμως πως υπάρχει ακόμα εκεί. Ανάμεσα σε τρεις ανθρώπους που την εκπέμπουν, όμως, σε άλλα μήκη κύματος ο καθένας, πως θα μπορέσουν αυτά να εναρμονιστούν;

Ορισμένες φορές αυτά λειτουργούν και ως άμυνα...

Πάντα εσύ θα βγεις ο κακός, ή εσύ θα είσαι αυτός που θα αφεθεί να καβουρδιστεί από τα κύματα του άλλου, γιατί θα αφήσει τα δικά του να εξασθενίσουν..

Αν όμως, αφήσεις τον εαυτό σου να εξασθενήσει, θα βρεθείς στην ίδια την κατάσταση που θέλεις να αποφύγεις και που περιγράφω παραπάνω..

Φαύλος κύκλος; Μπορεί...

Ματωμένη Ελλάδα...

Καμία επανάσταση δεν μπορεί να γίνει αν δεν επαναστατήσουμε πρώτα εναντίον του ίδιου μας του εαυτού. Η επανάσταση είναι προσωπική και ατομική. Με το που ξεκινάς να διεκδικείς την ελευθερία σου είσαι ήδη ελεύθερος. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει. Ένας μάγειρας μπορεί να πάει να προσφέρει φαγητό, ένας γιατρός να πάει να δει δέκα ανθρώπους που δεν έχουν να πληρώσουν. Η πιο μεγάλη μας δύναμη είναι αυτή που αντλούμε ο ένας απ’ τον άλλον. Αν δεν υπάρχει αλληλεγγύη, δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τίποτα σ’ αυτό τον τόπο.

Τάνια Τσανακλίδου - Lifo

Takk minn vinur..

Το να περπατάς την Διονυσίου Αρεοπαγίτου είναι από μόνο του μαγευτικό. Το να περπατάς με άτομα, όμως, με τα οποία δεν αισθάνεσαι κανενός είδους ντροπή, με τα οποία για κάποιον περίεργο λόγο η συζήτησή σας φαίνεται σαν να έχει ξεκινήσει πολύ καιρό πριν δίχως αυτό να σε ενοχλεί, είναι απλά εμπειρία ζωής.
Αισθανόμουν κάτι εκείνη τη στιγμή, που σπάνια μου το έχει βγάλει κάποιον άνθρωπος. Ένιωσα σαν να συμμετέχω σε σεμινάριο για την ζωή, για τον κόσμο γύρω μου, για τους ανθρώπους, και αυτό το λέω με την λογική πως με σκεφτόμουν να κρατώ σημειωματάριο και να γράφω τις πιο κρίσιμες πληροφορίες που άκουγα. Δεν ήταν μόνο αυτό: καθόμουν δίπλα σε μοναδικούς και απλούς ανθρώπους, γνωστούς μου για αρκετό καιρό, που ποτέ όμως δεν είχα καταφέρει να έρθω σε επαφή με αυτήν την πλευρά τους που άφησαν να εκδηλωθεί χθες το βράδυ. Και πόσο χαίρομαι που ήμουν εκεί όταν αυτές εκδηλώθηκαν...
Βόλτα στο Θησείο, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Ζάππειο, Καλλιμάρμαρο, Βασ. Κωνσταντίνου, με ή χωρίς αυτά τα παιδιά δίπλα μου, σκεφτόμουν τα όσα είχαν ειπωθεί κατά την βόλτα μας: σχετικά με τις επαφές μας με τους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν, με τον τρόπο που εμείς αποφασίσουμε να δομήσουμε όλα τα στοιχεία στη ζωή μας, για το πώς επιλέγεις τον κατάλληλο άνθρωπο να χτίσεις μια ζωή μαζί του, και πόσο εύκολα μπορεί κάτι τέτοιο να χαλάσει αν μία από τις δύο πλευρές παρουσιάσει ρωγμές και δεν προλάβεις να τις αποκαταστήσεις έγκαιρα...
Όλα αυτά, τι με έκαναν να καταλάβω; Η αλήθεια είναι πως όντως βοηθήσανε την σκέψη μου να πάει σε ένα στάδιο παραπάνω, καθώς ήρθα σε επαφή με απόψεις που εγώ ο ίδιος δεν θα τις σκεφτόμουν ποτέ. Βρέθηκα δίπλα σε έναν άνθρωπο που είχε την πολύ απλή ανάγκη να αφήσει τις σκέψεις του να κυλήσουν, να αφήσει τα συναισθήματά του να βγουν, να ακούσει ο ίδιος τα συμπεράσματά του για να τα εμπεδώσει και να προχωρήσει με δική του πρωτοβουλία παρακάτω... Περνάει δύσκολα, αλλά θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τα πραγματικά συναισθήματα οποιουδήποτε ανθρώπου.. Το ξέρεις όμως πως για ό,τι χρειαστείς, όποτε αισθανθείς την ανάγκη να μιλήσεις, μπορείς να απευθυνθείς σε έμενα..
Οπότε, ναι... Η χθεσινή νύχτα μου έδωσε και εμένα πολλά πράγματα να σκεφτώ, κυρίως μου τόνισε την ανάγκη να βάλω κάτω κάποια πράγματα για τον εαυτό μου, τα δεδομένα και τα ζητούμενα, και να πάρω κάποιες αποφάσεις σχετικά με το πώς θα χρειαστεί να κινηθώ από εδώ και πέρα, με το πώς ΘΈΛΩ και πρέπει να διεκδικήσω να κινηθώ από εδώ και πέρα.

Τέρας...

Είμαι ένα τέρας!
Ένα γλοιώδες πράγμα, που δεν ενδιαφέρομαι παρά για τον εαυτό μου, για το πώς να είμαι βολεμένος, που οι συνθήκες στη ζωή μου με κάνουν να διώχνω ακόμα και τα λιγοστά άτομα που ξέρω πως πραγματικά είναι δίπλα μου, πως με αγαπάνε, και στα οποία μπορώ να στηριχτώ σε όλες τις - δύσκολες και μη - φάσεις της ζωής μου.

Κάπως έτσι ένιωσα χθες, καθώς κατάλαβα το πώς εμπράκτως (ανεξαρτήτως από το αν ήταν συνειδητά ή όχι) έχω απορρίψει ένα από τα άτομα που μου σταθήκαν απίστευτα τον τελευταίο καιρό. Σου ζητώ ειλικρινά συγνώμη, και σου υπόσχομαι να μην ξανά αφήσω τον εαυτό μου να σαμποτάρει ξανά την σχέση που εμείς οι δύο μπορούμε να μοιραστούμε! :)

I never want to get old...

Και ελληνιστί: Δεν θέλω να μεγαλώσω ποτέ...

Jigsaw Falling Into Place

Ονειρεύεσαι Ώρες ώρες σε τρομάζει το πόσο αληθινά μπορεί να φαντάζουν τα όνειρά σου. Πριν ξυπνήσω λοιπόν, είχα μια τέτοια αίσθηση και εγώ. Όχι, όμως, επειδή το όνειρο απλά το αισθάνθηκα πολύ αληθινό, αλλά γιατί μέσα σε αυτό έβγαιναν σκέψεις μου και αντιδρούσα σε πράγματα με τον ίδιο τρόπο που θα έκανα αν ήμουν ξύπνιος... Εντάξει, δεν είναι και το πιο στάνταρ ότι θα βρισκόμουν στο ξύπνιο μου σε κάτι που έμοιαζε με τρελοκομείο και γενικά θεραπευτικό κέντρο με αρκετούς φίλους μου, να πετάμε και να καθόμαστε στα σύρματα της ΔΕΗ κλπ. Αλλά μπορεί όντως να συναντήσω έναν άνθρωπο που είχε πάει σε τέτοιο ίδρυμα και είχε παρακολουθήσει κάποιος θεραπείες...

Τέλος πάντων, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι το πόσο απίστευτος μπορεί να είναι ώρες ώρες ο τρόπος με τον οποίο απαντάς σε αυτά που σου λένε οι λοιποί ήρωες στο όνειρό σου.. Και εδώ προκύπτει ένας προβληματισμός: δεδομένου πως στα όνειρά σου έχεις την απόλυτη ελευθερία να είσαι όποιος θέλεις, να έχεις ότι χαρακτηριστικά επιθυμείς και να συμπεριφερθείς ειλικρινά όπως να' ναι χωρίς να έχεις ποινές και γενικά κάτι το αρνητικό, το γεγονός ότι είδα ένα όνειρο που ήμουν απολύτως ο εαυτός μου, συγκρατημένος εκεί που έπρεπε κλπ, μπορεί να σημαίνει πως έχω μια τάση να περιορίζω τον εαυτό μου; Το ξέρω ότι σε κάποιες στιγμές όντως το έχω αυτό, αλλά αν το κάνω ασυνείδητα τόσο πολύ ώστε να το βλέπω ακόμα και στα όνειρά μου, κάτι δεν πάει καλά... Ή, ο λόγος που απάντησα έτσι σε όποιον ζητούσε 'κάτι' εμένα μπορεί να πρέπει να το δω υπό άλλη σκοπιά, και να με βοηθήσει να βγω από κάποιο αδιέξοδο που έχω στη ζωή μου.

Έχω γράψει ξανά για την ευεργετική ιδιότητα των ονείρων να σε βοηθούν να ξεμπλοκάρεις σε διάφορα σημεία της ζωής σου.. Ίσως και αυτή τη φορά δεν είναι καθόλου τυχαίο που ήρθε αυτό το συγκεκριμένο στην παρούσα φάση της ζωής μου..

-Σόρρυ, το μυαλό μου είναι αλλού..

Να ήταν και μόνο μια φορά, καλά θα ήταν...

H ζωή εκεί έξω.

Η ακόλουθη ανάρτηση προέρχεται από το το blog ενός φίλου μου, ο οποίος έχει ειλικρινά ταλέντο όχι μόνο να περιγράφει εικόνες, αλλά και να σε κάνει να τις βλέπεις με τα δικά του μάτια... Ακολουθεί ένα κείμενο που με συγκίνησε πολύ, γι' αυτό και το μεταφέρω ανέπαφο...

Κοιτώ έξω από το παράθυρό μου και βλέπω τον κόσμο .
Βλέπω έναν πολύχρωμο υπέροχο κόσμο . Βλέπω έναν κόσμο Γκρι με ψηλές πολυκατοικίες στοιβαγμένους ανθρώπους χωρίς χαμόγελο που γκρινιάζουν με το παραμικρό . Βλέπω μια Αθήνα αρρωστιάρα με εγκληματίες και με πρεζάκια . Με εκμεταλλευτές και άστεγους . Έ ! εδώ υπάρχει χρώμα .
Ένας άστεγος επιλέγει να μην φάει το λιγοστό φαΐ που βρήκε για να το δώσει σε έναν άλλο φίλο του ,άστεγο και αυτόν τετράποδο και αυτή η φορά . Αναφέρομαι σ έναν σκυλάκο που και αυτός έχασε το σπίτι του από κάποιο ατυχές συμβάν . Έλεγα για τον άστεγο . είναι όμορφο μέσα σε μία γκρίζα πόλη να βλέπεις κάποιον να φέρεται με αλτρουισμό . Συνεχίζω να ατενίζω τον κόσμο από το παράθυρό μου .
Το χρώμα σιγά σιγά γίνεται κόκκινο , το ελαφρύ και μεθυστικό άρωμα του έρωτα πλανάται στον αέρα . Εδώ κι εκεί ζευγάρια ανακαλύπτουν το λόγο να βλέπει κανείς ένα κόκκινο λουλούδι μέσα σε μία γκρίζα πόλη , και με αυτό τον τρόπο η πόλη να γίνεται όλο και πιο κόκκινη . Έπ! Τι είναι αυτό .
Μερικά ροζ και γαλάζια σύννεφα ξεπροβάλλουν από κάποιες γωνιές και χρωματίζουν τον βρώμικο ουρανό . Σύννεφα γεμάτα όνειρα . Λαμπρά όνειρα από όσους τολμούν να ονειρεύονται για όσους τολμούν να ονειρεύονται σε έναν καιρό που άγνωστοι καταχρώνται άσυλα και η οικονομία κυβερνά . Όνειρα τα οποία είναι απαλλαγμένα από όσους εκμεταλλεύονται τον λαό ή και όσους εκμεταλλεύονται ή παραμυθιάζουν εραστές .
Ξέρεις οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν γίνει περίπλοκες πλέον . Δεν αποζητούμε πια το απλό , το αθώο , το ειλικρινές . Επηρεαζόμαστε από τα παραμύθια της γιαγιάς . Θυμάμαι που η γιαγιά μου με ταχτάριζε στα πόδια της και μου έλεγε ιστορίες , ιστορίες για πράγματα μεγάλα . Τώρα όμως η γιαγιά πέθανε , κι εγώ αποζητώ το παραμύθι , το ψέμα . τα μεγάλα λόγια που προσπαθούν να πιστέψω . Τα πιστεύω όμως ? Η γιαγιά έκανε καλή δουλειά . Με έμαθε να βλέπω την αλήθεια . Αλήθεια ε; πάνω στην ώρα το βλέμμα μου πέφτει σε μία παιδική χαρά . Να καθαρά μυαλά ! να βλέμματα γεμάτα αλήθεια .
Νύχτωσε . Υψώνω το βλέμμα μου στον έναστρο ουρανό . Μόλις έπεσε ένα αστέρι μ κλείνω τα μάτια μου και κάνω μια ευχή καθώς πίνω μια γουλιά κρασί . Σε λίγο θα ξημερώσει μια νέα μέρα . Είναι όμορφος ο κόσμος εκεί έξω …