A Little Dignity

"I used to wanna change the world. Now I just wanna leave the room with a little dignity."

Τάδε έφη ο Lotus Weinstock, δια στόματος ενός εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας Shortbus. Είναι ένα ρητό το οποίο σκέφτομαι συχνά από τότε που είδα εκείνη την ταινία, και αυτό γιατί εκφράζει μια αλήθεια την οποία οι περισσότεροι από εμάς περνάμε: το πώς τα όνειρά μας και οι επιθυμίες μας συχνά εκτροχιάζονται από κοινωνικές υποχρεώσεις, έλλειψη χρόνου, αδυναμία εμπιστοσύνης του εαυτού μας κλπ..

Σήμερα, στο μάθημα της Σχολικής Ψυχολογίας, μάθαμε για ένα περιστατικό που έγινε μόλις χθες: σε ένα από τα σχολεία που βοηθούν μεταπτυχιακοί φοιτητές σχολικής ψυχολογίας, έγινε το ακόλουθο περιστατικό. Στο σχολείο αυτό, που αποτελείται κυρίως από μετανάστες (Βορειοηπειρώτες, Ρομά κλπ) και ελάχιστους Έλληνες, στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου ήρθε φέτος ένα καινούργιο παιδί. Μέσα στους 2 μήνες που έχουν περάσει από τότε, το παιδί αυτό ήταν συχνά θύμα γέλωτα, πλακών, πειραγμάτων αλλά και εκφοβισμού από τους συμμαθητές του, οι οποίοι δήλωναν πως "το κάνουμε για πλάκα". Στο πλαίσιο αυτής της 'πλάκας', χθες έδεσαν το παιδί εκείνο σε έναν στύλο στο προαύλιο του σχολείου, και το γρονθοκόπησαν τόσο άσχημα, που το παιδί αυτό έχασε τα περισσότερα από τα δόντια του και αιμόφυρτο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο...

Και αναρωτιέμαι: το παιδί αυτό, πώς θα μπορέσει ποτέ να κυνηγήσει τα όνειρά του; Έμαθα πως ήταν αριστούχος στο προηγούμενο σχολείο, από εδώ και πέρα πώς θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του; Προφανώς και θα τον βοηθήσουν όπως μπορούν οι αρμόδιοι σχολικοί ψυχολόγοι, καθηγητές κλπ, αλλά μετά από μια τέτοια κρίση, θα καταφέρει ποτέ να ορθώσει το ανάστημά του στην κοινωνία;

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ευχηθώ αυτό το παιδί να μην βασανιστεί άλλο στην ζωή του, και να μπορέσει να ορθοποδήσει το συντομότερο δυνατόν.. Και να διεκδικήσει την κλεμμένη του αξιοπρέπεια...

Dear Ifi

Κούραση. Ράκος σε πόδια που σέρνονται.
Το μυαλό ξυράφι όμως. Σκέφτεται και δεν σταματά.
Και όλα αυτά για την Ίφι..

Πώς στέκεσαι σε μια τόσο καλή σου φίλη όταν χάνει την μητέρα της; Ποια πρέπει να είναι εσένα η θέση σου; Η στενοχώρια πλανάται στον αέρα. Το μόνο που μπορεί να γίνει, όμως, είναι να την βοηθήσεις να ορθοποδήσει με τον τρόπο που εκείνη σου ζητά με τον τρόπο της. Δεν είναι η ώρα για ριζικές πρωτοβουλίες..

Ας με φωτίσει ό,τι και αν υπάρχει να της σταθώ με τον καταλληλότερο τρόπο. Και κυρίως, να καταφέρει η ίδια να σταθεί με τον τρόπο που πρέπει και στον χρόνο που χρειάζεται στα πόδια της.

Σάσα και Νίκο, και οι δύο θα πρέπει να είστε περήφανοι για την κόρη που αφήσατε πίσω σας.
Υπόσχομαι να την φροντίζω και να της σταθώ στην ζωή της όσο καλύτερα μπορώ..

Soooo In Love

Δημήτρης και Μαρία.

Δύο από τα σημαντικότερα άτομα που υπάρχουν στην ζωή μου φεύγουν αύριο για να πάνε μόνιμα στην Ολλανδία. Όπως είναι φυσικό, χαίρομαι γι' αυτούς! Τόσο για τον Δημήτρη, που θα πάει επιτέλους να σπουδάσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί, όσο και για την Μαρία, η οποία πάει εκεί με εφόδιο ό,τι εμπειρία έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια για να βρει μια δουλειά που θα την βοηθήσει να σταθεί στα πόδια της και να κυνηγήσει εκ νέου τα υπόλοιπα όνειρά της! Είναι, εν ολίγοις, ένα όνειρό τους που επιτέλους γίνεται πραγματικότητα!

Θα μου λείψετε παιδιά, ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι χωρίς εσάς σε απόσταση τηλεφώνου η ζωή μου. Αλλά δεν
στενοχωριέμαι Πρώτον, γιατί ξέρω πόσο πραγματικά το επιθυμείτε και το ονειρεύεστε αυτό, και επειδή ξέρω πως είναι για καλό! Δεύτερον, και μόνο που σκέφτομαι τα πόσα έχουμε περάσει μαζί, ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό μου. Τι τα gatherings, η φοβερή παρέα, τα party μέχρι πρωίας (συχνά και παραπάνω), το Fantaseed, οι συζητήσεις, οι αναζητήσεις, τα χαμόγελα, η τεκίλα, ο Bruce, τα χαμένα βραχιόλια, Not In Love, η κιτς(!!!) αγελάδα, οι Πρωτοχρονιές, οι πρώην που ήρθαν και έφυγαν από την παρέα, ο Matisse ... μπορώ να συνεχίσω επ' άπειρο με λέξεις που σε κάποιους φαντάζουν ιδιαίτερα απλές, στην δική μας ανάγνωση όμως ζωντανεύουν με έναν πραγματικά μοναδικό τρόπο.

Σας αγαπώ περισσότερο από ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Ξέρω πως θα τα καταφέρετε, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό! Είμαι δίπλα σας για ειλικρινά οτιδήποτε μπορεί να χρειαστείτε!

θα τα πούμε πάρα πολύ σύντομα! Συντομότερα από ό,τι όλοι μας ευχόμαστε :)

Μια τελευταία αφιέρωση.. Το τραγούδι σας. Το τραγούδι μας.

Τα λέμε στην Ολλανδίααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα =D

Βλέμμα

Έχεις το πιο ωραίο βλέμμα που έχω δει στην ζωή μου.

Αυτό μόνο.

Καληνύχτα :)

Δεκαεννέα χρόνια!

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Βγες έξω, κυκλοφόρησε ανάμεσα στους ανθρώπους και θα επιστρέψεις με θησαυρό.

~Διαχρονικό Ημερολόγιο Καθημερινής Έμπνευσης

Επτά και τρία δέκα, και πέντε δεκαπέντε και τέσσερα δεκαεννέα! Ε ναι, λοιπόν, έγινα και εγώ δεκαεννέα χρονών! Σύμφωνα με τα αγγλικά, είναι το τελευταίο έτος που θεωρούμαι έφηβος (βλπ nine-teen), και από του χρόνου θα έχω μπει στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου.

Τι σημαίνουν όλα αυτά όμως; Πως για ακόμα 365 μέρες και μόνο θα έχω μπροστά στην ηλικία μου τον άσσο, πως για τον λίγο αυτό καιρό θα είμαι στην σημαντικότερη δεκαετία στην ζωή ενός ανθρώπου: τα δέκα χρόνια στα οποία διαμορφώνεται ο ίδιος - σωματικά και ψυχικά, τα χρόνια στα οποία ξεκινά ο καθένας μας το ταξίδι του για να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι, τα χρόνια του σχολείου, τα πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου, οι πρώτες απογοητεύσεις και οι πρώτες νίκες, τα χρόνια του πρώτου έρωτα, τα χρόνια της πρώτης φοράς, τα χρόνια στα οποία αναγνωρίζεις ποιοι πραγματικά είναι οι φίλοι που θα σε στηρίξουν για όλη σου την ζωή, και αν είσαι τυχερός μετά από όλα αυτά, όταν φτάσεις σε αυτή την ηλικία έχεις καταλάβει πως την ευτυχία και την προσωπική γαλήνη μπορείς να την βρεις μόνο αν εσύ έρθεις κοντά με τον εαυτό σου, με τον πραγματικό σου εαυτό.

Να μάθεις να εκτιμάς τις καλές στιγμές της ζωής σου, μου είχε πει κάποτε ένας γνωστός μου, και ποτέ άλλοτε δεν θα μπορούσα να καταλάβω το πόσο δίκιο έχει. Η μαγεία που έχει η βροχή, η μουσική μου μπορεί να σε ταξιδέψει σε μέρη μακρινά που ποτέ δεν είχες καταλάβει ούτε καν εσύ ότι τα κρύβεις μέσα σου, τα γέλια με τους φίλους, την στενοχώρια για όλα τα δεινά που σε έχουν βρει ενώ ποτέ δεν τα κυνήγησες, αλλά και την επικείμενη νίκη σου αν προσπαθήσεις να τα αντιμετωπίσεις με ψυχραιμία και δύναμη... Αυτά είναι μερικά μόνο από τα πράγματα που έχω καταλάβει τον τελευταίο καιρό, και που με συνοδεύουν και από χθες, που επίσημα πλέον ολοκληρώθηκε άλλος ένας χρόνος της ζωής μου..

Και του χρόνου, λοιπόν, με ακόμα μεγαλύτερη αισιοδοξία, με ακόμα μεγαλύτερη αγάπη για τον διπλανό μας, με ακόμα μεγαλύτερο πάθος για τον εαυτό μας..

Νέα ανακάλυψη: Τα Φρούτα του Δάσους

Μεθυσμένο αεροπλάνο πάρε με και μένα πάνω

μην με αφήνεις εδώ χάμω έχω αρχίσει να τα χάνω

Μοιάζει ο κόσμος με ένα αγρίμι που όλο παίρνει μα δεν δίνει

μέσα στα μάτια τους η αγάπη είναι η πιο μεγάλη απάτη

Την αλήθεια που γύρευα σε γραβάτες και γοβάκια

θα την βρει να είναι κρυμμένη σε πολύχρωμα σταράκια

Μεθυσμένο αεροπλάνο μην με αφήνεις εδώ χάμω

και αν υπάρχεις έλα τώρα... σε έχω τόσο ονειρευτεί

Σε ένα τσίρκο εγκλωβισμένοι να κοιτάμε σαν χαμένοι

τα κοράκια που πετάνε δυνατά χειροκροτάμε

Μα το τέρας δεν χορταίνει θέλει όλη την οικουμένη

να είναι πάντα γερασμένη σιωπηλή και υπνωτισμένη

Τώρα ακόμα και ο χρόνος τριγυρνάει σαν δολοφόνος

κυνηγάει την αντοχή μου μέσα στο μικρό κελί μου

Μεθυσμένο αεροπλάνο μην με αφήνεις εδώ χάμω

και αν υπάρχεις έλα τώρα... σε έχω τόσο ονειρευτεί

#100 - Ελευθερία.

Εκατοστή ανάρτηση. Εκατοστή φορά που θα πατήσω το κουμπί "Δημοσίευση ανάρτησης". Και το θέμα αυτής (ή τουλάχιστον ο τίτλος), ελευθερία..
Αυτή η λέξη βρίσκεται στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Η ελευθερία.
Όλα ξεκινήσανε όταν άκουσα μια τραγουδίστρια να απαντάει σε ερώτηση σχετικά με το πώς θα περιέγραφε την μουσική της, ως "την αίσθηση του να χοροπηδάς πάνω σε ένα τραμπολίνο, να φτάνεις πιο ψηλά, πιο ψηλά, ακόμα πιο ψηλά, και στο τέλος να ανοίγεις τα φτερά σου και να πετάς..". Αυτό ήταν που με έκανε να σκέφτομαι: πόσο μου έχει λείψει αυτή η αίσθηση του να πετάω, του να μην έχω δεσμά να με κρατάνε κάτω στη Γη και να με αναγκάζουν μόνο να κοιτάζω τα αστέρια, και να μου επιβάλουν να σκέφτομαι πως μπορώ μόνο να τα βλέπω και να τα θαυμάζω, αλλά δεν μπορώ ποτέ να τα φτάσω και, γιατί όχι, να καταφέρω και εγώ να γίνω ένα από αυτά..

Δεν θα κρύψω πως τώρα, καθώς γράφω, αισθάνομαι πως μου έχει φύγει ξαφνικά η έμπνευση. Θα προσπαθήσω παρ' όλα αυτά, να μεταφέρω το πως αισθάνομαι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο..

Την ζωή σου την ζεις σαν ένα βότσαλο που το έχει πάρει η κατηφόρα: θα αποκτάς όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα, θα πέφτεις και θα προχωράς με ταχείς ρυθμούς. Σε αυτή την διαδρομή, άλλα βότσαλα θα βρεθούν μπροστά σου και θα προσπαθήσουν να σε κάνουν να ελαττώσεις την ταχύτητά σου, άλλα γιατί θέλουν να σε προφυλάξουν από το να διαλυθείς, άλλα γιατί απλά σε φοβούνται και θέλουν να μην καταφέρεις ποτέ να ανακτήσεις την ταχύτητα που είχες κάποτε. Άλλες φορές, θα βρεθείς σε κάποιο ίσιωμα και θα ξαποστάσεις, όμως κάποια δόνηση/βροχή ή ακόμα και κάποια άλλη πέτρα θα σε κάνει να πάρεις πάλι φόρα και να ξεκινήσεις και πάλι να κυλήσεις.. Το πιο ωραίο, όμως, που μπορεί να σου συμβεί, είναι πως κάποιες πέτρες που θα συναντήσεις στον διάβα σου δεν θα σε εμποδίσουν, αλλά θα αφήσουν την κατηφόρα να της πάρει μαζί σου, έτσι ώστε να προχωράτε συνεχώς στην ίδια κατηφόρα, με τα ίδια εμπόδια, τις ίδιες δυσκολίες, αλλά και την ίδια ταχύτητα. Μπορεί ανά στιγμές ο ένας να πηγαίνει πιο γρήγορα και ο άλλος πιο αργά, αλλά θα ξαναβρεθείτε κάποτε να κατεβαίνετε και πάλι, ο ένας δίπλα από τον άλλον.

Μπορεί η εικόνα αυτή που περιγράφω να ακούγεται ωραία, αλλά λείπει από αυτήν κάτι το βασικό: συχνά ξεχνάμε πως η πέτρα υπόκειται συνεχώς σε μια ή περισσότερες δυνάμεις, βλπ βαρύτητα, βροχή, αέρας κλπ, και ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο κάθε φορά που θα βρεθεί εκτεθειμένη θα παρασυρθεί και από κάτι. Μπορεί μια λύση να είναι να καταλήξει κομμάτι ενός τοίχου, μαζί με άλλες όμοιές της και μη πέτρες, και να μείνει εκεί για πάντα. Αν το καλοσκεφτείς, πολλοί είναι αυτοί που το κυνηγάνε αυτό: με αφετηρία τον εαυτό τους, προσπαθούν να μαζέψουν γύρω τους άλλους ανθρώπους που είτε τους έχει πάρει η κατηφόρα είτε όχι, και μαζί να φτιάξουν ένα κτίσμα τόσο γερό, που καμία δύναμη να μην μπορεί να το γκρεμίσει: ούτε η βαρύτητα, ούτε ο σεισμός, ούτε καν ο κακός ο λύκος!

Όλοι μας ξέρουμε όμως, πως όσο μεγαλύτερο είναι αυτό το δημιούργημα, όσο πιο προχειροφτιαγμένο είναι, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητες να το βρεις κατεστραμμένο σε κάποια στιγμή. Πάντα, όμως, θα δεις ένα σύνολο από λίγες πέτρες, τις οποίες κανένας σεισμός δεν μπόρεσε να σπάσει, καμία βροχή δεν μπόρεσε να διαλύσει, κανένας κατακτητής δεν κατάφερε να διασπάσει.. Γιατί είναι αυτές με τις οποίες σας συνδέει το δυνατότερο τσιμέντο, που αποκτά την δύναμή του επειδή και οι 2 πέτρες επιθυμούν να μείνουν ενωμένες στον αιώνα του άπαντα. Με άλλα λόγια, στις περιπτώσεις που και οι 2 άνθρωποι θέλουν να διατηρήσουν την όποια σχέση τους και το επιδιώκουν αυτό, τίποτα εξωγενές δεν μπορεί να τους χωρίσει, όσο και να προσπαθεί..

Και εδώ προκύπτει ένα από τα ερωτήματα που με απασχόλησαν τόσο αυτές τις μέρες. Στη σημερινή εποχή, είναι ο άνθρωπος διαθέσιμος να ενωθεί σε τέτοιος βαθμό με τον συνάνθρωπό του; Και ακόμα και αν πραγματικά το θελήσει, ξέρει τον τρόπο για να επιδιώξει κάτι τέτοιο και να διεκδικήσει και να κυνηγήσει αυτά που πραγματικά επιθυμεί; Τον τελευταίο καιρό είμαστε όλοι μάρτυρες μια αλλαγής που συμβαίνει ολόγυρά μας: ο άνθρωπος πλέον συνειδητοποιεί πως η απομόνωση και ο ατομικισμός που κυριαρχούσαν στην ζωή όλων τα τελευταία 30+ χρόνια έχουν οδηγήσει σε ανθρώπους στενάχωρους, αποσυνδεδεμένους από τον περίγυρό τους, από τα άτομα που θα μπορούσαν και που θα ήθελαν οι ίδιοι να έχουν δίπλα τους, και ακόμα χειρότερα, έχει οδηγήσει σε μια μη συνειδητοποίηση της θέσης μας, σε σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο κόσμος ακόμα φοβάται να μιλήσει στον διπλανό του στον δρόμο, προτιμά να απομονωθεί αγκαλιά με τα ακουστικά του mp3 του ή με το βιβλίο του. Όλοι, όμως, όταν βρεθούν σε έναν δημόσιο χώρο, σε ένα μεταφορικό μέσο, σε ένα αμφιθέατρο νιώθουν πως αποτελούν με τους γύρω τους μια μικρή ομάδα, μια κοινότητα. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος ποτέ δεν μπόρεσε να ζήσει στην απομόνωση. Πάντα ήθελε και πάντα θα θέλει κάποιον άλλον δίπλα του, σε πρώτη φάση για να αισθανθεί απλά δίπλα του και στη συνέχεια για να αισθανθεί το πνεύμα του και τον κόσμο του...

Και εδώ, λοιπόν, εντάσσεται το ζήτημα της ελευθερίας: όχι της ελευθερίας που σου επιβάλουν οι θεσμοί και οι κανόνες με τους οποίους είσαι αναγκασμένος να συμμορφωθείς γιατί σου το επιβάλει ο περίγυρός σου, αλλά της ελευθερίας που επιβάλεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Την ελευθερία που θα δώσεις εσύ ο ίδιος στο πρόσωπό σου να εκφράζει αυτό που πραγματικά νιώθεις, στο μυαλό σου να σκέφτεται και να εκδηλώνει αυτό που πραγματικά επιθυμεί, στην καρδιά σου να σου δείχνει τον δρόμο που πραγματικά θεωρεί σωστό και όχι αυτόν που θα έπρεπε να είναι ο σωστός..

Έχεις κάτσει ποτέ να πεις αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι στον διπλανό σου; Άμα πεις σε μια κοπέλα στον δρόμο που θα περάσει από δίπλα σου στον δρόμο ότι σου αρέσει το φόρεμά της, μπορεί να σε θεωρήσει ανώμαλο. Ναι, μπορεί να θεωρήσει ότι της την πέφτεις, ότι την σκέφτεσαι την γυμνή, και οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει, όμως και η πιθανότητα να ευχαριστηθεί με το σχόλιό σου, να της φτιάξεις την διάθεση γιατί είχε μια δύσκολη μέρα στην δουλειά, να την βοηθήσεις να νιώσει καλύτερα με το σώμα της και να ξεπεράσει τα κόμλπεξ της και άλλα..

Ο κόσμος έχει χάσει τον αυθορμητισμό του. Προσπαθεί τόσο πολύ να διαβάσει τα μηνύματα μέσα από τις γραμμές, που δεν προσπαθεί ο ίδιος να στείλει το μήνυμά του ξεκάθαρα. Πες το δυνατά και πες το καθαρά:

σε αγαπώ
είσαι ο πολυτιμότερος άνθρωπος που θα μπορούσα να έχω ποτέ δίπλα μου
είσαι όμορφος/η
μην αλλάξεις ποτέ
το χιούμορ σου με κάνει και βλέπω την πόλη με άλλο μάτι
θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα
θέλω να κλάψω για εσένα

Γιατί να φοβηθείς να εκφραστείς; Μόνο να κερδίσεις μπορείς, αν πραγματικά πεις αυτό που θέλεις. Μπορεί να πληγωθείς, μπορεί να μην μείνεις ικανοποιημένος από την απάντηση, αλλά και πάλι θα βγεις πιο δυνατός, γιατί θα ξέρεις εξαρχής πβς έπαθες την μικρότερη ζημιά που θα μπορούσες..
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε μόνοι μας, με τον εαυτό μας..

"Αυτό που δεν καταλαβαίνω.. είναι το γιατί πρέπει να είμαι εγώ η 'κακιά';"

Με αυτά τα λόγια αναχώρησε από το δωμάτιο ένας άνθρωπος με τον οποίο έχω μοιραστεί περισσότερα από τον καθέναν, με του οποίου το δέσιμο δεν θα το αισθανθώ ποτέ ξανά με κανέναν άλλον στην ζωή μου...
Τουλάχιστον, έτσι λένε...

Τι συμβαίνει όταν απογοητεύεις τον εαυτό σου; Ακόμα πιο σημαντικό, τι συμβαίνει όταν ο λόγος για τον οποίο απογοητεύεις τον εαυτό σου είναι το ότι οι γονείς σου είναι απογοητευμένοι από την ζωή τους; Πώς πρέπει να αισθάνεσαι, όταν η απάντηση στο <<Μαμά, θα αρχίσω να πηγαίνω σε ψυχολόγο>> είναι <<Πόσο θα κοστίσει;>>
Κάποιες αξίες έχουν ταραχτεί συθέμελα. Η αγάπη φαινομενικά έχει εκλείψει από αυτό το σπίτι, το ξέρω όμως πως υπάρχει ακόμα εκεί. Ανάμεσα σε τρεις ανθρώπους που την εκπέμπουν, όμως, σε άλλα μήκη κύματος ο καθένας, πως θα μπορέσουν αυτά να εναρμονιστούν;

Ορισμένες φορές αυτά λειτουργούν και ως άμυνα...

Πάντα εσύ θα βγεις ο κακός, ή εσύ θα είσαι αυτός που θα αφεθεί να καβουρδιστεί από τα κύματα του άλλου, γιατί θα αφήσει τα δικά του να εξασθενίσουν..

Αν όμως, αφήσεις τον εαυτό σου να εξασθενήσει, θα βρεθείς στην ίδια την κατάσταση που θέλεις να αποφύγεις και που περιγράφω παραπάνω..

Φαύλος κύκλος; Μπορεί...