Wonderful Schizophrenia...

Μπαίνεις στο δωμάτιο όλο αποφασιστικότητα. Κλείνεις τις κουρτίνες και αποφασίζεις επιτέλους να τραβήξεις την καρέκλα και να καθίσεις. Να τελειώνει μια και καλή αυτή η ιστορία. Κάθεσαι, λοιπόν, μπροστά από τον καθρέπτη..
Τι βλέπεις;
Ξεκινάς από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, εστιάζοντας σε αυτά που θεωρείς εσύ αρνητικά, γιατί ως άνθρωπος συχνά πυκνά έχεις αυτή την τάση. Σου αρέσουν τα μάτια σου, το χαμόγελό σου (πρώτη απόφαση: να προσπαθείς να το μοιράζεσαι πιο συχνά με τους γύρω σου). Δεν σου αρέσουν η μύτη σου, τα μαλλιά σου, και ο τρόπος που υποθέτεις πως διαγράφεται το πρόσωπό σου στους άλλους ανθρώπους. Προχωράς παρακάτω... Ικανοποιημένος από την κοιλιά και τα χέρια σου, θα μπορούσες να είσαι λίγο πιο γυμνασμένος είναι η αλήθεια. Όπως είναι αλήθεια και το ότι θα μπορούσες να επιβιώσεις και με λιγότερες ελιές πάνω σου...
Όχι, κάτσε! Για άλλο σκοπό κάθισες εδώ!

Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσεις τα άδυτα της ψυχής σου. Και αν δε θέλω; Πρέπει να το κάνεις! Πόσες φορές κάθεσαι τα βράδια και προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου; Πόσες φορές σε εκπλήσσει η συμπεριφορά σου προς τους φίλους και τους γνωστούς σου; Ναι, εντάξει, το παραδέχομαι. Είναι μια αλήθεια αυτό.. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να αντικρίσεις τον εαυτό σου και να του πεις όλα αυτά που εδώ και τόσο καιρό θέλεις. Μα φοβάμαι... Τι φοβάσαι;; Δεν έχω συνηθίσει να αντιμετωπίζω έτσι τον εαυτό μου... Καιρός είναι! Άμα συνεχίσεις έτσι, πάντα εσύ στέκεσαι εμπόδιο στην προσπάθειά σου να ανακαλύψεις τον εαυτό σου!!!

Από αυτό το σημείο και μετά ο μονόλογος μπορεί να συνεχίσει επ’ απείρου. Και εκεί ξεκινά η αληθινή αναζήτηση του εαυτού σου, για να καταλήξεις σε ένα θέμα... Τι θέλεις; Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις από τον εαυτό σου και από τους γύρω σου;

Θέλω να με αντιμετωπίζουν με σεβασμό.. Χμμ καλή αρχή αυτή. Για συνέχισε.. Θέλω να μπορώ να περπατώ στο δρόμο περήφανος για αυτό που είμαι, ό,τι και αν ανακαλύψω στην πορεία πως είναι αυτό. Πώς το εννοείς αυτό. Εγώ ξέρω, ξέρεις όμως και εσύ; Να αποδεχτώ τις ιδιαιτερότητες και τις αρετές μου. Είμαι μελαγχολικός, είμαι δίπλα στους φίλους μου, είμαι λίγο εγωιστής και αρκετά ισχυρογνώμων. Μπορεί μερικές φορές να κάνω λάθη, αλλά πάντα προσπαθώ να μαθαίνω από αυτά ώστε να μην επαναληφθούν. Να καταλάβω πως ο λόγος για τον οποίο μερικές φορές κωλύομαι στην επικοινωνία μου με τους άλλους είναι γιατί έχω πληγωθεί στο παρελθόν. Κάτι μου λέει πως ξεχνάς κάτι εδώ... Ναι, ξέρω τι σκέφτεσαι. Και εγώ έχω πληγώσει. Και εγώ έχω φερθεί σκατένια. Και εγώ δεν ήξερα πώς να χειριστώ τα συναισθήματά μου και πώς να αντιμετωπίσω εκείνες τις καταστάσεις υπό τις οποίες είχα βρεθεί. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο αναφέρθηκα πριν.. Μαθαίνω από τα λάθη μου... Εντάξει, το εμπεδώσαμε αυτό. Για προχώρα... Θέλω να σταματήσω να σκέφτομαι τον εαυτό μου με ταμπέλες, που έχουν εφεύρει κάποιοι άλλοι κάπου αλλού που ούτε που με ήξεραν και θεωρητικά ξέρουν τι θέλω και τι ΕΊΜΑΙ στην τελική! Και μετά; Θέλω να βρω έναν άνθρωπο που στα μάτια του να βλέπω αυτό ακριβώς: αποδοχή για οτιδήποτε και αν προκύψει σε αυτή την πορεία της αναζήτησής μου. Μια συντροφιά, ένα χέρι να κρατώ και να ξέρω πως δε θα με σπρώξει μακριά ότι και να γίνει. Όχου πάλι τα ρομαντικά... Δεν μίλησα μόνο για ρομαντικά, αλλά και για τις φιλίες. Δυστυχώς τον τελευταίο χρόνο οι καλύτεροί μου φίλοι βρίσκονται αρκετά μακριά, και όσο και να συνομιλούμε αυτό το κενό καλύπτεται δύσκολα.. Ναι, καταλαβαίνω τι λες.. Αλλά δε νομίζεις ότι το παρατραβήξαμε για σήμερα; Πάνω από μια σελίδα γράψαμε στο word…

Και που είσαι ακόμα...

Οραματίσου..

Πριν από λίγο γύρισα από μια σύντομη βόλτα στην παραλία, και συγκεκριμένα από τον Άλιμο. Η αλήθεια είναι πως είχα πολύ καιρό να περάσω από εκείνες τις περιοχές, και η σημερινή μέρα δεν αποτελεί κάποια φοβερή εξαίρεση γιατί δεν πήγα κατά εκεί για βόλτα. Όταν, όμως, είδα την θάλασσα να αντανακλά αυτό το φοβερό και περίεργο φως που έχει σήμερα, δε χρειάστηκε τίποτε άλλο για να καταλάβω πόσο μου λείπει η έστω και μικρή βόλτα εκεί κάτω. Ακούγοντας madrugada παράλληλα, με βοήθησε να ταξιδέψω πολύ μακριά..

Δεν μπορώ παρά να πω πως ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Μία σκέψη απασχολούσε το μυαλό μου από τότε που ξύπνησα: πόσο βασανιστική μπορεί να γίνει για έναν άνθρωπο η σκέψη "θα μπορούσε". Θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν καλύτερα, θα μπορούσαμε να ήμαστε για περισσότερο καιρό μαζί, θα μπορούσε το ένα, θα μπορούσε το άλλο. Πόσο ασήμαντος και ανίσχυρος αισθάνεσαι όταν ακούς κάτι τέτοιο; Το συγκεκριμένο που άκουσα εγώ, "θα μπορούσαμε να ήμαστε για περισσότερο καιρό μαζί...", με χτήπησε από το πουθενά. Ειδικά όταν το ακούς από τον άνθρωπο που κάποτε είχες αγαπήσει περισσότερο από τον οποιοδήποτε. Ακόμα και όλα τα αισθήματα να έχουν εξανεμιστεί, ακόμα και να διατηρείτε μια άψογη φιλική σχέση, κάτι τέτοιες δηλώσεις δε μπορούν παρά να σε στείλουν αδιάβαστο.

Εκεί, όμως, βγαίνει στην επιφάνεια το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί να αποκτήσεις κάποιος: να τα έχει καλά με τον εαυτό του και να αντιλαμβάνεται τη θέση του και τις δυνατότητές του. Δεν πρόκειται εγώ να αποκτήσω τύψεις γιατί "θα μπορούσαμε να είμαστε για περισσότερο καιρό μαζί (αλλά!...)", δε θα το αφήσω να με απασχολήσει περισσότερο από όσο θα μου πάρει να ολοκληρώσω αυτή την ανάρτηση. Γιατί στην τελική, δε κάνει καθόλου καλό προπάντως στον εαυτό σου να κάθεσαι και να ξεψαχνίζεις το παρελθόν. Κρατάς τα σημαντικά και προχωράς· γιατί θα σε αγαπώ με έναν τρόπο που ποτέ κανείς δε θα καταλάβει, κατά πάσα πιθανότητα ούτε και εγώ θα το αντιληφθώ ολοκληρωτικά. Σε αγαπώ γιατί ήσουν η πλέον σοβαρή και μακροχρονη σχέση μου, σε αγαπώ για όλα αυτά που μου έδειξες και κυρίως για τον τρόπο που με έκανες να αγαπήσω τον εαυτό μου και να αντιληφθώ την αξία μου. Στάθηκες δίπλα μου σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές, όταν εγώ δεν είχα ακόμα την απαιτούμενη ωριμότητα για να τις αντιμετωπίσω. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, είμαι εγώ εδώ για εσένα και όσο και να έχουν προσπαθήσει να το αλλάξουν αυτό, δε θα τους αφήσω να το καταφέρουν. Μοιραζόμαστε κάτι που ποτέ κανείς δε θα καταλάβει, και γι' αυτό και μόνο τολμώ να πω πως σε αγαπώ.

Πέρασα από το Ζάπειο, και πλέον τίποτα δε μου φαινόταν άσχημο. Οικογένειες πηγαίναν βόλτα και οι γονείς έπαιζαν με τα παιδιά τους, παρέες περπατούσαν και γελούσαν με σαχλά ανέκδοτα. Και εγώ εκεί, να περιπλανιέμαι, να προσέχω τον τρόπο με τον οποίο χουχουλιάζουν τα περιστέρια για να ζεσταθούν, να σκέφτομαι πόσο θα καύλωνα αν καθόμουν τσολιάς τόσες ώρες ακίνητος, να παρατηρώ και την παραμικρή αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα του κάθε κτηρίου, να κοιτάζω μπροστά να σα μην υπάρχει κανένα εμπόδιο, σα να μπορούσα να γυρίσω στον οποιοδήποτε περαστικό και να τον απαλύνω από όποια μάυρη σκέψη έχει ή είχε ποτέ..

Αειθαλής λοιπόν... γιατί πάντα δυνατός πρέπει να βγαίνεις. Και αυτό δεν είναι ευθύνη κανενός άλλου, αλλά είναι στο δικό σου χέρι, στον δικό σου έλεγχο. Και άσε τα "θα μπορούσε" και "θα έπρεπε" να απασχολήσουν κάποιον άλλον..

Αγαπητό blog

Αγαπητό blog,

Πρώτα από όλα, καλό μηνα! Το ξέρω ότι νιώθεις παραμελημένο τον τελευταίο καιρό. Έχω να ασχοληθώ μαζί σου τις 11 Φεβρουαρίου, και τότε απλά έκανα post ένα βίντεο, ούτε καν δηλαδή μπήκα στον κόπο να σου γράψω κάτι να μάθεις πως πηγαίνουν τα πράγματα στον έξω κόσμο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα σήμερα να σου γράψω για πρώτη φορά τόσο ευθέως.

Δεν σου έχω γράψει τόσο καιρό για έναν απλούστατο λόγο: ζω την ζωή μου. Έχω αρχίσει και βρίσκω καινούργιες κατευθύνσεις, άτομα έχουν μπει αλλά και έχουν φύγει από αυτήν με ταχύτατους ρυθμούς, που αισθάνθηκα πως αν καθόμουν απλά μέσα στο σπίτι και στα έγραφα όλα αυτά θα έχανα εγώ την ίδια μου την ζωή. Το ξέρω πως μπορεί να ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά σκέψου και εσύ σε τη θέση βρίσκομαι: πρωτοετής φοιτητής, συνεχώς γνωρίζω κόσμο, ανακαλύπτω καινούργια πράγματα με τα οποία και ασχολούμαι όλο και πιο πυρετωδώς και γενικά δε στρώνω κώλο κάτω. Γι' αυτό και είναι τόσο δύσκολο να σε συνδυάσω και εσένα με όλα αυτά, τουλάχιστον με τον ρυθμό που έκανα παλαιότερα. (Βγήκε και το πρώτο μάθημα από τη σχολή, και από ό,τι όλα δείχνουν είμαστε σε καλό δρόμο [=)

Το χειρότερο, όμως, δίπλα σε όλα αυτά είναι και το γεγονός ότι έχουν επανέλθει κάποια αισθήματα -ή έστω κάποιες αναμνήσεις τους, δε μπορώ να είμαι σίγουρος ακόμα- για άτομα που έχουν φύγει από τη ζωή μου. Μου φαίνεται πως όλο και πιο συχνά παίζουν στο ραδιόφωνο τα τραγούδια με τα οποία τους/τις έχω συνδυάσει, αλλά ίσως και να είναι όλα στο μυαλό μου. Όταν καταφέρω και βγάλω κάποια άκρη, πίστεψέ με, δε θα αργήσεις να το μάθεις.

Μπορεί να σου φαίνεται πως ακόμα και ο τρόπος που σου γράφω εκφράζει μια ψυχρότητα. Ίσως και να είναι αλήθεια. Ίσως και να μην βρίσκω σε εσένα πλέον όλα εκείνα τα ενδιαφέροντα πράγματα που με τράβηξαν in the first place προς την πλευρά σου. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως σε απορρίπτω. Ίσως σημαίνει πως διανύω μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές της ζωής όπου αισθάνεσαι πως όλα πάνε καλά. Μπορεί να μην έχεις πάνω τους τον έλεγχο που θα ήθελες, αλλά υπάρχει μια τέτοια αίσθηση στον αέρα, ότι όλα πάνε δεξιά.. Ελπίζω να μην είναι η γνωστή νυνεμία πριν από την καταιγίδα, αλλά αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει..

Νομίζω πως έκανα ξεκάθαρες τις θέσεις μου απέναντί σου. Θα τις δεις άλλωστε και εμπράκτως στο επόμενο διάστημα. Μέχρι την επόμενη φορά που θα ειδωθούμε και θα αισθανθώ την ανάγκη να σου γράψω, ευχήσου όλα να πάνε καλά!

Με πολλή αγάπη, ο δημιουργός σου!

Μια μέρα υπέρ την ελευθερίας όλων!

Ειλικρινά μπράβο στα παιδιά γι'αυτή τους την πρωτοβουλία!

You Are Alone (2005)

Μια από τις πιο έντονες και αληθινές ταινίες που έχω δει ποτέ μου. Ένας άντρας που έχει χάσει τη γυναίκα του και έχει μείνει μόνος του στον κόσμο. Μια 18χρονη έφηβη που για να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ζωής της (οικογένεια, σχολείο) καταφεύγει στην πορνεία, όπου αισθάνεται πως την αντιμετωπίζουν με σεβασμό οι εκάστοτε πελάτες της. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο: είναι μόνοι και το ξέρουν. Τι συμβαίνει όταν συναντιούνται και έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν, σα να ήταν η τελευταία φορά που μιλούν σε κάποιον; Αναφέρονται στις πιο μεγαλες αλήθειες της ζωής που μας απασχολούν όλους: τον έρωτα, τον θάνατο, τη μεταξύ τους απόσταση και πως αυτή συχνά γεφυρώνεται. Το μόνο όπλο που έχουμε στη διάθεσή μας δεν είναι παρά οι φαντασιώσεις μας…

Στην πραγματικότητα, υπάρχει η πιθανότητα οι φαντασιώσεις μας να μην αντικατοπτρίζουν στην αλήθεια τον πραγματικό μας εαυτό. Ή τουλάχιστον, οι σκέψεις αυτές που θεωρούμε ως φαντασιώσεις μας. Τι θα συνέβαινε αν είχαμε δίπλα μας έναν άνθρωπο στον οποίο μπορούσαμε να εμπιστευτούμε οποιαδήποτε πτυχή του εαυτού μας, ακόμα και αυτές που δεν έχουμε (ή δεν θέλουμε να το κάνουμε) ανακαλύψει ακόμα. Θα μας άρεσε; Θα νιώθαμε επιτέλους πραγματικά ευτυχισμένοι; Ή θα τρομάζαμε από τις σκέψεις μας, τις ορέξεις μας και όλα αυτά που κρύβουμε μέσα μας; Δεδομένου ότι ζούμε σε μια κοινωνία με πολλούς ακόμα ανθρώπους, πολλές από τις πτυχές αυτές αναγκαστικά καλουπώνονται ή παραμερίζονται, καθώς τις βάζουμε κάτω από το χαλάκι, και αυτό γιατί η ομαλή κοινωνικοποίηση έχει βαρύ τίμημα: κανείς δεν θέλει να μείνει απ’ έξω, και έτσι κανείς δεν παραδέχεται ότι ο καθένας μας είναι πραγματικά διαφορετικούς από τους γύρω του σε όλους τους τομείς. Και αυτό στο όνομα της κοινωνίας-ομάδας στην οποία ανήκουμε.

Σκέψου, όμως, με έναν μαγικό τρόπο, μια μέρα και για μονάχα μια μέρα, όλοι να αφήναμε πίσω αναστολές, στερεότυπα, καθωσπρεπισμούς και όλα τα συναφή.. Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Τι θα συνέβαινε; Καταστροφή ή απελευθέρωση; Θα καταλαβαίναμε πως όλα αυτά που αποτελούν τα καθημερινά προβλήματα και άγχη μας στην ουσία τους είναι ασήμαντα, ή θα καταλήγαμε όλοι να τρώμε τα σωθικά του άλλου, και αυτό γιατί για εκείνη την ημέρα είναι 10000% out και κατά συνέπεια ευάλωτος;

Μάλλον ποτέ δε θα μάθουμε την απάντηση..

Μάθημα Ζωής

Κάθεσαι ένα βράδυ σπίτι σου και αποφασίζεις να δεις μια ταινία. Καταλήγεις να ταυτίζεσαι τόσο πολύ με τον πρωταγωνιστή που τελικά συνειδητοποιείς πως στην οθόνη βλέπεις την ζωή σου. Είτε αυτή που έχεις ζήσει ως τώρα, είτε αυτή που ονειρεύεσαι να ζήσεις καθώς περνούν τα χρόνια. Το γεγονός, όμως, πως βλέπεις μπροστά σου πράγματα που θα ήθελες αλλά μοιάζουν τόσο μακρινά, σε κάνουν να προβληματίζεσαι. Σκέφτεσαι… Σκέφτεσαι γιατί δεν έχεις αυτά που ονειρεύτηκες κάποτε και ίσως και να ονειρεύεσαι ακόμα. Όλα αυτά που τόσο απλά σου υπενθύμισε η ταινία που έτυχε να βάλεις και να δεις.. Όσο σκέφτεσαι, σίγουρα θα αρχίσεις κάποια στιγμή να κατηγορήσεις τον εαυτό σου, να φορτώνεις ευθύνες στο σύμπαν και διάφορα άλλα.

Το θέμα είναι τι αποφασίζεις να κάνεις μετά από αυτό. Μόλις ανοίχτηκε αυτός ο δρόμος μπροστά σου, εσύ θα τον αφήσεις ανεκμετάλλευτο; Αυτό τουλάχιστον μου ήρθε εμένα στο μυαλό.. Πρέπει, λοιπόν, να βάλω κάτω τα πράγματα που με απασχολούν, και ακόμα καλύτερα να λύσω τα θέματα που για τόσο καιρό έχω αφήσει στην άκρη γιατί πολύ απλά δεν ήξερα και δεν ξέρω πως πρέπει να τα προσεγγίσω. Μέσα από την προσπάθεια, όμως, θα βρω τον καλύτερο δρόμο. Απογοητεύσεις πάντα υπάρχουν, αλλά αν δεν πτοηθείς και συνεχίσεις, κάποτε θα τον βρεις τον σωστό τον δρόμο. Ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος που σκέφτομαι έτσι. Όλοι μας αφήνουμε στην άκρη τα προβλήματα που είμαστε «πολύ απασχολημένοι» για να ασχοληθούμε και να τα λύσουμε. Στην τελική, όμως, πάντα τα κρατάμε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας.

Λύσε τις διαφωνίες που έχεις. Πάρε αποφάσεις για ό,τι σε απασχολεί και σε διχάζει. Συγχώρησε τους ανθρώπους που έχουν στιγματίσει με άσχημο τρόπο την ζωή σου, την ψυχή και τον τρόπο σκέψης σου. Στην περίπτωση που στην ταινία αυτή είδες μια ζωή που θέλεις να αποκτήσεις, άμα δεις αυτό που πάντα ονειρευόσουν να αποκτήσεις, γιατί να κάτσεις με σταυρωμένα τα χέρια; Δεν έχεις παρά να το βάλεις στόχο και να υποσχεθείς στον εαυτό σου πως θα κάνεις ό,τι μα ειλικρινά ό,τι περνάει από το χέρι σου για να γίνουν κάποτε όλα αυτά που περιμένεις πραγματικότητα. Σίγουρα δεν θα συμβεί αυτό αύριο, γι’ αυτό και δεν πρέπει να ξεχάσεις να εφοδιαστείς με υπομονή και κουράγιο.

Σημασία έχει να καταλάβεις πως όσο περισσότερο συσσωρεύονται κόμποι, ποτέ δε θα καταφέρεις να τους λύσεις όλους με μία και μόνο προσπάθεια. Πάρε τους μικρότερους, τα μικρότερα προβλήματα, και άρχισε να λύνεις αυτά. Όσο περνάει ο καιρός θα είσαι όλο και πιο έμπειρος στο να αντιμετωπίζεις και να λύνεις όποιο πρόβλημα και θέμα παρουσιαστεί μπροστά σου, έτσι ώστε όταν φτάσεις στο βάθος, σε αυτά που σε απασχολούν περισσότερο απ’ όλα τα άλλα, σε προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον ίδιο σου τον εαυτό (πράγματα που δε σου αρέσουν πάνω σου, να καταφέρεις να αποδεχτείς τον εαυτό σου και να μην προσπαθείς να τον αλλάζεις, να αγαπήσει το σώμα σου και ό,τι άλλο πάνω σου..) να είσαι πιο σίγουρος ότι θα καταφέρεις να βγάλεις άκρη και θα λύσεις και τον τελευταίο γαμημένο κόμπο, το τελευταίο γαμημένο κομμάτι του puzzle θα βρεθεί και θα συμπληρώσει το σύνολο, που δεν είναι άλλο από τον ίδιο σου τον εαυτό..

Θα κοιτάς τον καθρέπτη, θα βλέπεις το πρόσωπό σου, και θα αισθάνεσαι περήφανος που είσαι ο εαυτός σου.

2010 vs 2011

Το τέλος εμπεριέχει μια θαυμάσια ευκαιρία: να κάνεις μια νέα αρχή.

Tελευταία ανάρτηση της χρονιάς, λοιπόν, και θα είναι κλεμμένη από την Ελένη. Έγραψε λοιπόν..

H ευτυχία είναι Στιγμές.
Εύχομαι σε όλους σας το 2011 να ζείτε τις Στιγμές σας όπως τους αξίζει, όπως σας αξίζει,χωρίς φόβο.Να είμαστε Παρόντες σε ότι ζούμε χωρίς να σκεφτόμαστε μέλλον και παρελθόν. Γιατί αυτές οι Στιγμές είναι ο μόνος πλούτος μας...αυτός που θα μείνει ακόμα κ αν εμείς φύγουμε.
Ναι, με τη μορφή αστρόσκονης... Έστω!
Δεν είναι λίγο να λάμπει το Σύμπαν από τα συναισθήματα μας.

Καλή Χρονιά.
Σε όλους

Φαντάσματα από το παρελθόν.

Απίστευτες οι ιστορίες που σου λένε οι φωτογραφίες. Τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις που περικλείουν.

Δε ξέρω τον λόγο, αλλά τις τελευταίες ώρες κάθομαι και χαζεύω φωτογραφίες στο FB. Παλιές φωτογραφίες που είχα ανεβάσει ή φίλων μου. Φωτογραφίες από τις αρχές κυρίως του 2008. Κοντεύουν 3 χρόνια από τότε και μου φαίνεται απίστευτο το πόσα πράγματα έχουν αλλάξει: πως πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα έχουν χαθεί, οι στόχοι της ζωής μας έχουν διαμορφωθεί βάσει καινούργιων δεδομένων, οι παρέες μας κλπ..
Ένα πράγμα, όμως, με έχει προβληματίσει περισσότερο από όλα.. Αυτό είναι τα άτομα τα οποία πρόλαβα να αγαπήσω και να χάσω από τη ζωή μου αυτό το διάστημα. Θα μου πεις, είναι οι συνθήκες: τέλος το σχολείο στο οποίο βρισκόμασταν κάθε μέρα, πλέον ο καθένας σπουδάζει σε άλλη σχολή/πόλη/χώρα και είναι λογικό ως ένα βαθμό να χαθούμε. Αλλά δε με στενοχωρεί το γεγονός ότι δεν έχουμε την καθημερινή επαφή που είχαμε κάποτε, παρά το πόσο μου λείπουν κάποια άτομα που δεν θέλω να φύγουν από τη ζωή μου. Οι στιγμές που έχουμε ζήσει είναι τόσο όμορφες, που δε μπορώ να σκεφτώ το παραμικρό αρνητικό σχετικά με αυτούς. Αυτή τη στιγμή σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να συνεχίσουμε να έχουμε έστω μια σποραδική επαφή, έναν καφέ που και που, να μάθω τα νέα τους και αν θέλουν να τους πω και εγώ τα δικά μου! Τι να πει κανείς....
Πόσο γρήγορα προχωράει ο χρόνος, πόρο γρήγορα αλλάζουμε, πόσο εύκολα χάνουμε τα πάντα. Δεν λέω, πολλά καινούργια και καλά πράγματα έχουν προκύψει όλο αυτό το διάστημα, αλλά το να βλέπεις πως χάνεις άτομα από τη ζωή σου είναι ό,τι χειρότερο..
Έχω γράψει και παλαιότερα σχετικά με τις φωτογραφίες και τη λήθη.. Γι' αυτό και θα κλείσω με κάτι που είχα γράψει τότε:

[...]η φωτογραφία στην ουσία αποτελεί την παρουσία μιας απουσίας, προβάλλει ένα παρελθόν και κάποιες καταστάσεις οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα δε πρόκειται να επαναληφθούν ποτέ ξανά, ακριβώς επειδή ανήκουν στο παρελθόν. Έχουν πεθάνει, έχουν σβήσει, και ζουν απλά στη μνήμη μας και σε μια φωτογραφία. Γι' αυτό άλλωστε και αρκετοί άνθρωποι δε θέλουν να έχουν κοντά τους φωτογραφίες, "απομεινάρια του παρελθόντος"... Είναι χρήσιμο, όμως, να θυμάσαι το παρελθόν σου. Αυτό καθορίζει το τι είσαι σήμερα και τι θα γίνεις στο μέλλον. Αυτό υπαγορεύει τις πράξεις σου και την εξέλιξή σου, ίσως όχι σε απόλυτο βαθμό, αλλά σίγουρα η συμβολή του είναι πολύ σημαντική![...]