Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Φόβος < φως

Γι' ακόμα μια φορά δυσκολεύομαι να βρω τρόπο να ξεκινήσω την ανάρτηση αυτή. Πάνω από έναν χρόνο σε αυτό τον ιστότοπο, και ακόμα το βρίσκω δύσκολο να εκφραστώ. Ή καλύτερα, ακόμα το βρίσκω δύσκολο να αποφασίσω το θέμα για το οποίο θα γράψω. Τυχερές οι στιγμές αυθορμητισμού μέσα σε αυτό το χάος του μυαλού μου.
Σκεφτόμουν σήμερα τα 'κουτιά' στα οποία αναγκαζόμαστε πολλές φορές, θέλοντας και μη, να βάλουμε πολλά στοιχεία της ζωής μας. Αναφέρομαι στα καλούπια, τα μοντέλα, τα οποία αισθανόμαστε πως πρέπει να γεμίζουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Υπάρχουν συγκεκριμένα από αυτά που τα παρατηρούμε και άμεσα στη καθημερινότητά μας: το πώς πρέπει να είναι μια οικογένεια, πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και να επιλέγουμε τους φίλους μας, πώς πρέπει να είναι μια σχέση. Όλα αυτά, όμως, έχουν μέσα τους μια λέξη που απεχθάνομαι να χρησιμοποιώ, πόσο μάλλον να την χρησιμοποιούν οι άλλοι για εμένα, και αυτή δεν είναι άλλη από το ΠΡΈΠΕΙ.

Πρέπει, το πρέπον και όλα τα συναφή. Με άλλα λόγια, το μοντέλο που έχει ορίσει η κοινωνία για ορισμένα ζητήματα και που πρέπει να το ακολουθήσουμε και να εκπληρώσουμε τα ζητούμενα του, αλλιώς δε θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε ευτυχισμένοι, να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι κλπ. Στην αρχή της σχέσης πρέπει να κάνω τα Χ πράγματα, από τους φίλους μου και την οικογένειά μου πρέπει να έχω τις Ψ υποχρεώσεις και τις Ω απολαβές. Και όλα αυτά συμβαίνουν για να ικανοποιούν την ανάγκη μου να νιώσω ότι είμαι μέλος μιας ομάδας, μια αγέλης, και ότι δε θα αναγκαστώ να αντιμετωπίσω τον κόσμο αυτό μόνος μου.
Σκέψου το, όμως, λίγο παραπάνω.. Δεν έχεις αισθανθεί ποτέ πως θέλεις να εκφράσεις συναισθήματα, να προβάλλεις ιδέες, να αντιδράσεις με τρόπους διαφορετικούς από τους προβαλλόμενους ως ορθούς; Εγώ τουλάχιστον, το έχω νιώσει πολλές φορές. Όμως εξίσου πολλές φορές έχω νιώσει την ανάγκη να καταπιώ αυτό που πήγε να ξεπηδήσει από μέσα μου για να μην παρεξηγηθώ, να μη με χλευάσουν, να μην γίνω δακτυλοδεικτούμενος ως 'διαφορετικός'. Και όλο αυτό γιατί μέσα στο μυαλό μου δεν ήξερα άμα έπρεπε να αφήσω τις δικές μου σκέψεις να κυριαρχήσουν και να διαφοροποιηθώ (άμα ταιριάζει εδώ αυτός ο όρος), ή να προσπαθήσω να τις διαμορφώσω με τρόπο που να ανταποκρίνονται στα 'κουτιά' που έχουν εμφυτευτεί στο μυαλό μου από τον περίγυρο, από την κοινωνία, ακόμα και από τις δικές μου εμπειρίες..

Ουσιαστικά, όμως, και μόνο που έχω μπει σε μια τέτοια διαδικασία, υπονομεύω τον εαυτό μου και τον παρεμποδίζω από το να εκφραστεί πραγματικά. Μόνο όταν κάποιος καταφέρει να προβάλει 1000% τον εαυτό του, να τον αποδεχτεί όπως είναι και να μην κάνει την παραμικρή προσπάθεια να τον αλλάξει, και ακόμα καλύτερα, όταν αυτό δε φοβάται να το βγάλει παραέξω, μόνο και ΜΌΝΟ τότε μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ευτυχισμένος. Άλλοι λένε πως αυτό μπορείς να το πραγματοποιήσεις μόνο δίπλα στα άτομα που αγαπάς, είτε αυτά λέγονται φίλοι σου, είτε ερωμένος/η, είτε οικογένεια.
Αλλά πότε είναι η σωστή στιγμή να βγάλεις από μέσα σου και να μοιραστείς με κάποιον τα πιο βαθιά μυστικά, τις πιο ενδόμυχες σκέψεις σου; Υπάρχει σωστή στιγμή για κάτι τέτοιο; Ίσως και να καταδικάζεις τον εαυτό σου με το να μην κρατήσεις απολύτως τίποτα μόνο για εσένα, να τον απογυμνώνεις από την τελευταία άμυνα που μπορεί να έχει απέναντι σε οτιδήποτε εξωτερικό και εχθρικό.

Μόνο τότε, όμως, αγγίζεις την ευτυχία. Όταν έχεις απογυμνώσει με αυτή την έννοια τον εαυτό σου, γνωρίζοντας πώς ό,τι και να σου έρθει δε θα σε βλάψει. Ή τουλάχιστον, όταν δε φοβάσαι πως πιθανώς θα σε βλάψει. Γιατί εσύ θα είσαι ο εαυτός σου ό,τι και να συμβεί: θα έχεις τα πιστεύω σου, θα έχεις τον ψυχικό σου κόσμο, θα έχεις την σεξουαλικότητά σου, θα έχεις οτιδήποτε μοναδικά δικό σου μπορείς να φανταστείς..

Αν όμως αυτό δε συμβαδίζει με την κοινωνία και τον περίγυρό σου; Μπορεί να θεωρηθεί αυτοκαταστροφικό το γεγονός ότι καταδικάζεις τον εαυτό σου στην μοναξιά και την περιθωριοποίηση άμα ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο;
Και έστω ότι τον ακολουθείς, αν ξαφνικά συνειδητοποιήσεις πως δεν σε οδηγεί στην ευτυχία, θα μπορέσει ποτέ να υπάρξει ποτέ εναλλακτική λύση (plan B);

Είναι ένα ρίσκο που όλοι θέλουν να πάρουν, αλλά ελάχιστοι τολμούν. Γιατί εκεί μπαίνει ο παράγοντας ΦΌΒΟΣ

Σύμφωνα με κάποιους, όμως, ο φόβος κρύβει μέσα του το φως (βλπ. ετυμολογία)

Σύμπτωση; ;)

2 σχόλια:

  1. Πιο σύμφωνη δε θα μπορούσες να με βρεις..
    Τα καλούπια,τα κουτιά και οι ταμπέλες είναι απλά χρήσιμες για να καταστρέφονται..
    Στο οτιδήποτε..Είτε αυτό λέγεται παρέα, είτε σχέση, είτε ιδεολογία, είτε σεξουαλικότητα, είτε είτε είτε....
    Οι άνθρωποι βρίσκουν την ελευθερία μόνο όταν απογυμνωθούν από όλα τα στερεότυπα και τις ταμπέλες τους..
    Και μετά, έρχεται σχεδόν αβίαστα και άκοπα η ευτυχία..
    Εκεί κρύβεται η ευτυχία..
    Πίσω από τις ταμπέλες και τα προσωπεία μας..

    Πολύ καλό το κειμενάκι.. :)
    Άκρως αληθινό.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν μου επιτρέπεις θα ήθελα να σου πω τι πιστεύω για το ΠΡΕΠΕΙ. Το πρέπει πρώτα έλεγε ο Ελύτης να το πάρεις από το ι μέχρι το π και να το γδάρεις ολόκληρο. Είναι μια λέξη που μας γδέρνει.
    Όταν χρησιμοποιώ την λέξη πρέπει στην ουσία μεταθέτω την ευθύνη μου σε κάποιον άλλο που δεν μπορώ να ορίσω. Σκέψου το. Είναι ακριβός το ίδιο πράγμα που λες εσύ από διαφορετική οπτική γωνία. Εγώ ΠΡΕΠΕΙ να είμαι καλός άνθρωπος... πω.. μονό που λέω αυτήν την πρόταση θα μπορούσα να μιλούσα ώωωρες! Ας συγκεντρωθώ!

    Πίος λέει ότι εγώ πρέπει; Η κοινωνία; Ξέρεις τι θέλω; Να βρω αυτόν που λέει πρέπει και να πάω να τον πλακώσω στο ξύλο... Αλλά αν το κοιτάξεις δεν υπάρχει. Είναι πάντα μια ιδέα. Είναι απλά ένας τρόπος να ΜΗΝ αναλαμβάνω την ευθύνη των πράξεων μου! Να λέω εγώ κάνω αυτό, αλλά δεν φταίω. Μην ζητάς από εμένα τα ρέστα...
    Με άλλα λόγια όποτε βλέπεις κάποιον να χρησιμοποιεί την λέξη πρέπει στην ουσία χρειάζεται ακριβός το αντίθετο από αυτό που κάναμε μέχρι τώρα. Μέχρι τώρα ακολουθούσαμε(;) αυτό που έλεγε γιατί "έπρεπε". Τώρα χρειάζεστε να τον ρωτήσουμε τι μας λέει στην πραγματικότητα. Πια ευθύνη δεν θέλει να πάρει εκείνος. Αν είναι οι γονείς μας και μας λένε να είμαστε καλοί άνθρωποι, χρειάζεστε να καταλάβουμε τι πραγματικά μας λένε. Ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί την λέξη ΠΡΕΠΕΙ είναι πάρα πολύ αυστηρός με τον εαυτό του. Είναι πληγωμένος και φοβάται. Χρειάζεστε το ακριβός αντίθετο από αυτό που κάναμε μέχρι τότε. Να βγάλουμε για μια στιγμή το ΠΡΕΠΕΙ του από την μέση και να κοιτάξουμε στην ψυχή του. Γιατί αυτή πονάει. Και η ομορφιά ξέρεις πια είναι; Ότι το πρέπει μόλις το φωτίσεις, φεύγει. Και αν δεν κατάλαβες τι εννοώ δες τι σημάνει φόβος όπως είπες και εσύ...

    Ο τρόπος που σκέφτεστε και εκφράζεσαι είναι μοναδικός και πανέμορφος από όλες τις πλευρές!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή