Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

( Repeat Chorus )


Η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά που νομίζω ότι θα σπάσει. Μέχρι πριν από λίγο καθόταν δίπλα η κάποτε ονομαζόμενη "καρμική μου σχέση". Πάει καιρός από τότε που βρέθηκε για πρώτη φορά στη ζωή μου. Από τον Αύγουστο αν δε κάνω λάθος, όταν έγιναν και άλλα πολλά πράγματα που ειλικρινά με άλλαξαν σαν άνθρωπο. Ήταν 3 μήνες μετά από την πρώτη αυτή επαφή μας που είχα γράψει ό,τι ακολουθεί..

"...Ξαπλωμένοι στο ίδιο κρεβάτι. Βρισκόσουν σε απόσταση αναπνοής από εμένα, και εγώ βρισκόμουν τόσο κοντά στο όνειρό μου. Μου ψιθύριζες γλυκά στο αυτί. Ένιωθα την ανάσα σου στο λαιμό μου. Η άκρη της μύτης σου ερέθιζε γλυκά το αυτί μου. Τίποτα όμως από όλα αυτά δε θα με επηρέαζε τόσο αν δε προέρχονταν από εσένα. Αν δεν ήσουν εσύ. Τόσο απλά..Για πρώτη φορά σε είχα τόσο κοντά μου, για πρώτη φορά η επαφή αυτή ήταν τόσο αληθινή. Το σύμπαν σβήστηκε, και υπήρχες μόνο εσύ..."

Πιστεύω πως ακόμα και σήμερα να σε γνώριζα με τον ίδιο τρόπο τα ίδια πράγματα θα έγραφα. Γιατί πολύ απλά αξίζεις κάθε τι που λέω για εσένα, και το παραμικρό σύμφωνο που προφέρω για χάρη σου. Μέχρι και σήμερα αρκετά από τα πράγματα που είχα γράψει τότε, τον Νοέμβριο, ισχύουν και σήμερα. Αρχές Φεβρουαρίου, τα συναισθήματά μου προς εσένα είχαν διαμορφωθεί κατ' αυτό τον τρόπο:

"...Είναι φανερό ότι ο καθένας μας ζει τελείως διαφορετική φάση στη ζωή του. Είναι εμφανές ότι ίσως δε καταλαβαίνω τις απαιτήσεις και τις σκέψεις που σε συνοδεύουν αυτήν την εποχή. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι αυτή ακριβώς η '
ασυνεννοησία μας κάνει να συνδεόμαστε με έναν μαγικό τρόπο..."

Ή τουλάχιστον αυτό πίστευα εγώ. Αυτό ήθελα να πιστέψω, για να έχω στου μυαλού μου την άκρη ανοιχτό το ενδεχόμενο του να γυρίσεις κάποια μέρα και να μου πεις ότι ανταποκρίνεσαι και εσύ στον τρόπο που αισθάνομαι για σένα. Ένιωθα τόσο ωραία ακόμα και με τη σκέψη ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει στην πραγματικότητα. Ακόμα και στο τέλος του προηγούμενου μήνα έγραφα για εσένα:

"...Είπαμε να βγούμε να μιλήσουμε. Ελπίζω να σε δω σύντομα..Απλά να σε δω. Να σε έχω απέναντί μου. Μάλλον μόνο σε αυτό θα πρέπει να αρκεστώ.. Στο να σε βλέπω και να σε θεωρώ από τα πιο όμορφα πλάσματα που έχουν περάσει ποτέ από αυτόν τον τόπο, που τόσο πολύ έχει σημαδευτεί από έρωτες, ολοκληρωμένους και μη..."

Υπερβολικά λυρικό για να λέω και την αλήθεια. Αλλά όταν γράφεις αυτό που αισθάνεσαι πολύ συχνά φτάνεις σε τέτοια σημεία.

Σήμερα... Πριν από ελάχιστη ώρα καθίσαμε και μιλήσαμε. Κάθισα και σου τα ανέλυσα όσο μπορούσα, καθώς για άλλη μια φορά έχανα τα λόγια μου μπροστά σου. Σε ρωτούσα, μου απαντούσες και το αντίστροφο. Σημασία έχει πως πέρα από την αίσθηση ότι το έβγαλα αυτό από μέσα μου, ότι το μοιράστηκα μαζί σου στην προσπάθεια να είμαι όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής μαζί σου (όπως σου είπα άλλωστε), πέρασαν διάφορες σκέψεις από το μυαλό μου: έκανα καλά που σου το είπα; Μήπως τώρα θα αλλάξει η στάση σου απέναντί μου; Μήπως έδιωξα από τη ζωή μου ένα από τα πιο αληθινά άτομα που είχα γνωρίσει ποτέ;

Η ώρα περνάει. Τα λεπτά προχωράνε και μας απομακρύνουν συνεχώς από εκείνη τη στιγμή, που θα μπορούσε να εξελιχτεί σε "κουτί της Πανδώρας" με το τρόπο που εξελίχθηκε και με το τρόπο που κατέληξε τελικώς.

Ξέρεις κάτι όμως; Ένα πράγμα μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή: πως με τα πράγματα που μου είπες και από τη στάση σου και από κάθε τι που με έκανε να καταλάβω τι αισθάνεσαι για εμένα και τι είχες σκεφτεί για εμένα, κατέληξα στον ΠΛΑΝΉΤΗ HAPPY που σου είπα.. Σε εκείνο το μέρος που εμφανίζεται δια μαγείας μπροστά μου όταν βλέπω ότι υπάρχει κάποια διέξοδος από τη κατάσταση που βρισκόμουν, που συχνά μοιάζει με λασπόνερα. Και όχι, δε θέλω να πω πως ό,τι αισθάνθηκα ήταν στην πραγματικότητα ένας βούρκος.. εγώ τα μετέτρεπα σε ένα τέτοιο σκηνικό. Και σήμερα κατάλαβα τον τρόπο με τον οποίο μπορώ να βγω από εκεί δυνατότερος, έχοντας προσκομίσει τόσα πράγματα που θα με κάνουν να βαδίζω με το κεφάλι ψηλά στη ζωή μου..

Και όλα αυτά τα έκανες εν αγνοία σου. Η παρουσία σου τα έκανε αυτά. Η αλήθεια είναι ό,τι όπως και άλλες φορές γράφω τα πράγματα που δε πρέπει/δε κάνει να σου τα πω εσένα κατευθείαν. Μπορεί να σου το δείξω όμως αυτό, που ξέρεις;

Σε ευχαριστώ που με κάνεις να χαμογελάσω και πάλι. Τα συναισθήματα σίγουρα θα κάνουν καιρό να αποχωρήσουν. Ακόμα και όταν συμβεί αυτό, όμως, θα κρατήσω εκείνο το κομμάτι τους που με κάνει να σε θέλω στη ζωή μου. Γιατί αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει!

"..Και τώρα τι;.."

Τώρα απλά προχωρώ, ξεκινώ να βαδίζω πάλι με το κεφάλι ψηλά. Τι και αν επαναλαμβάνομαι; Το γουστάρω.. Γιατί αυτός είμαι άλλωστε. Πάλι θα καταλήξω να περπατώ με γρήγορους ρυθμούς, γιατί αυτόν τον δρόμο έχω επιλέξει για εμένα. Αυτόν θα ακολουθήσω όσο μπορώ, για όσο περισσότερο καιρό μπορώ..

Χαμογελώ.. Ανακούφιση; Μπορεί. Λες να ήταν βάρος τελικά όλο αυτό; Δε ξέρω.. Αισθάνομαι έτοιμος να πετάξω πάντως..

Μόνος ή με παρέα...

Όπως και να έχει θα πετάξω..

1 σχόλιο:

  1. "...έκανα καλά που σου το είπα; Μήπως τώρα θα αλλάξει η στάση σου απέναντί μου; Μήπως έδιωξα από τη ζωή μου ένα από τα πιο αληθινά άτομα που είχα γνωρίσει ποτέ;"

    Εάν φύγει - εσύ δεν διώχνεις - γιατί εσύ είσαι αληθινός και δεν το αντέχει - εάν είναι "αληθινός" θα το αντέξει - τότε καλύτερα να φύγει. Η επιλογή είναι δική του...
    Μ' αρέσει όταν σε αισθάνομαι ότι πετάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή