Εν αρχή το φως

Εμένα θα με έχεις για πάντα. Δεν πρόκειται να με χάσεις ποτέ..

Αυτά τα λόγια μου απηύθυνε ο εαυτός μου, και ξαφνικά συνειδητοποίησα το πόσο δίκιο έχει.. Γιατί ό,τι και να συμβεί στη ζωή σου, πάντα θα μπορείς να κοιτάς το καθρέπτη (άμα δεν χρειάζεσαι καν καθρέπτη, ακόμα καλύτερα) και να αντιλαμβάνεσαι την ύπαρξη του εαυτού σου.. Πολλές είναι εκείνες οι φορές που δεν ξέρεις γιατί σου λέει να κάνεις κάποια πράγματα, γιατί επιμένει σε κάποιες αποφάσεις που η λογική σου επιβάλει ξεκάθαρα πως είναι λανθασμένες... Πάντα, όμως, εκείνος ξέρει πολλά περισσότερα από ό,τι θα ήθελες ποτέ να τον αφήσεις να ξέρεις... Πες τον 'φωνή συνείδησης' ή όπως αλλιώς θες.. Πάντα θα είναι εκεί να σε συντροφεύει..

Παλαιότερα αισθανόμουν πιο συχνά την ανάγκη να απευθυνθώ στον εαυτό μου, να καταφύγω σε αυτόν για να με βοηθήσει να αντιμετωπίσω διάφορα προβλήματα που είχα. Άλλωστε, το blog αυτό αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ένα μέσο συνομιλίας με τον εαυτό μου, για να καταφέρω να επεξεργαστώ και να καταλάβω κάποια πράγματα... Τον τελευταίο καιρό, όμως, περνάω αισθητά πολύ λιγότερο χρόνο προσπαθώντας να μιλήσω μαζί του... Δεν ξέρω που πρέπει να αποδώσω τα αίτια αυτής της συμπεριφοράς... Από τη μία, η σχολή γίνεται όλο και πιο απαιτητική και αισθάνομαι να με πνίγει, από την άλλη μετακόμισα και πολλές έννοιες φύγανε από τους ωμούς μου.... Όπως μου είπε και ένας γνωστός μου τις προάλλες:

Κάτι έχει αλλάξει πάνω σου.. Τους τελευταίους 2 μήνες που σε βλέπω είσαι πιο χαλαρός, πιο ήρεμος...

Και μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να πάρω διάφορες σημαντικές αποφάσεις που θα επηρεάσουν τη ζωή μου τόσο μακροπρόθεσμα, όσο και βραχυπρόθεσμα, καθώς θα πάνε αρκετά πίσω την σχολή, αλλά είναι εμπειρίες που δεν θέλω να χάσω...

Κοίτα να δεις, πάλι απευθύνομαι στον εαυτό μου..

Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος διαβάζει όλα αυτά που αναρτώ. Μπορεί α έχω 40 αναγνώστες, αλλά ποτέ δεν έχω μιλήσει με κανέναν από αυτούς εκτός blog, για το blog... Όλα αυτά είναι σαν προσωπικό ημερολόγιο, εξού και ο ειρμός της αυτόματης σκέψης που γίνεται αρκετά εμφανής... Ανοίγομαι, με καλή μουσική, με ένα ποτήρι κρασί, με το φως του ηλιοβασιλέματος να διασχίζει όλο το σαλόνι μου... τι καλά!

2012

Σχεδόν τρεις μήνες περάσανε από την τελευταία ανάρτηση.. Είναι γεγονός πως αισθάνομαι σχεδόν τύψεις, αλλά αναπολώντας το τι πραγματικά έγινε τους μήνες αυτούς η όποια αρνητική σκέψη απομακρύνεται. Και αυτό γιατί αυτή τη στιγμή που γράφω είμαι στο καινούργιο μου σπίτι, στο δωμάτιό μου (ναι! για πρώτη φορά στη ζωή μου έχω δικό μου δωμάτιο!!!) και ακούω μουσική..

Πρώτο τραγούδι που ακούστηκε στο νέο σπίτι: Bohemian Rhapsody.
Αισθάνθηκα πολύ μποέμ που επιτέλους μετακόμισα; Θέλω να γίνω στην πορεία; Δεν το ξέρω αυτό..

Υ.Γ.
Καθώς είναι πρώτη ανάρτηση της χρονιάς, έχω να πω πως το 2012 έχει μπει με τον καλύτερο τρόπο! Το εύχομαι για όλους αυτό, όσο είναι εφικτό...

A Little Dignity

"I used to wanna change the world. Now I just wanna leave the room with a little dignity."

Τάδε έφη ο Lotus Weinstock, δια στόματος ενός εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας Shortbus. Είναι ένα ρητό το οποίο σκέφτομαι συχνά από τότε που είδα εκείνη την ταινία, και αυτό γιατί εκφράζει μια αλήθεια την οποία οι περισσότεροι από εμάς περνάμε: το πώς τα όνειρά μας και οι επιθυμίες μας συχνά εκτροχιάζονται από κοινωνικές υποχρεώσεις, έλλειψη χρόνου, αδυναμία εμπιστοσύνης του εαυτού μας κλπ..

Σήμερα, στο μάθημα της Σχολικής Ψυχολογίας, μάθαμε για ένα περιστατικό που έγινε μόλις χθες: σε ένα από τα σχολεία που βοηθούν μεταπτυχιακοί φοιτητές σχολικής ψυχολογίας, έγινε το ακόλουθο περιστατικό. Στο σχολείο αυτό, που αποτελείται κυρίως από μετανάστες (Βορειοηπειρώτες, Ρομά κλπ) και ελάχιστους Έλληνες, στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου ήρθε φέτος ένα καινούργιο παιδί. Μέσα στους 2 μήνες που έχουν περάσει από τότε, το παιδί αυτό ήταν συχνά θύμα γέλωτα, πλακών, πειραγμάτων αλλά και εκφοβισμού από τους συμμαθητές του, οι οποίοι δήλωναν πως "το κάνουμε για πλάκα". Στο πλαίσιο αυτής της 'πλάκας', χθες έδεσαν το παιδί εκείνο σε έναν στύλο στο προαύλιο του σχολείου, και το γρονθοκόπησαν τόσο άσχημα, που το παιδί αυτό έχασε τα περισσότερα από τα δόντια του και αιμόφυρτο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο...

Και αναρωτιέμαι: το παιδί αυτό, πώς θα μπορέσει ποτέ να κυνηγήσει τα όνειρά του; Έμαθα πως ήταν αριστούχος στο προηγούμενο σχολείο, από εδώ και πέρα πώς θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του; Προφανώς και θα τον βοηθήσουν όπως μπορούν οι αρμόδιοι σχολικοί ψυχολόγοι, καθηγητές κλπ, αλλά μετά από μια τέτοια κρίση, θα καταφέρει ποτέ να ορθώσει το ανάστημά του στην κοινωνία;

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ευχηθώ αυτό το παιδί να μην βασανιστεί άλλο στην ζωή του, και να μπορέσει να ορθοποδήσει το συντομότερο δυνατόν.. Και να διεκδικήσει την κλεμμένη του αξιοπρέπεια...

Dear Ifi

Κούραση. Ράκος σε πόδια που σέρνονται.
Το μυαλό ξυράφι όμως. Σκέφτεται και δεν σταματά.
Και όλα αυτά για την Ίφι..

Πώς στέκεσαι σε μια τόσο καλή σου φίλη όταν χάνει την μητέρα της; Ποια πρέπει να είναι εσένα η θέση σου; Η στενοχώρια πλανάται στον αέρα. Το μόνο που μπορεί να γίνει, όμως, είναι να την βοηθήσεις να ορθοποδήσει με τον τρόπο που εκείνη σου ζητά με τον τρόπο της. Δεν είναι η ώρα για ριζικές πρωτοβουλίες..

Ας με φωτίσει ό,τι και αν υπάρχει να της σταθώ με τον καταλληλότερο τρόπο. Και κυρίως, να καταφέρει η ίδια να σταθεί με τον τρόπο που πρέπει και στον χρόνο που χρειάζεται στα πόδια της.

Σάσα και Νίκο, και οι δύο θα πρέπει να είστε περήφανοι για την κόρη που αφήσατε πίσω σας.
Υπόσχομαι να την φροντίζω και να της σταθώ στην ζωή της όσο καλύτερα μπορώ..

Soooo In Love

Δημήτρης και Μαρία.

Δύο από τα σημαντικότερα άτομα που υπάρχουν στην ζωή μου φεύγουν αύριο για να πάνε μόνιμα στην Ολλανδία. Όπως είναι φυσικό, χαίρομαι γι' αυτούς! Τόσο για τον Δημήτρη, που θα πάει επιτέλους να σπουδάσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί, όσο και για την Μαρία, η οποία πάει εκεί με εφόδιο ό,τι εμπειρία έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια για να βρει μια δουλειά που θα την βοηθήσει να σταθεί στα πόδια της και να κυνηγήσει εκ νέου τα υπόλοιπα όνειρά της! Είναι, εν ολίγοις, ένα όνειρό τους που επιτέλους γίνεται πραγματικότητα!

Θα μου λείψετε παιδιά, ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι χωρίς εσάς σε απόσταση τηλεφώνου η ζωή μου. Αλλά δεν
στενοχωριέμαι Πρώτον, γιατί ξέρω πόσο πραγματικά το επιθυμείτε και το ονειρεύεστε αυτό, και επειδή ξέρω πως είναι για καλό! Δεύτερον, και μόνο που σκέφτομαι τα πόσα έχουμε περάσει μαζί, ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό μου. Τι τα gatherings, η φοβερή παρέα, τα party μέχρι πρωίας (συχνά και παραπάνω), το Fantaseed, οι συζητήσεις, οι αναζητήσεις, τα χαμόγελα, η τεκίλα, ο Bruce, τα χαμένα βραχιόλια, Not In Love, η κιτς(!!!) αγελάδα, οι Πρωτοχρονιές, οι πρώην που ήρθαν και έφυγαν από την παρέα, ο Matisse ... μπορώ να συνεχίσω επ' άπειρο με λέξεις που σε κάποιους φαντάζουν ιδιαίτερα απλές, στην δική μας ανάγνωση όμως ζωντανεύουν με έναν πραγματικά μοναδικό τρόπο.

Σας αγαπώ περισσότερο από ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Ξέρω πως θα τα καταφέρετε, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό! Είμαι δίπλα σας για ειλικρινά οτιδήποτε μπορεί να χρειαστείτε!

θα τα πούμε πάρα πολύ σύντομα! Συντομότερα από ό,τι όλοι μας ευχόμαστε :)

Μια τελευταία αφιέρωση.. Το τραγούδι σας. Το τραγούδι μας.

Τα λέμε στην Ολλανδίααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα =D

Βλέμμα

Έχεις το πιο ωραίο βλέμμα που έχω δει στην ζωή μου.

Αυτό μόνο.

Καληνύχτα :)

Δεκαεννέα χρόνια!

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Βγες έξω, κυκλοφόρησε ανάμεσα στους ανθρώπους και θα επιστρέψεις με θησαυρό.

~Διαχρονικό Ημερολόγιο Καθημερινής Έμπνευσης

Επτά και τρία δέκα, και πέντε δεκαπέντε και τέσσερα δεκαεννέα! Ε ναι, λοιπόν, έγινα και εγώ δεκαεννέα χρονών! Σύμφωνα με τα αγγλικά, είναι το τελευταίο έτος που θεωρούμαι έφηβος (βλπ nine-teen), και από του χρόνου θα έχω μπει στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου.

Τι σημαίνουν όλα αυτά όμως; Πως για ακόμα 365 μέρες και μόνο θα έχω μπροστά στην ηλικία μου τον άσσο, πως για τον λίγο αυτό καιρό θα είμαι στην σημαντικότερη δεκαετία στην ζωή ενός ανθρώπου: τα δέκα χρόνια στα οποία διαμορφώνεται ο ίδιος - σωματικά και ψυχικά, τα χρόνια στα οποία ξεκινά ο καθένας μας το ταξίδι του για να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι, τα χρόνια του σχολείου, τα πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου, οι πρώτες απογοητεύσεις και οι πρώτες νίκες, τα χρόνια του πρώτου έρωτα, τα χρόνια της πρώτης φοράς, τα χρόνια στα οποία αναγνωρίζεις ποιοι πραγματικά είναι οι φίλοι που θα σε στηρίξουν για όλη σου την ζωή, και αν είσαι τυχερός μετά από όλα αυτά, όταν φτάσεις σε αυτή την ηλικία έχεις καταλάβει πως την ευτυχία και την προσωπική γαλήνη μπορείς να την βρεις μόνο αν εσύ έρθεις κοντά με τον εαυτό σου, με τον πραγματικό σου εαυτό.

Να μάθεις να εκτιμάς τις καλές στιγμές της ζωής σου, μου είχε πει κάποτε ένας γνωστός μου, και ποτέ άλλοτε δεν θα μπορούσα να καταλάβω το πόσο δίκιο έχει. Η μαγεία που έχει η βροχή, η μουσική μου μπορεί να σε ταξιδέψει σε μέρη μακρινά που ποτέ δεν είχες καταλάβει ούτε καν εσύ ότι τα κρύβεις μέσα σου, τα γέλια με τους φίλους, την στενοχώρια για όλα τα δεινά που σε έχουν βρει ενώ ποτέ δεν τα κυνήγησες, αλλά και την επικείμενη νίκη σου αν προσπαθήσεις να τα αντιμετωπίσεις με ψυχραιμία και δύναμη... Αυτά είναι μερικά μόνο από τα πράγματα που έχω καταλάβει τον τελευταίο καιρό, και που με συνοδεύουν και από χθες, που επίσημα πλέον ολοκληρώθηκε άλλος ένας χρόνος της ζωής μου..

Και του χρόνου, λοιπόν, με ακόμα μεγαλύτερη αισιοδοξία, με ακόμα μεγαλύτερη αγάπη για τον διπλανό μας, με ακόμα μεγαλύτερο πάθος για τον εαυτό μας..

Νέα ανακάλυψη: Τα Φρούτα του Δάσους

Μεθυσμένο αεροπλάνο πάρε με και μένα πάνω

μην με αφήνεις εδώ χάμω έχω αρχίσει να τα χάνω

Μοιάζει ο κόσμος με ένα αγρίμι που όλο παίρνει μα δεν δίνει

μέσα στα μάτια τους η αγάπη είναι η πιο μεγάλη απάτη

Την αλήθεια που γύρευα σε γραβάτες και γοβάκια

θα την βρει να είναι κρυμμένη σε πολύχρωμα σταράκια

Μεθυσμένο αεροπλάνο μην με αφήνεις εδώ χάμω

και αν υπάρχεις έλα τώρα... σε έχω τόσο ονειρευτεί

Σε ένα τσίρκο εγκλωβισμένοι να κοιτάμε σαν χαμένοι

τα κοράκια που πετάνε δυνατά χειροκροτάμε

Μα το τέρας δεν χορταίνει θέλει όλη την οικουμένη

να είναι πάντα γερασμένη σιωπηλή και υπνωτισμένη

Τώρα ακόμα και ο χρόνος τριγυρνάει σαν δολοφόνος

κυνηγάει την αντοχή μου μέσα στο μικρό κελί μου

Μεθυσμένο αεροπλάνο μην με αφήνεις εδώ χάμω

και αν υπάρχεις έλα τώρα... σε έχω τόσο ονειρευτεί