Jigsaw Falling Into Place

Ονειρεύεσαι Ώρες ώρες σε τρομάζει το πόσο αληθινά μπορεί να φαντάζουν τα όνειρά σου. Πριν ξυπνήσω λοιπόν, είχα μια τέτοια αίσθηση και εγώ. Όχι, όμως, επειδή το όνειρο απλά το αισθάνθηκα πολύ αληθινό, αλλά γιατί μέσα σε αυτό έβγαιναν σκέψεις μου και αντιδρούσα σε πράγματα με τον ίδιο τρόπο που θα έκανα αν ήμουν ξύπνιος... Εντάξει, δεν είναι και το πιο στάνταρ ότι θα βρισκόμουν στο ξύπνιο μου σε κάτι που έμοιαζε με τρελοκομείο και γενικά θεραπευτικό κέντρο με αρκετούς φίλους μου, να πετάμε και να καθόμαστε στα σύρματα της ΔΕΗ κλπ. Αλλά μπορεί όντως να συναντήσω έναν άνθρωπο που είχε πάει σε τέτοιο ίδρυμα και είχε παρακολουθήσει κάποιος θεραπείες...

Τέλος πάντων, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι το πόσο απίστευτος μπορεί να είναι ώρες ώρες ο τρόπος με τον οποίο απαντάς σε αυτά που σου λένε οι λοιποί ήρωες στο όνειρό σου.. Και εδώ προκύπτει ένας προβληματισμός: δεδομένου πως στα όνειρά σου έχεις την απόλυτη ελευθερία να είσαι όποιος θέλεις, να έχεις ότι χαρακτηριστικά επιθυμείς και να συμπεριφερθείς ειλικρινά όπως να' ναι χωρίς να έχεις ποινές και γενικά κάτι το αρνητικό, το γεγονός ότι είδα ένα όνειρο που ήμουν απολύτως ο εαυτός μου, συγκρατημένος εκεί που έπρεπε κλπ, μπορεί να σημαίνει πως έχω μια τάση να περιορίζω τον εαυτό μου; Το ξέρω ότι σε κάποιες στιγμές όντως το έχω αυτό, αλλά αν το κάνω ασυνείδητα τόσο πολύ ώστε να το βλέπω ακόμα και στα όνειρά μου, κάτι δεν πάει καλά... Ή, ο λόγος που απάντησα έτσι σε όποιον ζητούσε 'κάτι' εμένα μπορεί να πρέπει να το δω υπό άλλη σκοπιά, και να με βοηθήσει να βγω από κάποιο αδιέξοδο που έχω στη ζωή μου.

Έχω γράψει ξανά για την ευεργετική ιδιότητα των ονείρων να σε βοηθούν να ξεμπλοκάρεις σε διάφορα σημεία της ζωής σου.. Ίσως και αυτή τη φορά δεν είναι καθόλου τυχαίο που ήρθε αυτό το συγκεκριμένο στην παρούσα φάση της ζωής μου..

-Σόρρυ, το μυαλό μου είναι αλλού..

Να ήταν και μόνο μια φορά, καλά θα ήταν...

H ζωή εκεί έξω.

Η ακόλουθη ανάρτηση προέρχεται από το το blog ενός φίλου μου, ο οποίος έχει ειλικρινά ταλέντο όχι μόνο να περιγράφει εικόνες, αλλά και να σε κάνει να τις βλέπεις με τα δικά του μάτια... Ακολουθεί ένα κείμενο που με συγκίνησε πολύ, γι' αυτό και το μεταφέρω ανέπαφο...

Κοιτώ έξω από το παράθυρό μου και βλέπω τον κόσμο .
Βλέπω έναν πολύχρωμο υπέροχο κόσμο . Βλέπω έναν κόσμο Γκρι με ψηλές πολυκατοικίες στοιβαγμένους ανθρώπους χωρίς χαμόγελο που γκρινιάζουν με το παραμικρό . Βλέπω μια Αθήνα αρρωστιάρα με εγκληματίες και με πρεζάκια . Με εκμεταλλευτές και άστεγους . Έ ! εδώ υπάρχει χρώμα .
Ένας άστεγος επιλέγει να μην φάει το λιγοστό φαΐ που βρήκε για να το δώσει σε έναν άλλο φίλο του ,άστεγο και αυτόν τετράποδο και αυτή η φορά . Αναφέρομαι σ έναν σκυλάκο που και αυτός έχασε το σπίτι του από κάποιο ατυχές συμβάν . Έλεγα για τον άστεγο . είναι όμορφο μέσα σε μία γκρίζα πόλη να βλέπεις κάποιον να φέρεται με αλτρουισμό . Συνεχίζω να ατενίζω τον κόσμο από το παράθυρό μου .
Το χρώμα σιγά σιγά γίνεται κόκκινο , το ελαφρύ και μεθυστικό άρωμα του έρωτα πλανάται στον αέρα . Εδώ κι εκεί ζευγάρια ανακαλύπτουν το λόγο να βλέπει κανείς ένα κόκκινο λουλούδι μέσα σε μία γκρίζα πόλη , και με αυτό τον τρόπο η πόλη να γίνεται όλο και πιο κόκκινη . Έπ! Τι είναι αυτό .
Μερικά ροζ και γαλάζια σύννεφα ξεπροβάλλουν από κάποιες γωνιές και χρωματίζουν τον βρώμικο ουρανό . Σύννεφα γεμάτα όνειρα . Λαμπρά όνειρα από όσους τολμούν να ονειρεύονται για όσους τολμούν να ονειρεύονται σε έναν καιρό που άγνωστοι καταχρώνται άσυλα και η οικονομία κυβερνά . Όνειρα τα οποία είναι απαλλαγμένα από όσους εκμεταλλεύονται τον λαό ή και όσους εκμεταλλεύονται ή παραμυθιάζουν εραστές .
Ξέρεις οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν γίνει περίπλοκες πλέον . Δεν αποζητούμε πια το απλό , το αθώο , το ειλικρινές . Επηρεαζόμαστε από τα παραμύθια της γιαγιάς . Θυμάμαι που η γιαγιά μου με ταχτάριζε στα πόδια της και μου έλεγε ιστορίες , ιστορίες για πράγματα μεγάλα . Τώρα όμως η γιαγιά πέθανε , κι εγώ αποζητώ το παραμύθι , το ψέμα . τα μεγάλα λόγια που προσπαθούν να πιστέψω . Τα πιστεύω όμως ? Η γιαγιά έκανε καλή δουλειά . Με έμαθε να βλέπω την αλήθεια . Αλήθεια ε; πάνω στην ώρα το βλέμμα μου πέφτει σε μία παιδική χαρά . Να καθαρά μυαλά ! να βλέμματα γεμάτα αλήθεια .
Νύχτωσε . Υψώνω το βλέμμα μου στον έναστρο ουρανό . Μόλις έπεσε ένα αστέρι μ κλείνω τα μάτια μου και κάνω μια ευχή καθώς πίνω μια γουλιά κρασί . Σε λίγο θα ξημερώσει μια νέα μέρα . Είναι όμορφος ο κόσμος εκεί έξω …

Kindness of Stangers

Χθές το βράδυ, πριν από λίγο βασικά, πέρασα μια ιδιαίτερη νύχτα, καθώς εκεί που περίμενα το λεωφορείο έρχεται και μου μιλάει μια κοπέλα, η Σοφία. Η Σοφία ήταν από τον Πειραιά, και είχε χαθεί: δεν ήξερε ούτε πού ήταν, ούτε πως να πάει εκεί που έπρεπε. Δεν είχε καθόλου λεφτά πάνω της και έτρεμε από την αγωνία της. Μετά από μιάμιση ώρα συνεννοήσεων, διακανονισμών κλπ είχα μάθει τα περισσότερα πράγματα για τη ζωή της, τα οποία σας διαβεβαιώ πως δεν ήταν καθόλου ευχάριστα, παρόλο το νεαρό της ηλικίας της -17! Αυτή τη στιγμή που μιλάμε (5:09), είναι στο τμήμα και περιμένει την μητέρα της να έρθει να την πάρει, πράγμα καλό γιατί θα γυρίσει σπίτι της, αλλά και πολύ κακό για πολλούς περισσότερους λόγους..

Πριν χωρίσουν οι δρόμοι μας, προσπάθησα να την κάνω να καταλάβει γιατί πρέπει να βάλει κάποια πράγματα στη ζωή της σε μια σωστή ρότα, και ελπίζω πως όντως τα κατάλαβε..

Όπου και να είσαι, ό,τι και να κάνεις, να θυμάσαι την υπόσχεση που μου έδωσες: να καθαρίσεις την ζωή σου από τις επιλογές σου που την βαραίνουν. Και θα το δεις, που κάποτε θα χαίρεσαι τον ήλιο που με τις αχτίνες του θα ζεσταίνει το δέρμα σου... Καληνύχτα, και καλό κουράγιο..

Αφιερωμένο....

Ήταν όνειρο κακό, εφιαλτικό
μα πέρασε κι αυτό
Κάπνισε μια ρουφηξιά,
πιες μια γουλιά νεράκι δροσερό

Κοίτα που άναψα το φως
ο κόσμος πως
είναι απλός και φωτεινός
και κανείς δεν είν' εδώ
μονάχα εγώ
που πάντα θα 'μια εδώ
εγώ που σ αγαπώ

Σώπα ησύχασε πια
έχεις περάσει πολλά
Νάνι και όνειρα γλυκά
χρωματιστά
όνειρα ζαχαρωτά

ήταν όνειρο κακό εφιαλτικό
μα πέρασε κι αυτό
κάπνισε μια ρουφηξιά,
πιες μια γουλιά
νεράκι δροσερό

Κοίτα που άναψα το φως
ο κόσμος πώς
είναι απλός και φωτεινός
Οι στιγμές οι σκοτεινές
γίνανε δες
κουρέλια και σκιές
Και μάσκες παιδικές

Σώπα ησύχασε πια
όλα θα πάνε καλά
Νάνι και όνειρα γλυκά
χρωματιστά
όνειρα ζαχαρωτά..

But I need you to disprove my theory of the crows..

Η προηγούμενη ανάρτηση, έχω να πως ήταν ιδιαίτερα αρνητική. Και αυτό γιατί πέρασα μια φάση που και ψυχολογικά αλλά και σωματικά ήμουν ένα ράκος. Όπως, πάντα, όμως ,αυτές οι καταστάσεις καταλήγουν παρελθόν... Σε λίγο μόνο καιρό τόσα πολλά έχουν αλλάξει, και αυτό κυρίως γιατί έχουν μπει στη ζωή μου κάποια άτομα που φαίνεται σαν να έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να με κάνουν να αισθανθώ καλύτερα για τον εαυτό μου...

I'm losing my posture from time on my knees
They treat me so well

Είχα θίξει και παλαιότερα το θέμα της ανιδιοτέλειας, δηλαδή το κατά πόσο μπορεί κανείς να φροντίζει συνεχώς για τους άλλους, ίσως και σε τέτοιο βαθμό που να "ξεχνά" και τον εαυτό του. Είχα καταλήξει, λοιπόν, στο ακόλουθο συμπέρασμα. Τα άτομα που ακολουθούν αυτόν τον δρόμο στη ζωή τους συνήθως ανήκουν σε μια από αυτές τις κατηγορίες: οι πρώτοι έχουν αδελφωθεί με τον εαυτό τους σε τέτοιο βαθμό, που θέλουν να βοηθήσουν και τους υπόλοιπους να κάνουν ακριβώς το ίδιο, επειδή έχουν καταλάβει τα οφέλη αυτής της πορείας προς την αποδοχή του εαυτού. Οι δεύτεροι, ασχολούνται σε τέτοιο βαθμό με τα προβλήματα και τη ψυχοσύνθεση των άλλων (συνειδητά ή/και ασυνείδητα), ώστε να αναβάλουν συνεχώς να ασχοληθούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον εαυτό τους.

Cause I'll do anything
It's in my nature of service

Πλέον οδηγήθηκα όμως στη σκέψη πως στην ουσία οι δύο αυτές κατηγορίες δε διαφέρουν.. Γιατί τις περισσότερες φορές, τα άτομα που είναι 100% οκ με τον εαυτό τους απλά περιμένουν το κατάλληλο άνθρωπο για να βγάλουν στην επιφάνεια τα ενδεχόμενα προβλήματα και τις σκέψεις που και οι ίδιοι έχουν κάνει στην άκρη, για να οδηγηθούν στην αυτοεκπλήρωση.. Το να φτάσει κανείς στο σημείο να τα έχει πάρα πολύ καλά με τον εαυτό του, είναι ένας δύσβατος δρόμος, καθώς απαιτούνται ορισμένες θυσίες, για τις οποίες μπορεί και να μην είναι πάντα σύμφωνος αυτός που αποφασίζει να τις κάνει...

But I'll need you to disprove
My theory of the crows

Ένας φίλος μου είπε: "προσφέρω αγάπη, γιατί πιστεύω πως κάποτε θα την λάβω πίσω." Και αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας, αν όλοι σκεφτόμασταν έτσι; Τι χρειάζομαι; Αγάπη; Πολύ ωραία λοιπόν, θα την προσφέρω απλόχερα για να την λάβω κάποτε πίσω.. Ακούγεται τόσο απλό..

Πόσοι είμαστε, όμως, διατεθειμένοι να περιμένουμε μέχρι τότε;

Still alive (damn!)

Κάθεσαι και αισθάνεσαι το κρασί να ρέει στις φλέβες σου. Αυτή η θεσπέσια γεύση και η μυρωδιά αισθάνεσαι να γεμίζουν την νύχτα σου, τουλάχιστον όσο τις αφήνεις εσύ να κατακτήσουν τις σκέψεις σου και να θολώσουν το μυαλό σου. Όταν, όμως, σε πιάνει το ποτό, έστω και λίγο, τι είναι αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι; Είναι όλα εκείνα τα προβλήματα που παρόλο που ξέρεις πως είναι ακόμα παρόντα στη ζωή σου, έχεις αποφασίσει συνειδητά να τα εναποθέσεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, γιατί αλλιώς ξέρεις πως θα σε φάνε ζωντανό πριν καλά καλά προλάβεις να τους εναντιωθείς.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, όσο και ας μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, όλοι μας έχουμε κάποιες σκέψεις/προβλήματα που διατηρούνται πάντα ζωντανά στο μυαλό μας. Είτε αυτά είναι συνειδητά που εμείς έχουμε προκαλέσει, είτε είναι άλλα που μας έχει ρίξει η μοίρα κατάμουτρα χωρίς καν να έχουμε εμείς λόγο στο αν τα θέλουμε στη ζωή μας... Δυστυχώς, εγώ ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Τα προβλήματα μπορεί να έχουν ξεπεραστεί εδώ και λίγο καιρό, αλλά τα τραύματα που έχουν αφήσει είναι τόσο βαθειά που πάντα φοβάμαι μην ξαναβρεθείς εκεί πέρα.. Γιατί δεν αφορούν άμεσα, πχ την δική μου σωματική υγεία, αλλά ψυχολογικά είναι αυτά που με έχουν οδηγήσει στο να βλέπω τα πράγματα όπως τα βλέπω σήμερα, όποιος τρόπος και αν είναι αυτός.. Το θέμα είναι το για πόσα χρόνια είμαι εγώ και οποιοσδήποτε βρίσκεται σε αντίστοιχη κατάσταση στην πραγματικότητα διατεθειμένος να αφήνει αυτόν τον φόβο να με/τον κατατρώει και να παραμένει ζωντανός μέσα του...

Και στην τελική, μπορείς να τον ελέγξεις και να μην σε ελέγχει αυτός;

Νους υγιής εν σώματι υγιεί

Έτσι δε λένε; Νους εν σώματι υγιεί... Τέλεια , αυτή την εβδομάδα έχω πετύχει 2/2 αποτυχίες..
Πρώτα από όλα, για τρεις μέρες πυρετός και στομαχικές διαταραχές (νομίζς δε θα ήταν το ομορφότερο να τις περιέγραφα εδώ πέρα!) και μέχρι και σήμερα το στομάχι μου είναι λίγο ό,τι να' ναι. Επιπρόσθετα, είναι και η ψυχολογία μου σε ακραία για την εποχή επίπεδα... Και προς τα πάνω και προς τα κάτω...

Υπομονή....

Wonderful Schizophrenia...

Μπαίνεις στο δωμάτιο όλο αποφασιστικότητα. Κλείνεις τις κουρτίνες και αποφασίζεις επιτέλους να τραβήξεις την καρέκλα και να καθίσεις. Να τελειώνει μια και καλή αυτή η ιστορία. Κάθεσαι, λοιπόν, μπροστά από τον καθρέπτη..
Τι βλέπεις;
Ξεκινάς από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, εστιάζοντας σε αυτά που θεωρείς εσύ αρνητικά, γιατί ως άνθρωπος συχνά πυκνά έχεις αυτή την τάση. Σου αρέσουν τα μάτια σου, το χαμόγελό σου (πρώτη απόφαση: να προσπαθείς να το μοιράζεσαι πιο συχνά με τους γύρω σου). Δεν σου αρέσουν η μύτη σου, τα μαλλιά σου, και ο τρόπος που υποθέτεις πως διαγράφεται το πρόσωπό σου στους άλλους ανθρώπους. Προχωράς παρακάτω... Ικανοποιημένος από την κοιλιά και τα χέρια σου, θα μπορούσες να είσαι λίγο πιο γυμνασμένος είναι η αλήθεια. Όπως είναι αλήθεια και το ότι θα μπορούσες να επιβιώσεις και με λιγότερες ελιές πάνω σου...
Όχι, κάτσε! Για άλλο σκοπό κάθισες εδώ!

Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσεις τα άδυτα της ψυχής σου. Και αν δε θέλω; Πρέπει να το κάνεις! Πόσες φορές κάθεσαι τα βράδια και προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου; Πόσες φορές σε εκπλήσσει η συμπεριφορά σου προς τους φίλους και τους γνωστούς σου; Ναι, εντάξει, το παραδέχομαι. Είναι μια αλήθεια αυτό.. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να αντικρίσεις τον εαυτό σου και να του πεις όλα αυτά που εδώ και τόσο καιρό θέλεις. Μα φοβάμαι... Τι φοβάσαι;; Δεν έχω συνηθίσει να αντιμετωπίζω έτσι τον εαυτό μου... Καιρός είναι! Άμα συνεχίσεις έτσι, πάντα εσύ στέκεσαι εμπόδιο στην προσπάθειά σου να ανακαλύψεις τον εαυτό σου!!!

Από αυτό το σημείο και μετά ο μονόλογος μπορεί να συνεχίσει επ’ απείρου. Και εκεί ξεκινά η αληθινή αναζήτηση του εαυτού σου, για να καταλήξεις σε ένα θέμα... Τι θέλεις; Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις από τον εαυτό σου και από τους γύρω σου;

Θέλω να με αντιμετωπίζουν με σεβασμό.. Χμμ καλή αρχή αυτή. Για συνέχισε.. Θέλω να μπορώ να περπατώ στο δρόμο περήφανος για αυτό που είμαι, ό,τι και αν ανακαλύψω στην πορεία πως είναι αυτό. Πώς το εννοείς αυτό. Εγώ ξέρω, ξέρεις όμως και εσύ; Να αποδεχτώ τις ιδιαιτερότητες και τις αρετές μου. Είμαι μελαγχολικός, είμαι δίπλα στους φίλους μου, είμαι λίγο εγωιστής και αρκετά ισχυρογνώμων. Μπορεί μερικές φορές να κάνω λάθη, αλλά πάντα προσπαθώ να μαθαίνω από αυτά ώστε να μην επαναληφθούν. Να καταλάβω πως ο λόγος για τον οποίο μερικές φορές κωλύομαι στην επικοινωνία μου με τους άλλους είναι γιατί έχω πληγωθεί στο παρελθόν. Κάτι μου λέει πως ξεχνάς κάτι εδώ... Ναι, ξέρω τι σκέφτεσαι. Και εγώ έχω πληγώσει. Και εγώ έχω φερθεί σκατένια. Και εγώ δεν ήξερα πώς να χειριστώ τα συναισθήματά μου και πώς να αντιμετωπίσω εκείνες τις καταστάσεις υπό τις οποίες είχα βρεθεί. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο αναφέρθηκα πριν.. Μαθαίνω από τα λάθη μου... Εντάξει, το εμπεδώσαμε αυτό. Για προχώρα... Θέλω να σταματήσω να σκέφτομαι τον εαυτό μου με ταμπέλες, που έχουν εφεύρει κάποιοι άλλοι κάπου αλλού που ούτε που με ήξεραν και θεωρητικά ξέρουν τι θέλω και τι ΕΊΜΑΙ στην τελική! Και μετά; Θέλω να βρω έναν άνθρωπο που στα μάτια του να βλέπω αυτό ακριβώς: αποδοχή για οτιδήποτε και αν προκύψει σε αυτή την πορεία της αναζήτησής μου. Μια συντροφιά, ένα χέρι να κρατώ και να ξέρω πως δε θα με σπρώξει μακριά ότι και να γίνει. Όχου πάλι τα ρομαντικά... Δεν μίλησα μόνο για ρομαντικά, αλλά και για τις φιλίες. Δυστυχώς τον τελευταίο χρόνο οι καλύτεροί μου φίλοι βρίσκονται αρκετά μακριά, και όσο και να συνομιλούμε αυτό το κενό καλύπτεται δύσκολα.. Ναι, καταλαβαίνω τι λες.. Αλλά δε νομίζεις ότι το παρατραβήξαμε για σήμερα; Πάνω από μια σελίδα γράψαμε στο word…

Και που είσαι ακόμα...

Οραματίσου..

Πριν από λίγο γύρισα από μια σύντομη βόλτα στην παραλία, και συγκεκριμένα από τον Άλιμο. Η αλήθεια είναι πως είχα πολύ καιρό να περάσω από εκείνες τις περιοχές, και η σημερινή μέρα δεν αποτελεί κάποια φοβερή εξαίρεση γιατί δεν πήγα κατά εκεί για βόλτα. Όταν, όμως, είδα την θάλασσα να αντανακλά αυτό το φοβερό και περίεργο φως που έχει σήμερα, δε χρειάστηκε τίποτε άλλο για να καταλάβω πόσο μου λείπει η έστω και μικρή βόλτα εκεί κάτω. Ακούγοντας madrugada παράλληλα, με βοήθησε να ταξιδέψω πολύ μακριά..

Δεν μπορώ παρά να πω πως ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Μία σκέψη απασχολούσε το μυαλό μου από τότε που ξύπνησα: πόσο βασανιστική μπορεί να γίνει για έναν άνθρωπο η σκέψη "θα μπορούσε". Θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν καλύτερα, θα μπορούσαμε να ήμαστε για περισσότερο καιρό μαζί, θα μπορούσε το ένα, θα μπορούσε το άλλο. Πόσο ασήμαντος και ανίσχυρος αισθάνεσαι όταν ακούς κάτι τέτοιο; Το συγκεκριμένο που άκουσα εγώ, "θα μπορούσαμε να ήμαστε για περισσότερο καιρό μαζί...", με χτήπησε από το πουθενά. Ειδικά όταν το ακούς από τον άνθρωπο που κάποτε είχες αγαπήσει περισσότερο από τον οποιοδήποτε. Ακόμα και όλα τα αισθήματα να έχουν εξανεμιστεί, ακόμα και να διατηρείτε μια άψογη φιλική σχέση, κάτι τέτοιες δηλώσεις δε μπορούν παρά να σε στείλουν αδιάβαστο.

Εκεί, όμως, βγαίνει στην επιφάνεια το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί να αποκτήσεις κάποιος: να τα έχει καλά με τον εαυτό του και να αντιλαμβάνεται τη θέση του και τις δυνατότητές του. Δεν πρόκειται εγώ να αποκτήσω τύψεις γιατί "θα μπορούσαμε να είμαστε για περισσότερο καιρό μαζί (αλλά!...)", δε θα το αφήσω να με απασχολήσει περισσότερο από όσο θα μου πάρει να ολοκληρώσω αυτή την ανάρτηση. Γιατί στην τελική, δε κάνει καθόλου καλό προπάντως στον εαυτό σου να κάθεσαι και να ξεψαχνίζεις το παρελθόν. Κρατάς τα σημαντικά και προχωράς· γιατί θα σε αγαπώ με έναν τρόπο που ποτέ κανείς δε θα καταλάβει, κατά πάσα πιθανότητα ούτε και εγώ θα το αντιληφθώ ολοκληρωτικά. Σε αγαπώ γιατί ήσουν η πλέον σοβαρή και μακροχρονη σχέση μου, σε αγαπώ για όλα αυτά που μου έδειξες και κυρίως για τον τρόπο που με έκανες να αγαπήσω τον εαυτό μου και να αντιληφθώ την αξία μου. Στάθηκες δίπλα μου σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές, όταν εγώ δεν είχα ακόμα την απαιτούμενη ωριμότητα για να τις αντιμετωπίσω. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, είμαι εγώ εδώ για εσένα και όσο και να έχουν προσπαθήσει να το αλλάξουν αυτό, δε θα τους αφήσω να το καταφέρουν. Μοιραζόμαστε κάτι που ποτέ κανείς δε θα καταλάβει, και γι' αυτό και μόνο τολμώ να πω πως σε αγαπώ.

Πέρασα από το Ζάπειο, και πλέον τίποτα δε μου φαινόταν άσχημο. Οικογένειες πηγαίναν βόλτα και οι γονείς έπαιζαν με τα παιδιά τους, παρέες περπατούσαν και γελούσαν με σαχλά ανέκδοτα. Και εγώ εκεί, να περιπλανιέμαι, να προσέχω τον τρόπο με τον οποίο χουχουλιάζουν τα περιστέρια για να ζεσταθούν, να σκέφτομαι πόσο θα καύλωνα αν καθόμουν τσολιάς τόσες ώρες ακίνητος, να παρατηρώ και την παραμικρή αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα του κάθε κτηρίου, να κοιτάζω μπροστά να σα μην υπάρχει κανένα εμπόδιο, σα να μπορούσα να γυρίσω στον οποιοδήποτε περαστικό και να τον απαλύνω από όποια μάυρη σκέψη έχει ή είχε ποτέ..

Αειθαλής λοιπόν... γιατί πάντα δυνατός πρέπει να βγαίνεις. Και αυτό δεν είναι ευθύνη κανενός άλλου, αλλά είναι στο δικό σου χέρι, στον δικό σου έλεγχο. Και άσε τα "θα μπορούσε" και "θα έπρεπε" να απασχολήσουν κάποιον άλλον..