Αγαπητό blog

Αγαπητό blog,

Πρώτα από όλα, καλό μηνα! Το ξέρω ότι νιώθεις παραμελημένο τον τελευταίο καιρό. Έχω να ασχοληθώ μαζί σου τις 11 Φεβρουαρίου, και τότε απλά έκανα post ένα βίντεο, ούτε καν δηλαδή μπήκα στον κόπο να σου γράψω κάτι να μάθεις πως πηγαίνουν τα πράγματα στον έξω κόσμο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα σήμερα να σου γράψω για πρώτη φορά τόσο ευθέως.

Δεν σου έχω γράψει τόσο καιρό για έναν απλούστατο λόγο: ζω την ζωή μου. Έχω αρχίσει και βρίσκω καινούργιες κατευθύνσεις, άτομα έχουν μπει αλλά και έχουν φύγει από αυτήν με ταχύτατους ρυθμούς, που αισθάνθηκα πως αν καθόμουν απλά μέσα στο σπίτι και στα έγραφα όλα αυτά θα έχανα εγώ την ίδια μου την ζωή. Το ξέρω πως μπορεί να ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά σκέψου και εσύ σε τη θέση βρίσκομαι: πρωτοετής φοιτητής, συνεχώς γνωρίζω κόσμο, ανακαλύπτω καινούργια πράγματα με τα οποία και ασχολούμαι όλο και πιο πυρετωδώς και γενικά δε στρώνω κώλο κάτω. Γι' αυτό και είναι τόσο δύσκολο να σε συνδυάσω και εσένα με όλα αυτά, τουλάχιστον με τον ρυθμό που έκανα παλαιότερα. (Βγήκε και το πρώτο μάθημα από τη σχολή, και από ό,τι όλα δείχνουν είμαστε σε καλό δρόμο [=)

Το χειρότερο, όμως, δίπλα σε όλα αυτά είναι και το γεγονός ότι έχουν επανέλθει κάποια αισθήματα -ή έστω κάποιες αναμνήσεις τους, δε μπορώ να είμαι σίγουρος ακόμα- για άτομα που έχουν φύγει από τη ζωή μου. Μου φαίνεται πως όλο και πιο συχνά παίζουν στο ραδιόφωνο τα τραγούδια με τα οποία τους/τις έχω συνδυάσει, αλλά ίσως και να είναι όλα στο μυαλό μου. Όταν καταφέρω και βγάλω κάποια άκρη, πίστεψέ με, δε θα αργήσεις να το μάθεις.

Μπορεί να σου φαίνεται πως ακόμα και ο τρόπος που σου γράφω εκφράζει μια ψυχρότητα. Ίσως και να είναι αλήθεια. Ίσως και να μην βρίσκω σε εσένα πλέον όλα εκείνα τα ενδιαφέροντα πράγματα που με τράβηξαν in the first place προς την πλευρά σου. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως σε απορρίπτω. Ίσως σημαίνει πως διανύω μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές της ζωής όπου αισθάνεσαι πως όλα πάνε καλά. Μπορεί να μην έχεις πάνω τους τον έλεγχο που θα ήθελες, αλλά υπάρχει μια τέτοια αίσθηση στον αέρα, ότι όλα πάνε δεξιά.. Ελπίζω να μην είναι η γνωστή νυνεμία πριν από την καταιγίδα, αλλά αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει..

Νομίζω πως έκανα ξεκάθαρες τις θέσεις μου απέναντί σου. Θα τις δεις άλλωστε και εμπράκτως στο επόμενο διάστημα. Μέχρι την επόμενη φορά που θα ειδωθούμε και θα αισθανθώ την ανάγκη να σου γράψω, ευχήσου όλα να πάνε καλά!

Με πολλή αγάπη, ο δημιουργός σου!

Μια μέρα υπέρ την ελευθερίας όλων!

Ειλικρινά μπράβο στα παιδιά γι'αυτή τους την πρωτοβουλία!

You Are Alone (2005)

Μια από τις πιο έντονες και αληθινές ταινίες που έχω δει ποτέ μου. Ένας άντρας που έχει χάσει τη γυναίκα του και έχει μείνει μόνος του στον κόσμο. Μια 18χρονη έφηβη που για να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ζωής της (οικογένεια, σχολείο) καταφεύγει στην πορνεία, όπου αισθάνεται πως την αντιμετωπίζουν με σεβασμό οι εκάστοτε πελάτες της. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο: είναι μόνοι και το ξέρουν. Τι συμβαίνει όταν συναντιούνται και έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν, σα να ήταν η τελευταία φορά που μιλούν σε κάποιον; Αναφέρονται στις πιο μεγαλες αλήθειες της ζωής που μας απασχολούν όλους: τον έρωτα, τον θάνατο, τη μεταξύ τους απόσταση και πως αυτή συχνά γεφυρώνεται. Το μόνο όπλο που έχουμε στη διάθεσή μας δεν είναι παρά οι φαντασιώσεις μας…

Στην πραγματικότητα, υπάρχει η πιθανότητα οι φαντασιώσεις μας να μην αντικατοπτρίζουν στην αλήθεια τον πραγματικό μας εαυτό. Ή τουλάχιστον, οι σκέψεις αυτές που θεωρούμε ως φαντασιώσεις μας. Τι θα συνέβαινε αν είχαμε δίπλα μας έναν άνθρωπο στον οποίο μπορούσαμε να εμπιστευτούμε οποιαδήποτε πτυχή του εαυτού μας, ακόμα και αυτές που δεν έχουμε (ή δεν θέλουμε να το κάνουμε) ανακαλύψει ακόμα. Θα μας άρεσε; Θα νιώθαμε επιτέλους πραγματικά ευτυχισμένοι; Ή θα τρομάζαμε από τις σκέψεις μας, τις ορέξεις μας και όλα αυτά που κρύβουμε μέσα μας; Δεδομένου ότι ζούμε σε μια κοινωνία με πολλούς ακόμα ανθρώπους, πολλές από τις πτυχές αυτές αναγκαστικά καλουπώνονται ή παραμερίζονται, καθώς τις βάζουμε κάτω από το χαλάκι, και αυτό γιατί η ομαλή κοινωνικοποίηση έχει βαρύ τίμημα: κανείς δεν θέλει να μείνει απ’ έξω, και έτσι κανείς δεν παραδέχεται ότι ο καθένας μας είναι πραγματικά διαφορετικούς από τους γύρω του σε όλους τους τομείς. Και αυτό στο όνομα της κοινωνίας-ομάδας στην οποία ανήκουμε.

Σκέψου, όμως, με έναν μαγικό τρόπο, μια μέρα και για μονάχα μια μέρα, όλοι να αφήναμε πίσω αναστολές, στερεότυπα, καθωσπρεπισμούς και όλα τα συναφή.. Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Τι θα συνέβαινε; Καταστροφή ή απελευθέρωση; Θα καταλαβαίναμε πως όλα αυτά που αποτελούν τα καθημερινά προβλήματα και άγχη μας στην ουσία τους είναι ασήμαντα, ή θα καταλήγαμε όλοι να τρώμε τα σωθικά του άλλου, και αυτό γιατί για εκείνη την ημέρα είναι 10000% out και κατά συνέπεια ευάλωτος;

Μάλλον ποτέ δε θα μάθουμε την απάντηση..

Μάθημα Ζωής

Κάθεσαι ένα βράδυ σπίτι σου και αποφασίζεις να δεις μια ταινία. Καταλήγεις να ταυτίζεσαι τόσο πολύ με τον πρωταγωνιστή που τελικά συνειδητοποιείς πως στην οθόνη βλέπεις την ζωή σου. Είτε αυτή που έχεις ζήσει ως τώρα, είτε αυτή που ονειρεύεσαι να ζήσεις καθώς περνούν τα χρόνια. Το γεγονός, όμως, πως βλέπεις μπροστά σου πράγματα που θα ήθελες αλλά μοιάζουν τόσο μακρινά, σε κάνουν να προβληματίζεσαι. Σκέφτεσαι… Σκέφτεσαι γιατί δεν έχεις αυτά που ονειρεύτηκες κάποτε και ίσως και να ονειρεύεσαι ακόμα. Όλα αυτά που τόσο απλά σου υπενθύμισε η ταινία που έτυχε να βάλεις και να δεις.. Όσο σκέφτεσαι, σίγουρα θα αρχίσεις κάποια στιγμή να κατηγορήσεις τον εαυτό σου, να φορτώνεις ευθύνες στο σύμπαν και διάφορα άλλα.

Το θέμα είναι τι αποφασίζεις να κάνεις μετά από αυτό. Μόλις ανοίχτηκε αυτός ο δρόμος μπροστά σου, εσύ θα τον αφήσεις ανεκμετάλλευτο; Αυτό τουλάχιστον μου ήρθε εμένα στο μυαλό.. Πρέπει, λοιπόν, να βάλω κάτω τα πράγματα που με απασχολούν, και ακόμα καλύτερα να λύσω τα θέματα που για τόσο καιρό έχω αφήσει στην άκρη γιατί πολύ απλά δεν ήξερα και δεν ξέρω πως πρέπει να τα προσεγγίσω. Μέσα από την προσπάθεια, όμως, θα βρω τον καλύτερο δρόμο. Απογοητεύσεις πάντα υπάρχουν, αλλά αν δεν πτοηθείς και συνεχίσεις, κάποτε θα τον βρεις τον σωστό τον δρόμο. Ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος που σκέφτομαι έτσι. Όλοι μας αφήνουμε στην άκρη τα προβλήματα που είμαστε «πολύ απασχολημένοι» για να ασχοληθούμε και να τα λύσουμε. Στην τελική, όμως, πάντα τα κρατάμε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας.

Λύσε τις διαφωνίες που έχεις. Πάρε αποφάσεις για ό,τι σε απασχολεί και σε διχάζει. Συγχώρησε τους ανθρώπους που έχουν στιγματίσει με άσχημο τρόπο την ζωή σου, την ψυχή και τον τρόπο σκέψης σου. Στην περίπτωση που στην ταινία αυτή είδες μια ζωή που θέλεις να αποκτήσεις, άμα δεις αυτό που πάντα ονειρευόσουν να αποκτήσεις, γιατί να κάτσεις με σταυρωμένα τα χέρια; Δεν έχεις παρά να το βάλεις στόχο και να υποσχεθείς στον εαυτό σου πως θα κάνεις ό,τι μα ειλικρινά ό,τι περνάει από το χέρι σου για να γίνουν κάποτε όλα αυτά που περιμένεις πραγματικότητα. Σίγουρα δεν θα συμβεί αυτό αύριο, γι’ αυτό και δεν πρέπει να ξεχάσεις να εφοδιαστείς με υπομονή και κουράγιο.

Σημασία έχει να καταλάβεις πως όσο περισσότερο συσσωρεύονται κόμποι, ποτέ δε θα καταφέρεις να τους λύσεις όλους με μία και μόνο προσπάθεια. Πάρε τους μικρότερους, τα μικρότερα προβλήματα, και άρχισε να λύνεις αυτά. Όσο περνάει ο καιρός θα είσαι όλο και πιο έμπειρος στο να αντιμετωπίζεις και να λύνεις όποιο πρόβλημα και θέμα παρουσιαστεί μπροστά σου, έτσι ώστε όταν φτάσεις στο βάθος, σε αυτά που σε απασχολούν περισσότερο απ’ όλα τα άλλα, σε προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον ίδιο σου τον εαυτό (πράγματα που δε σου αρέσουν πάνω σου, να καταφέρεις να αποδεχτείς τον εαυτό σου και να μην προσπαθείς να τον αλλάζεις, να αγαπήσει το σώμα σου και ό,τι άλλο πάνω σου..) να είσαι πιο σίγουρος ότι θα καταφέρεις να βγάλεις άκρη και θα λύσεις και τον τελευταίο γαμημένο κόμπο, το τελευταίο γαμημένο κομμάτι του puzzle θα βρεθεί και θα συμπληρώσει το σύνολο, που δεν είναι άλλο από τον ίδιο σου τον εαυτό..

Θα κοιτάς τον καθρέπτη, θα βλέπεις το πρόσωπό σου, και θα αισθάνεσαι περήφανος που είσαι ο εαυτός σου.

2010 vs 2011

Το τέλος εμπεριέχει μια θαυμάσια ευκαιρία: να κάνεις μια νέα αρχή.

Tελευταία ανάρτηση της χρονιάς, λοιπόν, και θα είναι κλεμμένη από την Ελένη. Έγραψε λοιπόν..

H ευτυχία είναι Στιγμές.
Εύχομαι σε όλους σας το 2011 να ζείτε τις Στιγμές σας όπως τους αξίζει, όπως σας αξίζει,χωρίς φόβο.Να είμαστε Παρόντες σε ότι ζούμε χωρίς να σκεφτόμαστε μέλλον και παρελθόν. Γιατί αυτές οι Στιγμές είναι ο μόνος πλούτος μας...αυτός που θα μείνει ακόμα κ αν εμείς φύγουμε.
Ναι, με τη μορφή αστρόσκονης... Έστω!
Δεν είναι λίγο να λάμπει το Σύμπαν από τα συναισθήματα μας.

Καλή Χρονιά.
Σε όλους

Φαντάσματα από το παρελθόν.

Απίστευτες οι ιστορίες που σου λένε οι φωτογραφίες. Τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις που περικλείουν.

Δε ξέρω τον λόγο, αλλά τις τελευταίες ώρες κάθομαι και χαζεύω φωτογραφίες στο FB. Παλιές φωτογραφίες που είχα ανεβάσει ή φίλων μου. Φωτογραφίες από τις αρχές κυρίως του 2008. Κοντεύουν 3 χρόνια από τότε και μου φαίνεται απίστευτο το πόσα πράγματα έχουν αλλάξει: πως πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα έχουν χαθεί, οι στόχοι της ζωής μας έχουν διαμορφωθεί βάσει καινούργιων δεδομένων, οι παρέες μας κλπ..
Ένα πράγμα, όμως, με έχει προβληματίσει περισσότερο από όλα.. Αυτό είναι τα άτομα τα οποία πρόλαβα να αγαπήσω και να χάσω από τη ζωή μου αυτό το διάστημα. Θα μου πεις, είναι οι συνθήκες: τέλος το σχολείο στο οποίο βρισκόμασταν κάθε μέρα, πλέον ο καθένας σπουδάζει σε άλλη σχολή/πόλη/χώρα και είναι λογικό ως ένα βαθμό να χαθούμε. Αλλά δε με στενοχωρεί το γεγονός ότι δεν έχουμε την καθημερινή επαφή που είχαμε κάποτε, παρά το πόσο μου λείπουν κάποια άτομα που δεν θέλω να φύγουν από τη ζωή μου. Οι στιγμές που έχουμε ζήσει είναι τόσο όμορφες, που δε μπορώ να σκεφτώ το παραμικρό αρνητικό σχετικά με αυτούς. Αυτή τη στιγμή σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να συνεχίσουμε να έχουμε έστω μια σποραδική επαφή, έναν καφέ που και που, να μάθω τα νέα τους και αν θέλουν να τους πω και εγώ τα δικά μου! Τι να πει κανείς....
Πόσο γρήγορα προχωράει ο χρόνος, πόρο γρήγορα αλλάζουμε, πόσο εύκολα χάνουμε τα πάντα. Δεν λέω, πολλά καινούργια και καλά πράγματα έχουν προκύψει όλο αυτό το διάστημα, αλλά το να βλέπεις πως χάνεις άτομα από τη ζωή σου είναι ό,τι χειρότερο..
Έχω γράψει και παλαιότερα σχετικά με τις φωτογραφίες και τη λήθη.. Γι' αυτό και θα κλείσω με κάτι που είχα γράψει τότε:

[...]η φωτογραφία στην ουσία αποτελεί την παρουσία μιας απουσίας, προβάλλει ένα παρελθόν και κάποιες καταστάσεις οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα δε πρόκειται να επαναληφθούν ποτέ ξανά, ακριβώς επειδή ανήκουν στο παρελθόν. Έχουν πεθάνει, έχουν σβήσει, και ζουν απλά στη μνήμη μας και σε μια φωτογραφία. Γι' αυτό άλλωστε και αρκετοί άνθρωποι δε θέλουν να έχουν κοντά τους φωτογραφίες, "απομεινάρια του παρελθόντος"... Είναι χρήσιμο, όμως, να θυμάσαι το παρελθόν σου. Αυτό καθορίζει το τι είσαι σήμερα και τι θα γίνεις στο μέλλον. Αυτό υπαγορεύει τις πράξεις σου και την εξέλιξή σου, ίσως όχι σε απόλυτο βαθμό, αλλά σίγουρα η συμβολή του είναι πολύ σημαντική![...]

Φόβος < φως

Γι' ακόμα μια φορά δυσκολεύομαι να βρω τρόπο να ξεκινήσω την ανάρτηση αυτή. Πάνω από έναν χρόνο σε αυτό τον ιστότοπο, και ακόμα το βρίσκω δύσκολο να εκφραστώ. Ή καλύτερα, ακόμα το βρίσκω δύσκολο να αποφασίσω το θέμα για το οποίο θα γράψω. Τυχερές οι στιγμές αυθορμητισμού μέσα σε αυτό το χάος του μυαλού μου.
Σκεφτόμουν σήμερα τα 'κουτιά' στα οποία αναγκαζόμαστε πολλές φορές, θέλοντας και μη, να βάλουμε πολλά στοιχεία της ζωής μας. Αναφέρομαι στα καλούπια, τα μοντέλα, τα οποία αισθανόμαστε πως πρέπει να γεμίζουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Υπάρχουν συγκεκριμένα από αυτά που τα παρατηρούμε και άμεσα στη καθημερινότητά μας: το πώς πρέπει να είναι μια οικογένεια, πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και να επιλέγουμε τους φίλους μας, πώς πρέπει να είναι μια σχέση. Όλα αυτά, όμως, έχουν μέσα τους μια λέξη που απεχθάνομαι να χρησιμοποιώ, πόσο μάλλον να την χρησιμοποιούν οι άλλοι για εμένα, και αυτή δεν είναι άλλη από το ΠΡΈΠΕΙ.

Πρέπει, το πρέπον και όλα τα συναφή. Με άλλα λόγια, το μοντέλο που έχει ορίσει η κοινωνία για ορισμένα ζητήματα και που πρέπει να το ακολουθήσουμε και να εκπληρώσουμε τα ζητούμενα του, αλλιώς δε θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε ευτυχισμένοι, να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι κλπ. Στην αρχή της σχέσης πρέπει να κάνω τα Χ πράγματα, από τους φίλους μου και την οικογένειά μου πρέπει να έχω τις Ψ υποχρεώσεις και τις Ω απολαβές. Και όλα αυτά συμβαίνουν για να ικανοποιούν την ανάγκη μου να νιώσω ότι είμαι μέλος μιας ομάδας, μια αγέλης, και ότι δε θα αναγκαστώ να αντιμετωπίσω τον κόσμο αυτό μόνος μου.
Σκέψου το, όμως, λίγο παραπάνω.. Δεν έχεις αισθανθεί ποτέ πως θέλεις να εκφράσεις συναισθήματα, να προβάλλεις ιδέες, να αντιδράσεις με τρόπους διαφορετικούς από τους προβαλλόμενους ως ορθούς; Εγώ τουλάχιστον, το έχω νιώσει πολλές φορές. Όμως εξίσου πολλές φορές έχω νιώσει την ανάγκη να καταπιώ αυτό που πήγε να ξεπηδήσει από μέσα μου για να μην παρεξηγηθώ, να μη με χλευάσουν, να μην γίνω δακτυλοδεικτούμενος ως 'διαφορετικός'. Και όλο αυτό γιατί μέσα στο μυαλό μου δεν ήξερα άμα έπρεπε να αφήσω τις δικές μου σκέψεις να κυριαρχήσουν και να διαφοροποιηθώ (άμα ταιριάζει εδώ αυτός ο όρος), ή να προσπαθήσω να τις διαμορφώσω με τρόπο που να ανταποκρίνονται στα 'κουτιά' που έχουν εμφυτευτεί στο μυαλό μου από τον περίγυρο, από την κοινωνία, ακόμα και από τις δικές μου εμπειρίες..

Ουσιαστικά, όμως, και μόνο που έχω μπει σε μια τέτοια διαδικασία, υπονομεύω τον εαυτό μου και τον παρεμποδίζω από το να εκφραστεί πραγματικά. Μόνο όταν κάποιος καταφέρει να προβάλει 1000% τον εαυτό του, να τον αποδεχτεί όπως είναι και να μην κάνει την παραμικρή προσπάθεια να τον αλλάξει, και ακόμα καλύτερα, όταν αυτό δε φοβάται να το βγάλει παραέξω, μόνο και ΜΌΝΟ τότε μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ευτυχισμένος. Άλλοι λένε πως αυτό μπορείς να το πραγματοποιήσεις μόνο δίπλα στα άτομα που αγαπάς, είτε αυτά λέγονται φίλοι σου, είτε ερωμένος/η, είτε οικογένεια.
Αλλά πότε είναι η σωστή στιγμή να βγάλεις από μέσα σου και να μοιραστείς με κάποιον τα πιο βαθιά μυστικά, τις πιο ενδόμυχες σκέψεις σου; Υπάρχει σωστή στιγμή για κάτι τέτοιο; Ίσως και να καταδικάζεις τον εαυτό σου με το να μην κρατήσεις απολύτως τίποτα μόνο για εσένα, να τον απογυμνώνεις από την τελευταία άμυνα που μπορεί να έχει απέναντι σε οτιδήποτε εξωτερικό και εχθρικό.

Μόνο τότε, όμως, αγγίζεις την ευτυχία. Όταν έχεις απογυμνώσει με αυτή την έννοια τον εαυτό σου, γνωρίζοντας πώς ό,τι και να σου έρθει δε θα σε βλάψει. Ή τουλάχιστον, όταν δε φοβάσαι πως πιθανώς θα σε βλάψει. Γιατί εσύ θα είσαι ο εαυτός σου ό,τι και να συμβεί: θα έχεις τα πιστεύω σου, θα έχεις τον ψυχικό σου κόσμο, θα έχεις την σεξουαλικότητά σου, θα έχεις οτιδήποτε μοναδικά δικό σου μπορείς να φανταστείς..

Αν όμως αυτό δε συμβαδίζει με την κοινωνία και τον περίγυρό σου; Μπορεί να θεωρηθεί αυτοκαταστροφικό το γεγονός ότι καταδικάζεις τον εαυτό σου στην μοναξιά και την περιθωριοποίηση άμα ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο;
Και έστω ότι τον ακολουθείς, αν ξαφνικά συνειδητοποιήσεις πως δεν σε οδηγεί στην ευτυχία, θα μπορέσει ποτέ να υπάρξει ποτέ εναλλακτική λύση (plan B);

Είναι ένα ρίσκο που όλοι θέλουν να πάρουν, αλλά ελάχιστοι τολμούν. Γιατί εκεί μπαίνει ο παράγοντας ΦΌΒΟΣ

Σύμφωνα με κάποιους, όμως, ο φόβος κρύβει μέσα του το φως (βλπ. ετυμολογία)

Σύμπτωση; ;)

Συμβιβασμός;

Κάθομαι στο δωμάτιο, κοιτάζω τον υπολογιστή και στο μυαλό μου αντηχούν ακόμα τα τελευταία λόγια που ανταλλάξαμε Με ρώτησες:

<< Πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρξει ανιδιοτελής αγάπη;>>

Η αλήθεια είναι ότι αρχικά δεν ήξερα τι να σου απαντήσω. Θεωρητικά θα μπορούσα να σου πω ναι, να σου το πω όσο πιο πατριωτικά θα μπορούσα, να σου δώσω την απάντηση που θα ήθελες. Στην ερώτησή μου, όμως, πώς την εννοείς την ανιδιοτελή αγάπη, μου μίλησες για μια σχέση στην οποία και οι δύο θα ήθελαν να προσφέρουν όλο τους το είναι στον άλλον, χωρίς να ζητήσουν ποτέ τίποτα σε αντάλλαγμα. Νομίζω πως έχω απαντήσει ξανά σε αυτά τα ερωτήματα σε προηγούμενη ανάρτηση, αλλά δε παύει ποτέ να είναι κάτι που θα απασχολεί τους ανθρώπου κάθε ηλικίας, φύλου κλπ έστω και ασυνείδητα.
Σε μια θεωρητικά ιδανική σχέση, λοιπόν, και οι δύο θα προσέφεραν τα πάντα αλλά δε θα ήθελαν τίποτα ως ανταπόδοση για την στάση που κρατούν οι ίδιοι. Έστω ότι είναι δυνατό για έναν άνθρωπο να μη ζητάει ποτέ του τίποτα: ουσιαστικά με το να μη ζητά και να μην αποδέχεται τίποτα, δεν στερεί από τον συνάνθρωπό του την χαρά που θα πάρει με το να του προσφέρει ό,τι μπορεί; Με άλλα λόγια, με το να θέλει μόνο να προσφέρει, ουσιαστικά στενοχωρεί τον άνθρωπό του γιατί ποτέ δε θα αποδεχτεί πραγματικά κάτι που του προσφέρεται με τις καλύτερες προθέσεις.

Συμπέρασμα: καταφέρνεις ακριβώς το αντίθετο από αυτό που στην πραγματικότητα θέλεις..

Πιστεύω πως είναι πασιφανές πως ούτε το άλλο άκρο θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια θεμελιώδη ιδανική σχέση. Το άκρο δηλαδή του να ζητάνε και οι δύο τα πάντα και να μην προσφέρουν τίποτα. Καμία ανάγκη (βιολογική και πνευματική) δεν μπορεί να ικανοποιηθεί υπό τέτοιες συνθήκες, συνεπώς μια σχέση τέτοιας μορφής είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Συμπέρασμα#2 : ιδανική σχέση με βάση τα λεγόμενα του συνομιλητή μου δεν μπορεί να υπάρξει, παρά αν υπάρξει μια ισορροπία, αν βρούνε το κέντρο βάρους.
Δεν μπορείς ούτε να ανέχεσαι να σε εκμεταλλεύονται, ούτε και να εκμεταλλεύεσαι εσύ ο ίδιος άλλους ανθρώπους που είναι προθυμοποιημένοι να σου προσφέρουν τα πάντα και να μη σου ζητήσουν ποτέ τίποτα.

Συμβιβασμός λοιπόν. Το πως θα εφαρμοστεί αυτός στην πράξη εξαρτάται από τους ανθρώπους που θα κληθούν να τον φέρουν εις πέρας και από το είδος της σχέσης που διατηρούν μεταξύ τους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον η ανάρτηση αυτή τελειώνει και τόσο άδοξα: δε θέλω να μπω σε μια διαδικασία να γράψω για κάτι που είναι τόσο προσωπικό ώστε να διαφοροποιείται από άνθρωπο σε άνθρωπο, να εξαρτάται από το είδος της σχέσης και από όλα τα ειδικά χαρακτηριστικά του καθενός. Οποιαδήποτε άποψη, βέβαια, επί του θέματος είναι καλοδεχούμενη Ας είναι καλά οι φίλοι που σκέφτονται λίγο παραπάνω και τα συζητάμε αυτά..