Πράσινο λιβάδι (σα ζωγραφιστό)

A Little Dignity

2011-11-30T01:54:00.007+02:00

"I used to wanna change the world. Now I just wanna leave the room with a little dignity."

Τάδε έφη ο Lotus Weinstock, δια στόματος ενός εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας Shortbus. Είναι ένα ρητό το οποίο σκέφτομαι συχνά από τότε που είδα εκείνη την ταινία, και αυτό γιατί εκφράζει μια αλήθεια την οποία οι περισσότεροι από εμάς περνάμε: το πώς τα όνειρά μας και οι επιθυμίες μας συχνά εκτροχιάζονται από κοινωνικές υποχρεώσεις, έλλειψη χρόνου, αδυναμία εμπιστοσύνης του εαυτού μας κλπ..

Σήμερα, στο μάθημα της Σχολικής Ψυχολογίας, μάθαμε για ένα περιστατικό που έγινε μόλις χθες: σε ένα από τα σχολεία που βοηθούν μεταπτυχιακοί φοιτητές σχολικής ψυχολογίας, έγινε το ακόλουθο περιστατικό. Στο σχολείο αυτό, που αποτελείται κυρίως από μετανάστες (Βορειοηπειρώτες, Ρομά κλπ) και ελάχιστους Έλληνες, στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου ήρθε φέτος ένα καινούργιο παιδί. Μέσα στους 2 μήνες που έχουν περάσει από τότε, το παιδί αυτό ήταν συχνά θύμα γέλωτα, πλακών, πειραγμάτων αλλά και εκφοβισμού από τους συμμαθητές του, οι οποίοι δήλωναν πως "το κάνουμε για πλάκα". Στο πλαίσιο αυτής της 'πλάκας', χθες έδεσαν το παιδί εκείνο σε έναν στύλο στο προαύλιο του σχολείου, και το γρονθοκόπησαν τόσο άσχημα, που το παιδί αυτό έχασε τα περισσότερα από τα δόντια του και αιμόφυρτο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο...

Και αναρωτιέμαι: το παιδί αυτό, πώς θα μπορέσει ποτέ να κυνηγήσει τα όνειρά του; Έμαθα πως ήταν αριστούχος στο προηγούμενο σχολείο, από εδώ και πέρα πώς θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του; Προφανώς και θα τον βοηθήσουν όπως μπορούν οι αρμόδιοι σχολικοί ψυχολόγοι, καθηγητές κλπ, αλλά μετά από μια τέτοια κρίση, θα καταφέρει ποτέ να ορθώσει το ανάστημά του στην κοινωνία;

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ευχηθώ αυτό το παιδί να μην βασανιστεί άλλο στην ζωή του, και να μπορέσει να ορθοποδήσει το συντομότερο δυνατόν.. Και να διεκδικήσει την κλεμμένη του αξιοπρέπεια...

Dear Ifi

2011-11-08T02:42:00.004+02:00

Κούραση. Ράκος σε πόδια που σέρνονται.
Το μυαλό ξυράφι όμως. Σκέφτεται και δεν σταματά.
Και όλα αυτά για την Ίφι..

Πώς στέκεσαι σε μια τόσο καλή σου φίλη όταν χάνει την μητέρα της; Ποια πρέπει να είναι εσένα η θέση σου; Η στενοχώρια πλανάται στον αέρα. Το μόνο που μπορεί να γίνει, όμως, είναι να την βοηθήσεις να ορθοποδήσει με τον τρόπο που εκείνη σου ζητά με τον τρόπο της. Δεν είναι η ώρα για ριζικές πρωτοβουλίες..

Ας με φωτίσει ό,τι και αν υπάρχει να της σταθώ με τον καταλληλότερο τρόπο. Και κυρίως, να καταφέρει η ίδια να σταθεί με τον τρόπο που πρέπει και στον χρόνο που χρειάζεται στα πόδια της.

Σάσα και Νίκο, και οι δύο θα πρέπει να είστε περήφανοι για την κόρη που αφήσατε πίσω σας.
Υπόσχομαι να την φροντίζω και να της σταθώ στην ζωή της όσο καλύτερα μπορώ..

Soooo In Love

2011-11-03T00:43:00.011+02:00

Δημήτρης και Μαρία.

Δύο από τα σημαντικότερα άτομα που υπάρχουν στην ζωή μου φεύγουν αύριο για να πάνε μόνιμα στην Ολλανδία. Όπως είναι φυσικό, χαίρομαι γι' αυτούς! Τόσο για τον Δημήτρη, που θα πάει επιτέλους να σπουδάσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί, όσο και για την Μαρία, η οποία πάει εκεί με εφόδιο ό,τι εμπειρία έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια για να βρει μια δουλειά που θα την βοηθήσει να σταθεί στα πόδια της και να κυνηγήσει εκ νέου τα υπόλοιπα όνειρά της! Είναι, εν ολίγοις, ένα όνειρό τους που επιτέλους γίνεται πραγματικότητα!

Θα μου λείψετε παιδιά, ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι χωρίς εσάς σε απόσταση τηλεφώνου η ζωή μου. Αλλά δεν
στενοχωριέμαι Πρώτον, γιατί ξέρω πόσο πραγματικά το επιθυμείτε και το ονειρεύεστε αυτό, και επειδή ξέρω πως είναι για καλό! Δεύτερον, και μόνο που σκέφτομαι τα πόσα έχουμε περάσει μαζί, ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό μου. Τι τα gatherings, η φοβερή παρέα, τα party μέχρι πρωίας (συχνά και παραπάνω), το Fantaseed, οι συζητήσεις, οι αναζητήσεις, τα χαμόγελα, η τεκίλα, ο Bruce, τα χαμένα βραχιόλια, Not In Love, η κιτς(!!!) αγελάδα, οι Πρωτοχρονιές, οι πρώην που ήρθαν και έφυγαν από την παρέα, ο Matisse ... μπορώ να συνεχίσω επ' άπειρο με λέξεις που σε κάποιους φαντάζουν ιδιαίτερα απλές, στην δική μας ανάγνωση όμως ζωντανεύουν με έναν πραγματικά μοναδικό τρόπο.

Σας αγαπώ περισσότερο από ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Ξέρω πως θα τα καταφέρετε, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό! Είμαι δίπλα σας για ειλικρινά οτιδήποτε μπορεί να χρειαστείτε!

θα τα πούμε πάρα πολύ σύντομα! Συντομότερα από ό,τι όλοι μας ευχόμαστε :)

Μια τελευταία αφιέρωση.. Το τραγούδι σας. Το τραγούδι μας.

Τα λέμε στην Ολλανδίααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα =D

Βλέμμα

2011-10-24T00:19:00.002+03:00

Έχεις το πιο ωραίο βλέμμα που έχω δει στην ζωή μου.

Αυτό μόνο.

Καληνύχτα :)

Δεκαεννέα χρόνια!

2011-09-22T20:26:00.006+03:00

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011
Βγες έξω, κυκλοφόρησε ανάμεσα στους ανθρώπους και θα επιστρέψεις με θησαυρό.
~Διαχρονικό Ημερολόγιο Καθημερινής Έμπνευσης

Επτά και τρία δέκα, και πέντε δεκαπέντε και τέσσερα δεκαεννέα! Ε ναι, λοιπόν, έγινα και εγώ δεκαεννέα χρονών! Σύμφωνα με τα αγγλικά, είναι το τελευταίο έτος που θεωρούμαι έφηβος (βλπ nine-teen), και από του χρόνου θα έχω μπει στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου.

Τι σημαίνουν όλα αυτά όμως; Πως για ακόμα 365 μέρες και μόνο θα έχω μπροστά στην ηλικία μου τον άσσο, πως για τον λίγο αυτό καιρό θα είμαι στην σημαντικότερη δεκαετία στην ζωή ενός ανθρώπου: τα δέκα χρόνια στα οποία διαμορφώνεται ο ίδιος - σωματικά και ψυχικά, τα χρόνια στα οποία ξεκινά ο καθένας μας το ταξίδι του για να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι, τα χρόνια του σχολείου, τα πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου, οι πρώτες απογοητεύσεις και οι πρώτες νίκες, τα χρόνια του πρώτου έρωτα, τα χρόνια της πρώτης φοράς, τα χρόνια στα οποία αναγνωρίζεις ποιοι πραγματικά είναι οι φίλοι που θα σε στηρίξουν για όλη σου την ζωή, και αν είσαι τυχερός μετά από όλα αυτά, όταν φτάσεις σε αυτή την ηλικία έχεις καταλάβει πως την ευτυχία και την προσωπική γαλήνη μπορείς να την βρεις μόνο αν εσύ έρθεις κοντά με τον εαυτό σου, με τον πραγματικό σου εαυτό.

Να μάθεις να εκτιμάς τις καλές στιγμές της ζωής σου, μου είχε πει κάποτε ένας γνωστός μου, και ποτέ άλλοτε δεν θα μπορούσα να καταλάβω το πόσο δίκιο έχει. Η μαγεία που έχει η βροχή, η μουσική μου μπορεί να σε ταξιδέψει σε μέρη μακρινά που ποτέ δεν είχες καταλάβει ούτε καν εσύ ότι τα κρύβεις μέσα σου, τα γέλια με τους φίλους, την στενοχώρια για όλα τα δεινά που σε έχουν βρει ενώ ποτέ δεν τα κυνήγησες, αλλά και την επικείμενη νίκη σου αν προσπαθήσεις να τα αντιμετωπίσεις με ψυχραιμία και δύναμη... Αυτά είναι μερικά μόνο από τα πράγματα που έχω καταλάβει τον τελευταίο καιρό, και που με συνοδεύουν και από χθες, που επίσημα πλέον ολοκληρώθηκε άλλος ένας χρόνος της ζωής μου..

Και του χρόνου, λοιπόν, με ακόμα μεγαλύτερη αισιοδοξία, με ακόμα μεγαλύτερη αγάπη για τον διπλανό μας, με ακόμα μεγαλύτερο πάθος για τον εαυτό μας..

Νέα ανακάλυψη: Τα Φρούτα του Δάσους

2011-09-19T22:53:00.009+03:00

Μεθυσμένο αεροπλάνο πάρε με και μένα πάνω

μην με αφήνεις εδώ χάμω έχω αρχίσει να τα χάνω

Μοιάζει ο κόσμος με ένα αγρίμι που όλο παίρνει μα δεν δίνει

μέσα στα μάτια τους η αγάπη είναι η πιο μεγάλη απάτη

Την αλήθεια που γύρευα σε γραβάτες και γοβάκια

θα την βρει να είναι κρυμμένη σε πολύχρωμα σταράκια

Μεθυσμένο αεροπλάνο μην με αφήνεις εδώ χάμω

και αν υπάρχεις έλα τώρα... σε έχω τόσο ονειρευτεί

Σε ένα τσίρκο εγκλωβισμένοι να κοιτάμε σαν χαμένοι

τα κοράκια που πετάνε δυνατά χειροκροτάμε

Μα το τέρας δεν χορταίνει θέλει όλη την οικουμένη

να είναι πάντα γερασμένη σιωπηλή και υπνωτισμένη

Τώρα ακόμα και ο χρόνος τριγυρνάει σαν δολοφόνος

κυνηγάει την αντοχή μου μέσα στο μικρό κελί μου

Μεθυσμένο αεροπλάνο μην με αφήνεις εδώ χάμω

και αν υπάρχεις έλα τώρα... σε έχω τόσο ονειρευτεί

#100 - Ελευθερία.

2011-07-21T18:37:00.011+03:00

Εκατοστή ανάρτηση. Εκατοστή φορά που θα πατήσω το κουμπί "Δημοσίευση ανάρτησης". Και το θέμα αυτής (ή τουλάχιστον ο τίτλος), ελευθερία..
Αυτή η λέξη βρίσκεται στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Η ελευθερία.
Όλα ξεκινήσανε όταν άκουσα μια τραγουδίστρια να απαντάει σε ερώτηση σχετικά με το πώς θα περιέγραφε την μουσική της, ως "την αίσθηση του να χοροπηδάς πάνω σε ένα τραμπολίνο, να φτάνεις πιο ψηλά, πιο ψηλά, ακόμα πιο ψηλά, και στο τέλος να ανοίγεις τα φτερά σου και να πετάς..". Αυτό ήταν που με έκανε να σκέφτομαι: πόσο μου έχει λείψει αυτή η αίσθηση του να πετάω, του να μην έχω δεσμά να με κρατάνε κάτω στη Γη και να με αναγκάζουν μόνο να κοιτάζω τα αστέρια, και να μου επιβάλουν να σκέφτομαι πως μπορώ μόνο να τα βλέπω και να τα θαυμάζω, αλλά δεν μπορώ ποτέ να τα φτάσω και, γιατί όχι, να καταφέρω και εγώ να γίνω ένα από αυτά..

Δεν θα κρύψω πως τώρα, καθώς γράφω, αισθάνομαι πως μου έχει φύγει ξαφνικά η έμπνευση. Θα προσπαθήσω παρ' όλα αυτά, να μεταφέρω το πως αισθάνομαι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο..

Την ζωή σου την ζεις σαν ένα βότσαλο που το έχει πάρει η κατηφόρα: θα αποκτάς όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα, θα πέφτεις και θα προχωράς με ταχείς ρυθμούς. Σε αυτή την διαδρομή, άλλα βότσαλα θα βρεθούν μπροστά σου και θα προσπαθήσουν να σε κάνουν να ελαττώσεις την ταχύτητά σου, άλλα γιατί θέλουν να σε προφυλάξουν από το να διαλυθείς, άλλα γιατί απλά σε φοβούνται και θέλουν να μην καταφέρεις ποτέ να ανακτήσεις την ταχύτητα που είχες κάποτε. Άλλες φορές, θα βρεθείς σε κάποιο ίσιωμα και θα ξαποστάσεις, όμως κάποια δόνηση/βροχή ή ακόμα και κάποια άλλη πέτρα θα σε κάνει να πάρεις πάλι φόρα και να ξεκινήσεις και πάλι να κυλήσεις.. Το πιο ωραίο, όμως, που μπορεί να σου συμβεί, είναι πως κάποιες πέτρες που θα συναντήσεις στον διάβα σου δεν θα σε εμποδίσουν, αλλά θα αφήσουν την κατηφόρα να της πάρει μαζί σου, έτσι ώστε να προχωράτε συνεχώς στην ίδια κατηφόρα, με τα ίδια εμπόδια, τις ίδιες δυσκολίες, αλλά και την ίδια ταχύτητα. Μπορεί ανά στιγμές ο ένας να πηγαίνει πιο γρήγορα και ο άλλος πιο αργά, αλλά θα ξαναβρεθείτε κάποτε να κατεβαίνετε και πάλι, ο ένας δίπλα από τον άλλον.

Μπορεί η εικόνα αυτή που περιγράφω να ακούγεται ωραία, αλλά λείπει από αυτήν κάτι το βασικό: συχνά ξεχνάμε πως η πέτρα υπόκειται συνεχώς σε μια ή περισσότερες δυνάμεις, βλπ βαρύτητα, βροχή, αέρας κλπ, και ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο κάθε φορά που θα βρεθεί εκτεθειμένη θα παρασυρθεί και από κάτι. Μπορεί μια λύση να είναι να καταλήξει κομμάτι ενός τοίχου, μαζί με άλλες όμοιές της και μη πέτρες, και να μείνει εκεί για πάντα. Αν το καλοσκεφτείς, πολλοί είναι αυτοί που το κυνηγάνε αυτό: με αφετηρία τον εαυτό τους, προσπαθούν να μαζέψουν γύρω τους άλλους ανθρώπους που είτε τους έχει πάρει η κατηφόρα είτε όχι, και μαζί να φτιάξουν ένα κτίσμα τόσο γερό, που καμία δύναμη να μην μπορεί να το γκρεμίσει: ούτε η βαρύτητα, ούτε ο σεισμός, ούτε καν ο κακός ο λύκος!

Όλοι μας ξέρουμε όμως, πως όσο μεγαλύτερο είναι αυτό το δημιούργημα, όσο πιο προχειροφτιαγμένο είναι, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητες να το βρεις κατεστραμμένο σε κάποια στιγμή. Πάντα, όμως, θα δεις ένα σύνολο από λίγες πέτρες, τις οποίες κανένας σεισμός δεν μπόρεσε να σπάσει, καμία βροχή δεν μπόρεσε να διαλύσει, κανένας κατακτητής δεν κατάφερε να διασπάσει.. Γιατί είναι αυτές με τις οποίες σας συνδέει το δυνατότερο τσιμέντο, που αποκτά την δύναμή του επειδή και οι 2 πέτρες επιθυμούν να μείνουν ενωμένες στον αιώνα του άπαντα. Με άλλα λόγια, στις περιπτώσεις που και οι 2 άνθρωποι θέλουν να διατηρήσουν την όποια σχέση τους και το επιδιώκουν αυτό, τίποτα εξωγενές δεν μπορεί να τους χωρίσει, όσο και να προσπαθεί..

Και εδώ προκύπτει ένα από τα ερωτήματα που με απασχόλησαν τόσο αυτές τις μέρες. Στη σημερινή εποχή, είναι ο άνθρωπος διαθέσιμος να ενωθεί σε τέτοιος βαθμό με τον συνάνθρωπό του; Και ακόμα και αν πραγματικά το θελήσει, ξέρει τον τρόπο για να επιδιώξει κάτι τέτοιο και να διεκδικήσει και να κυνηγήσει αυτά που πραγματικά επιθυμεί; Τον τελευταίο καιρό είμαστε όλοι μάρτυρες μια αλλαγής που συμβαίνει ολόγυρά μας: ο άνθρωπος πλέον συνειδητοποιεί πως η απομόνωση και ο ατομικισμός που κυριαρχούσαν στην ζωή όλων τα τελευταία 30+ χρόνια έχουν οδηγήσει σε ανθρώπους στενάχωρους, αποσυνδεδεμένους από τον περίγυρό τους, από τα άτομα που θα μπορούσαν και που θα ήθελαν οι ίδιοι να έχουν δίπλα τους, και ακόμα χειρότερα, έχει οδηγήσει σε μια μη συνειδητοποίηση της θέσης μας, σε σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο κόσμος ακόμα φοβάται να μιλήσει στον διπλανό του στον δρόμο, προτιμά να απομονωθεί αγκαλιά με τα ακουστικά του mp3 του ή με το βιβλίο του. Όλοι, όμως, όταν βρεθούν σε έναν δημόσιο χώρο, σε ένα μεταφορικό μέσο, σε ένα αμφιθέατρο νιώθουν πως αποτελούν με τους γύρω τους μια μικρή ομάδα, μια κοινότητα. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος ποτέ δεν μπόρεσε να ζήσει στην απομόνωση. Πάντα ήθελε και πάντα θα θέλει κάποιον άλλον δίπλα του, σε πρώτη φάση για να αισθανθεί απλά δίπλα του και στη συνέχεια για να αισθανθεί το πνεύμα του και τον κόσμο του...

Και εδώ, λοιπόν, εντάσσεται το ζήτημα της ελευθερίας: όχι της ελευθερίας που σου επιβάλουν οι θεσμοί και οι κανόνες με τους οποίους είσαι αναγκασμένος να συμμορφωθείς γιατί σου το επιβάλει ο περίγυρός σου, αλλά της ελευθερίας που επιβάλεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Την ελευθερία που θα δώσεις εσύ ο ίδιος στο πρόσωπό σου να εκφράζει αυτό που πραγματικά νιώθεις, στο μυαλό σου να σκέφτεται και να εκδηλώνει αυτό που πραγματικά επιθυμεί, στην καρδιά σου να σου δείχνει τον δρόμο που πραγματικά θεωρεί σωστό και όχι αυτόν που θα έπρεπε να είναι ο σωστός..

Έχεις κάτσει ποτέ να πεις αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι στον διπλανό σου; Άμα πεις σε μια κοπέλα στον δρόμο που θα περάσει από δίπλα σου στον δρόμο ότι σου αρέσει το φόρεμά της, μπορεί να σε θεωρήσει ανώμαλο. Ναι, μπορεί να θεωρήσει ότι της την πέφτεις, ότι την σκέφτεσαι την γυμνή, και οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει, όμως και η πιθανότητα να ευχαριστηθεί με το σχόλιό σου, να της φτιάξεις την διάθεση γιατί είχε μια δύσκολη μέρα στην δουλειά, να την βοηθήσεις να νιώσει καλύτερα με το σώμα της και να ξεπεράσει τα κόμλπεξ της και άλλα..

Ο κόσμος έχει χάσει τον αυθορμητισμό του. Προσπαθεί τόσο πολύ να διαβάσει τα μηνύματα μέσα από τις γραμμές, που δεν προσπαθεί ο ίδιος να στείλει το μήνυμά του ξεκάθαρα. Πες το δυνατά και πες το καθαρά:

σε αγαπώ
είσαι ο πολυτιμότερος άνθρωπος που θα μπορούσα να έχω ποτέ δίπλα μου
είσαι όμορφος/η
μην αλλάξεις ποτέ
το χιούμορ σου με κάνει και βλέπω την πόλη με άλλο μάτι
θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα
θέλω να κλάψω για εσένα

Γιατί να φοβηθείς να εκφραστείς; Μόνο να κερδίσεις μπορείς, αν πραγματικά πεις αυτό που θέλεις. Μπορεί να πληγωθείς, μπορεί να μην μείνεις ικανοποιημένος από την απάντηση, αλλά και πάλι θα βγεις πιο δυνατός, γιατί θα ξέρεις εξαρχής πβς έπαθες την μικρότερη ζημιά που θα μπορούσες..
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε μόνοι μας, με τον εαυτό μας..

2011-07-13T20:27:00.007+03:00

"Αυτό που δεν καταλαβαίνω.. είναι το γιατί πρέπει να είμαι εγώ η 'κακιά';"

Με αυτά τα λόγια αναχώρησε από το δωμάτιο ένας άνθρωπος με τον οποίο έχω μοιραστεί περισσότερα από τον καθέναν, με του οποίου το δέσιμο δεν θα το αισθανθώ ποτέ ξανά με κανέναν άλλον στην ζωή μου...
Τουλάχιστον, έτσι λένε...

Τι συμβαίνει όταν απογοητεύεις τον εαυτό σου; Ακόμα πιο σημαντικό, τι συμβαίνει όταν ο λόγος για τον οποίο απογοητεύεις τον εαυτό σου είναι το ότι οι γονείς σου είναι απογοητευμένοι από την ζωή τους; Πώς πρέπει να αισθάνεσαι, όταν η απάντηση στο <<Μαμά, θα αρχίσω να πηγαίνω σε ψυχολόγο>> είναι <<Πόσο θα κοστίσει;>>
Κάποιες αξίες έχουν ταραχτεί συθέμελα. Η αγάπη φαινομενικά έχει εκλείψει από αυτό το σπίτι, το ξέρω όμως πως υπάρχει ακόμα εκεί. Ανάμεσα σε τρεις ανθρώπους που την εκπέμπουν, όμως, σε άλλα μήκη κύματος ο καθένας, πως θα μπορέσουν αυτά να εναρμονιστούν;

Ορισμένες φορές αυτά λειτουργούν και ως άμυνα...

Πάντα εσύ θα βγεις ο κακός, ή εσύ θα είσαι αυτός που θα αφεθεί να καβουρδιστεί από τα κύματα του άλλου, γιατί θα αφήσει τα δικά του να εξασθενίσουν..

Αν όμως, αφήσεις τον εαυτό σου να εξασθενήσει, θα βρεθείς στην ίδια την κατάσταση που θέλεις να αποφύγεις και που περιγράφω παραπάνω..

Φαύλος κύκλος; Μπορεί...

Ματωμένη Ελλάδα...

2011-06-29T22:25:00.002+03:00

Καμία επανάσταση δεν μπορεί να γίνει αν δεν επαναστατήσουμε πρώτα εναντίον του ίδιου μας του εαυτού. Η επανάσταση είναι προσωπική και ατομική. Με το που ξεκινάς να διεκδικείς την ελευθερία σου είσαι ήδη ελεύθερος. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει. Ένας μάγειρας μπορεί να πάει να προσφέρει φαγητό, ένας γιατρός να πάει να δει δέκα ανθρώπους που δεν έχουν να πληρώσουν. Η πιο μεγάλη μας δύναμη είναι αυτή που αντλούμε ο ένας απ’ τον άλλον. Αν δεν υπάρχει αλληλεγγύη, δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τίποτα σ’ αυτό τον τόπο.

Τάνια Τσανακλίδου - Lifo

Takk minn vinur..

2011-06-28T10:15:00.004+03:00

Το να περπατάς την Διονυσίου Αρεοπαγίτου είναι από μόνο του μαγευτικό. Το να περπατάς με άτομα, όμως, με τα οποία δεν αισθάνεσαι κανενός είδους ντροπή, με τα οποία για κάποιον περίεργο λόγο η συζήτησή σας φαίνεται σαν να έχει ξεκινήσει πολύ καιρό πριν δίχως αυτό να σε ενοχλεί, είναι απλά εμπειρία ζωής.
Αισθανόμουν κάτι εκείνη τη στιγμή, που σπάνια μου το έχει βγάλει κάποιον άνθρωπος. Ένιωσα σαν να συμμετέχω σε σεμινάριο για την ζωή, για τον κόσμο γύρω μου, για τους ανθρώπους, και αυτό το λέω με την λογική πως με σκεφτόμουν να κρατώ σημειωματάριο και να γράφω τις πιο κρίσιμες πληροφορίες που άκουγα. Δεν ήταν μόνο αυτό: καθόμουν δίπλα σε μοναδικούς και απλούς ανθρώπους, γνωστούς μου για αρκετό καιρό, που ποτέ όμως δεν είχα καταφέρει να έρθω σε επαφή με αυτήν την πλευρά τους που άφησαν να εκδηλωθεί χθες το βράδυ. Και πόσο χαίρομαι που ήμουν εκεί όταν αυτές εκδηλώθηκαν...
Βόλτα στο Θησείο, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Ζάππειο, Καλλιμάρμαρο, Βασ. Κωνσταντίνου, με ή χωρίς αυτά τα παιδιά δίπλα μου, σκεφτόμουν τα όσα είχαν ειπωθεί κατά την βόλτα μας: σχετικά με τις επαφές μας με τους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν, με τον τρόπο που εμείς αποφασίσουμε να δομήσουμε όλα τα στοιχεία στη ζωή μας, για το πώς επιλέγεις τον κατάλληλο άνθρωπο να χτίσεις μια ζωή μαζί του, και πόσο εύκολα μπορεί κάτι τέτοιο να χαλάσει αν μία από τις δύο πλευρές παρουσιάσει ρωγμές και δεν προλάβεις να τις αποκαταστήσεις έγκαιρα...
Όλα αυτά, τι με έκαναν να καταλάβω; Η αλήθεια είναι πως όντως βοηθήσανε την σκέψη μου να πάει σε ένα στάδιο παραπάνω, καθώς ήρθα σε επαφή με απόψεις που εγώ ο ίδιος δεν θα τις σκεφτόμουν ποτέ. Βρέθηκα δίπλα σε έναν άνθρωπο που είχε την πολύ απλή ανάγκη να αφήσει τις σκέψεις του να κυλήσουν, να αφήσει τα συναισθήματά του να βγουν, να ακούσει ο ίδιος τα συμπεράσματά του για να τα εμπεδώσει και να προχωρήσει με δική του πρωτοβουλία παρακάτω... Περνάει δύσκολα, αλλά θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τα πραγματικά συναισθήματα οποιουδήποτε ανθρώπου.. Το ξέρεις όμως πως για ό,τι χρειαστείς, όποτε αισθανθείς την ανάγκη να μιλήσεις, μπορείς να απευθυνθείς σε έμενα..
Οπότε, ναι... Η χθεσινή νύχτα μου έδωσε και εμένα πολλά πράγματα να σκεφτώ, κυρίως μου τόνισε την ανάγκη να βάλω κάτω κάποια πράγματα για τον εαυτό μου, τα δεδομένα και τα ζητούμενα, και να πάρω κάποιες αποφάσεις σχετικά με το πώς θα χρειαστεί να κινηθώ από εδώ και πέρα, με το πώς ΘΈΛΩ και πρέπει να διεκδικήσω να κινηθώ από εδώ και πέρα.

Τέρας...

2011-06-21T23:58:00.004+03:00

Είμαι ένα τέρας!
Ένα γλοιώδες πράγμα, που δεν ενδιαφέρομαι παρά για τον εαυτό μου, για το πώς να είμαι βολεμένος, που οι συνθήκες στη ζωή μου με κάνουν να διώχνω ακόμα και τα λιγοστά άτομα που ξέρω πως πραγματικά είναι δίπλα μου, πως με αγαπάνε, και στα οποία μπορώ να στηριχτώ σε όλες τις - δύσκολες και μη - φάσεις της ζωής μου.

Κάπως έτσι ένιωσα χθες, καθώς κατάλαβα το πώς εμπράκτως (ανεξαρτήτως από το αν ήταν συνειδητά ή όχι) έχω απορρίψει ένα από τα άτομα που μου σταθήκαν απίστευτα τον τελευταίο καιρό. Σου ζητώ ειλικρινά συγνώμη, και σου υπόσχομαι να μην ξανά αφήσω τον εαυτό μου να σαμποτάρει ξανά την σχέση που εμείς οι δύο μπορούμε να μοιραστούμε! :)

I never want to get old...

2011-06-02T02:20:00.002+03:00

Και ελληνιστί: Δεν θέλω να μεγαλώσω ποτέ...

Jigsaw Falling Into Place

2011-05-22T13:18:00.004+03:00

Ονειρεύεσαι Ώρες ώρες σε τρομάζει το πόσο αληθινά μπορεί να φαντάζουν τα όνειρά σου. Πριν ξυπνήσω λοιπόν, είχα μια τέτοια αίσθηση και εγώ. Όχι, όμως, επειδή το όνειρο απλά το αισθάνθηκα πολύ αληθινό, αλλά γιατί μέσα σε αυτό έβγαιναν σκέψεις μου και αντιδρούσα σε πράγματα με τον ίδιο τρόπο που θα έκανα αν ήμουν ξύπνιος... Εντάξει, δεν είναι και το πιο στάνταρ ότι θα βρισκόμουν στο ξύπνιο μου σε κάτι που έμοιαζε με τρελοκομείο και γενικά θεραπευτικό κέντρο με αρκετούς φίλους μου, να πετάμε και να καθόμαστε στα σύρματα της ΔΕΗ κλπ. Αλλά μπορεί όντως να συναντήσω έναν άνθρωπο που είχε πάει σε τέτοιο ίδρυμα και είχε παρακολουθήσει κάποιος θεραπείες...

Τέλος πάντων, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι το πόσο απίστευτος μπορεί να είναι ώρες ώρες ο τρόπος με τον οποίο απαντάς σε αυτά που σου λένε οι λοιποί ήρωες στο όνειρό σου.. Και εδώ προκύπτει ένας προβληματισμός: δεδομένου πως στα όνειρά σου έχεις την απόλυτη ελευθερία να είσαι όποιος θέλεις, να έχεις ότι χαρακτηριστικά επιθυμείς και να συμπεριφερθείς ειλικρινά όπως να' ναι χωρίς να έχεις ποινές και γενικά κάτι το αρνητικό, το γεγονός ότι είδα ένα όνειρο που ήμουν απολύτως ο εαυτός μου, συγκρατημένος εκεί που έπρεπε κλπ, μπορεί να σημαίνει πως έχω μια τάση να περιορίζω τον εαυτό μου; Το ξέρω ότι σε κάποιες στιγμές όντως το έχω αυτό, αλλά αν το κάνω ασυνείδητα τόσο πολύ ώστε να το βλέπω ακόμα και στα όνειρά μου, κάτι δεν πάει καλά... Ή, ο λόγος που απάντησα έτσι σε όποιον ζητούσε 'κάτι' εμένα μπορεί να πρέπει να το δω υπό άλλη σκοπιά, και να με βοηθήσει να βγω από κάποιο αδιέξοδο που έχω στη ζωή μου.

Έχω γράψει ξανά για την ευεργετική ιδιότητα των ονείρων να σε βοηθούν να ξεμπλοκάρεις σε διάφορα σημεία της ζωής σου.. Ίσως και αυτή τη φορά δεν είναι καθόλου τυχαίο που ήρθε αυτό το συγκεκριμένο στην παρούσα φάση της ζωής μου..

-Σόρρυ, το μυαλό μου είναι αλλού..

Να ήταν και μόνο μια φορά, καλά θα ήταν...

H ζωή εκεί έξω.

2011-05-06T17:29:00.005+03:00

Η ακόλουθη ανάρτηση προέρχεται από το το blog ενός φίλου μου, ο οποίος έχει ειλικρινά ταλέντο όχι μόνο να περιγράφει εικόνες, αλλά και να σε κάνει να τις βλέπεις με τα δικά του μάτια... Ακολουθεί ένα κείμενο που με συγκίνησε πολύ, γι' αυτό και το μεταφέρω ανέπαφο...

Κοιτώ έξω από το παράθυρό μου και βλέπω τον κόσμο .
Βλέπω έναν πολύχρωμο υπέροχο κόσμο . Βλέπω έναν κόσμο Γκρι με ψηλές πολυκατοικίες στοιβαγμένους ανθρώπους χωρίς χαμόγελο που γκρινιάζουν με το παραμικρό . Βλέπω μια Αθήνα αρρωστιάρα με εγκληματίες και με πρεζάκια . Με εκμεταλλευτές και άστεγους . Έ ! εδώ υπάρχει χρώμα .
Ένας άστεγος επιλέγει να μην φάει το λιγοστό φαΐ που βρήκε για να το δώσει σε έναν άλλο φίλο του ,άστεγο και αυτόν τετράποδο και αυτή η φορά . Αναφέρομαι σ έναν σκυλάκο που και αυτός έχασε το σπίτι του από κάποιο ατυχές συμβάν . Έλεγα για τον άστεγο . είναι όμορφο μέσα σε μία γκρίζα πόλη να βλέπεις κάποιον να φέρεται με αλτρουισμό . Συνεχίζω να ατενίζω τον κόσμο από το παράθυρό μου .
Το χρώμα σιγά σιγά γίνεται κόκκινο , το ελαφρύ και μεθυστικό άρωμα του έρωτα πλανάται στον αέρα . Εδώ κι εκεί ζευγάρια ανακαλύπτουν το λόγο να βλέπει κανείς ένα κόκκινο λουλούδι μέσα σε μία γκρίζα πόλη , και με αυτό τον τρόπο η πόλη να γίνεται όλο και πιο κόκκινη . Έπ! Τι είναι αυτό .
Μερικά ροζ και γαλάζια σύννεφα ξεπροβάλλουν από κάποιες γωνιές και χρωματίζουν τον βρώμικο ουρανό . Σύννεφα γεμάτα όνειρα . Λαμπρά όνειρα από όσους τολμούν να ονειρεύονται για όσους τολμούν να ονειρεύονται σε έναν καιρό που άγνωστοι καταχρώνται άσυλα και η οικονομία κυβερνά . Όνειρα τα οποία είναι απαλλαγμένα από όσους εκμεταλλεύονται τον λαό ή και όσους εκμεταλλεύονται ή παραμυθιάζουν εραστές .
Ξέρεις οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν γίνει περίπλοκες πλέον . Δεν αποζητούμε πια το απλό , το αθώο , το ειλικρινές . Επηρεαζόμαστε από τα παραμύθια της γιαγιάς . Θυμάμαι που η γιαγιά μου με ταχτάριζε στα πόδια της και μου έλεγε ιστορίες , ιστορίες για πράγματα μεγάλα . Τώρα όμως η γιαγιά πέθανε , κι εγώ αποζητώ το παραμύθι , το ψέμα . τα μεγάλα λόγια που προσπαθούν να πιστέψω . Τα πιστεύω όμως ? Η γιαγιά έκανε καλή δουλειά . Με έμαθε να βλέπω την αλήθεια . Αλήθεια ε; πάνω στην ώρα το βλέμμα μου πέφτει σε μία παιδική χαρά . Να καθαρά μυαλά ! να βλέμματα γεμάτα αλήθεια .
Νύχτωσε . Υψώνω το βλέμμα μου στον έναστρο ουρανό . Μόλις έπεσε ένα αστέρι μ κλείνω τα μάτια μου και κάνω μια ευχή καθώς πίνω μια γουλιά κρασί . Σε λίγο θα ξημερώσει μια νέα μέρα . Είναι όμορφος ο κόσμος εκεί έξω …

Kindness of Stangers

2011-05-06T05:05:00.005+03:00

Χθές το βράδυ, πριν από λίγο βασικά, πέρασα μια ιδιαίτερη νύχτα, καθώς εκεί που περίμενα το λεωφορείο έρχεται και μου μιλάει μια κοπέλα, η Σοφία. Η Σοφία ήταν από τον Πειραιά, και είχε χαθεί: δεν ήξερε ούτε πού ήταν, ούτε πως να πάει εκεί που έπρεπε. Δεν είχε καθόλου λεφτά πάνω της και έτρεμε από την αγωνία της. Μετά από μιάμιση ώρα συνεννοήσεων, διακανονισμών κλπ είχα μάθει τα περισσότερα πράγματα για τη ζωή της, τα οποία σας διαβεβαιώ πως δεν ήταν καθόλου ευχάριστα, παρόλο το νεαρό της ηλικίας της -17! Αυτή τη στιγμή που μιλάμε (5:09), είναι στο τμήμα και περιμένει την μητέρα της να έρθει να την πάρει, πράγμα καλό γιατί θα γυρίσει σπίτι της, αλλά και πολύ κακό για πολλούς περισσότερους λόγους..

Πριν χωρίσουν οι δρόμοι μας, προσπάθησα να την κάνω να καταλάβει γιατί πρέπει να βάλει κάποια πράγματα στη ζωή της σε μια σωστή ρότα, και ελπίζω πως όντως τα κατάλαβε..

Όπου και να είσαι, ό,τι και να κάνεις, να θυμάσαι την υπόσχεση που μου έδωσες: να καθαρίσεις την ζωή σου από τις επιλογές σου που την βαραίνουν. Και θα το δεις, που κάποτε θα χαίρεσαι τον ήλιο που με τις αχτίνες του θα ζεσταίνει το δέρμα σου... Καληνύχτα, και καλό κουράγιο..

Αφιερωμένο....

Ήταν όνειρο κακό, εφιαλτικό
μα πέρασε κι αυτό
Κάπνισε μια ρουφηξιά,
πιες μια γουλιά νεράκι δροσερό

Κοίτα που άναψα το φως
ο κόσμος πως
είναι απλός και φωτεινός
και κανείς δεν είν' εδώ
μονάχα εγώ
που πάντα θα 'μια εδώ
εγώ που σ αγαπώ

Σώπα ησύχασε πια
έχεις περάσει πολλά
Νάνι και όνειρα γλυκά
χρωματιστά
όνειρα ζαχαρωτά

ήταν όνειρο κακό εφιαλτικό
μα πέρασε κι αυτό
κάπνισε μια ρουφηξιά,
πιες μια γουλιά
νεράκι δροσερό

Κοίτα που άναψα το φως
ο κόσμος πώς
είναι απλός και φωτεινός
Οι στιγμές οι σκοτεινές
γίνανε δες
κουρέλια και σκιές
Και μάσκες παιδικές

Σώπα ησύχασε πια
όλα θα πάνε καλά
Νάνι και όνειρα γλυκά
χρωματιστά
όνειρα ζαχαρωτά..

But I need you to disprove my theory of the crows..

2011-05-05T16:39:00.003+03:00

Η προηγούμενη ανάρτηση, έχω να πως ήταν ιδιαίτερα αρνητική. Και αυτό γιατί πέρασα μια φάση που και ψυχολογικά αλλά και σωματικά ήμουν ένα ράκος. Όπως, πάντα, όμως ,αυτές οι καταστάσεις καταλήγουν παρελθόν... Σε λίγο μόνο καιρό τόσα πολλά έχουν αλλάξει, και αυτό κυρίως γιατί έχουν μπει στη ζωή μου κάποια άτομα που φαίνεται σαν να έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να με κάνουν να αισθανθώ καλύτερα για τον εαυτό μου...

I'm losing my posture from time on my knees
They treat me so well

Είχα θίξει και παλαιότερα το θέμα της ανιδιοτέλειας, δηλαδή το κατά πόσο μπορεί κανείς να φροντίζει συνεχώς για τους άλλους, ίσως και σε τέτοιο βαθμό που να "ξεχνά" και τον εαυτό του. Είχα καταλήξει, λοιπόν, στο ακόλουθο συμπέρασμα. Τα άτομα που ακολουθούν αυτόν τον δρόμο στη ζωή τους συνήθως ανήκουν σε μια από αυτές τις κατηγορίες: οι πρώτοι έχουν αδελφωθεί με τον εαυτό τους σε τέτοιο βαθμό, που θέλουν να βοηθήσουν και τους υπόλοιπους να κάνουν ακριβώς το ίδιο, επειδή έχουν καταλάβει τα οφέλη αυτής της πορείας προς την αποδοχή του εαυτού. Οι δεύτεροι, ασχολούνται σε τέτοιο βαθμό με τα προβλήματα και τη ψυχοσύνθεση των άλλων (συνειδητά ή/και ασυνείδητα), ώστε να αναβάλουν συνεχώς να ασχοληθούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον εαυτό τους.

Cause I'll do anything
It's in my nature of service

Πλέον οδηγήθηκα όμως στη σκέψη πως στην ουσία οι δύο αυτές κατηγορίες δε διαφέρουν.. Γιατί τις περισσότερες φορές, τα άτομα που είναι 100% οκ με τον εαυτό τους απλά περιμένουν το κατάλληλο άνθρωπο για να βγάλουν στην επιφάνεια τα ενδεχόμενα προβλήματα και τις σκέψεις που και οι ίδιοι έχουν κάνει στην άκρη, για να οδηγηθούν στην αυτοεκπλήρωση.. Το να φτάσει κανείς στο σημείο να τα έχει πάρα πολύ καλά με τον εαυτό του, είναι ένας δύσβατος δρόμος, καθώς απαιτούνται ορισμένες θυσίες, για τις οποίες μπορεί και να μην είναι πάντα σύμφωνος αυτός που αποφασίζει να τις κάνει...

But I'll need you to disprove
My theory of the crows

Ένας φίλος μου είπε: "προσφέρω αγάπη, γιατί πιστεύω πως κάποτε θα την λάβω πίσω." Και αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας, αν όλοι σκεφτόμασταν έτσι; Τι χρειάζομαι; Αγάπη; Πολύ ωραία λοιπόν, θα την προσφέρω απλόχερα για να την λάβω κάποτε πίσω.. Ακούγεται τόσο απλό..

Πόσοι είμαστε, όμως, διατεθειμένοι να περιμένουμε μέχρι τότε;

Still alive (damn!)

2011-04-23T01:35:00.005+03:00

Κάθεσαι και αισθάνεσαι το κρασί να ρέει στις φλέβες σου. Αυτή η θεσπέσια γεύση και η μυρωδιά αισθάνεσαι να γεμίζουν την νύχτα σου, τουλάχιστον όσο τις αφήνεις εσύ να κατακτήσουν τις σκέψεις σου και να θολώσουν το μυαλό σου. Όταν, όμως, σε πιάνει το ποτό, έστω και λίγο, τι είναι αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι; Είναι όλα εκείνα τα προβλήματα που παρόλο που ξέρεις πως είναι ακόμα παρόντα στη ζωή σου, έχεις αποφασίσει συνειδητά να τα εναποθέσεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, γιατί αλλιώς ξέρεις πως θα σε φάνε ζωντανό πριν καλά καλά προλάβεις να τους εναντιωθείς.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, όσο και ας μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, όλοι μας έχουμε κάποιες σκέψεις/προβλήματα που διατηρούνται πάντα ζωντανά στο μυαλό μας. Είτε αυτά είναι συνειδητά που εμείς έχουμε προκαλέσει, είτε είναι άλλα που μας έχει ρίξει η μοίρα κατάμουτρα χωρίς καν να έχουμε εμείς λόγο στο αν τα θέλουμε στη ζωή μας... Δυστυχώς, εγώ ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Τα προβλήματα μπορεί να έχουν ξεπεραστεί εδώ και λίγο καιρό, αλλά τα τραύματα που έχουν αφήσει είναι τόσο βαθειά που πάντα φοβάμαι μην ξαναβρεθείς εκεί πέρα.. Γιατί δεν αφορούν άμεσα, πχ την δική μου σωματική υγεία, αλλά ψυχολογικά είναι αυτά που με έχουν οδηγήσει στο να βλέπω τα πράγματα όπως τα βλέπω σήμερα, όποιος τρόπος και αν είναι αυτός.. Το θέμα είναι το για πόσα χρόνια είμαι εγώ και οποιοσδήποτε βρίσκεται σε αντίστοιχη κατάσταση στην πραγματικότητα διατεθειμένος να αφήνει αυτόν τον φόβο να με/τον κατατρώει και να παραμένει ζωντανός μέσα του...

Και στην τελική, μπορείς να τον ελέγξεις και να μην σε ελέγχει αυτός;

Νους υγιής εν σώματι υγιεί

2011-04-09T11:38:00.005+03:00

Έτσι δε λένε; Νους εν σώματι υγιεί... Τέλεια , αυτή την εβδομάδα έχω πετύχει 2/2 αποτυχίες..
Πρώτα από όλα, για τρεις μέρες πυρετός και στομαχικές διαταραχές (νομίζς δε θα ήταν το ομορφότερο να τις περιέγραφα εδώ πέρα!) και μέχρι και σήμερα το στομάχι μου είναι λίγο ό,τι να' ναι. Επιπρόσθετα, είναι και η ψυχολογία μου σε ακραία για την εποχή επίπεδα... Και προς τα πάνω και προς τα κάτω...

Υπομονή....

Wonderful Schizophrenia...

2011-03-25T00:58:00.006+02:00

Μπαίνεις στο δωμάτιο όλο αποφασιστικότητα. Κλείνεις τις κουρτίνες και αποφασίζεις επιτέλους να τραβήξεις την καρέκλα και να καθίσεις. Να τελειώνει μια και καλή αυτή η ιστορία. Κάθεσαι, λοιπόν, μπροστά από τον καθρέπτη..
Τι βλέπεις;
Ξεκινάς από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, εστιάζοντας σε αυτά που θεωρείς εσύ αρνητικά, γιατί ως άνθρωπος συχνά πυκνά έχεις αυτή την τάση. Σου αρέσουν τα μάτια σου, το χαμόγελό σου (πρώτη απόφαση: να προσπαθείς να το μοιράζεσαι πιο συχνά με τους γύρω σου). Δεν σου αρέσουν η μύτη σου, τα μαλλιά σου, και ο τρόπος που υποθέτεις πως διαγράφεται το πρόσωπό σου στους άλλους ανθρώπους. Προχωράς παρακάτω... Ικανοποιημένος από την κοιλιά και τα χέρια σου, θα μπορούσες να είσαι λίγο πιο γυμνασμένος είναι η αλήθεια. Όπως είναι αλήθεια και το ότι θα μπορούσες να επιβιώσεις και με λιγότερες ελιές πάνω σου...
Όχι, κάτσε! Για άλλο σκοπό κάθισες εδώ!

Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσεις τα άδυτα της ψυχής σου. Και αν δε θέλω; Πρέπει να το κάνεις! Πόσες φορές κάθεσαι τα βράδια και προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου; Πόσες φορές σε εκπλήσσει η συμπεριφορά σου προς τους φίλους και τους γνωστούς σου; Ναι, εντάξει, το παραδέχομαι. Είναι μια αλήθεια αυτό.. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να αντικρίσεις τον εαυτό σου και να του πεις όλα αυτά που εδώ και τόσο καιρό θέλεις. Μα φοβάμαι... Τι φοβάσαι;; Δεν έχω συνηθίσει να αντιμετωπίζω έτσι τον εαυτό μου... Καιρός είναι! Άμα συνεχίσεις έτσι, πάντα εσύ στέκεσαι εμπόδιο στην προσπάθειά σου να ανακαλύψεις τον εαυτό σου!!!

Από αυτό το σημείο και μετά ο μονόλογος μπορεί να συνεχίσει επ’ απείρου. Και εκεί ξεκινά η αληθινή αναζήτηση του εαυτού σου, για να καταλήξεις σε ένα θέμα... Τι θέλεις; Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις από τον εαυτό σου και από τους γύρω σου;

Θέλω να με αντιμετωπίζουν με σεβασμό.. Χμμ καλή αρχή αυτή. Για συνέχισε.. Θέλω να μπορώ να περπατώ στο δρόμο περήφανος για αυτό που είμαι, ό,τι και αν ανακαλύψω στην πορεία πως είναι αυτό. Πώς το εννοείς αυτό. Εγώ ξέρω, ξέρεις όμως και εσύ; Να αποδεχτώ τις ιδιαιτερότητες και τις αρετές μου. Είμαι μελαγχολικός, είμαι δίπλα στους φίλους μου, είμαι λίγο εγωιστής και αρκετά ισχυρογνώμων. Μπορεί μερικές φορές να κάνω λάθη, αλλά πάντα προσπαθώ να μαθαίνω από αυτά ώστε να μην επαναληφθούν. Να καταλάβω πως ο λόγος για τον οποίο μερικές φορές κωλύομαι στην επικοινωνία μου με τους άλλους είναι γιατί έχω πληγωθεί στο παρελθόν. Κάτι μου λέει πως ξεχνάς κάτι εδώ... Ναι, ξέρω τι σκέφτεσαι. Και εγώ έχω πληγώσει. Και εγώ έχω φερθεί σκατένια. Και εγώ δεν ήξερα πώς να χειριστώ τα συναισθήματά μου και πώς να αντιμετωπίσω εκείνες τις καταστάσεις υπό τις οποίες είχα βρεθεί. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο αναφέρθηκα πριν.. Μαθαίνω από τα λάθη μου... Εντάξει, το εμπεδώσαμε αυτό. Για προχώρα... Θέλω να σταματήσω να σκέφτομαι τον εαυτό μου με ταμπέλες, που έχουν εφεύρει κάποιοι άλλοι κάπου αλλού που ούτε που με ήξεραν και θεωρητικά ξέρουν τι θέλω και τι ΕΊΜΑΙ στην τελική! Και μετά; Θέλω να βρω έναν άνθρωπο που στα μάτια του να βλέπω αυτό ακριβώς: αποδοχή για οτιδήποτε και αν προκύψει σε αυτή την πορεία της αναζήτησής μου. Μια συντροφιά, ένα χέρι να κρατώ και να ξέρω πως δε θα με σπρώξει μακριά ότι και να γίνει. Όχου πάλι τα ρομαντικά... Δεν μίλησα μόνο για ρομαντικά, αλλά και για τις φιλίες. Δυστυχώς τον τελευταίο χρόνο οι καλύτεροί μου φίλοι βρίσκονται αρκετά μακριά, και όσο και να συνομιλούμε αυτό το κενό καλύπτεται δύσκολα.. Ναι, καταλαβαίνω τι λες.. Αλλά δε νομίζεις ότι το παρατραβήξαμε για σήμερα; Πάνω από μια σελίδα γράψαμε στο word…

Και που είσαι ακόμα...

Οραματίσου..

2011-03-06T15:20:00.004+02:00

Πριν από λίγο γύρισα από μια σύντομη βόλτα στην παραλία, και συγκεκριμένα από τον Άλιμο. Η αλήθεια είναι πως είχα πολύ καιρό να περάσω από εκείνες τις περιοχές, και η σημερινή μέρα δεν αποτελεί κάποια φοβερή εξαίρεση γιατί δεν πήγα κατά εκεί για βόλτα. Όταν, όμως, είδα την θάλασσα να αντανακλά αυτό το φοβερό και περίεργο φως που έχει σήμερα, δε χρειάστηκε τίποτε άλλο για να καταλάβω πόσο μου λείπει η έστω και μικρή βόλτα εκεί κάτω. Ακούγοντας madrugada παράλληλα, με βοήθησε να ταξιδέψω πολύ μακριά..

Δεν μπορώ παρά να πω πως ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Μία σκέψη απασχολούσε το μυαλό μου από τότε που ξύπνησα: πόσο βασανιστική μπορεί να γίνει για έναν άνθρωπο η σκέψη "θα μπορούσε". Θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν καλύτερα, θα μπορούσαμε να ήμαστε για περισσότερο καιρό μαζί, θα μπορούσε το ένα, θα μπορούσε το άλλο. Πόσο ασήμαντος και ανίσχυρος αισθάνεσαι όταν ακούς κάτι τέτοιο; Το συγκεκριμένο που άκουσα εγώ, "θα μπορούσαμε να ήμαστε για περισσότερο καιρό μαζί...", με χτήπησε από το πουθενά. Ειδικά όταν το ακούς από τον άνθρωπο που κάποτε είχες αγαπήσει περισσότερο από τον οποιοδήποτε. Ακόμα και όλα τα αισθήματα να έχουν εξανεμιστεί, ακόμα και να διατηρείτε μια άψογη φιλική σχέση, κάτι τέτοιες δηλώσεις δε μπορούν παρά να σε στείλουν αδιάβαστο.

Εκεί, όμως, βγαίνει στην επιφάνεια το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί να αποκτήσεις κάποιος: να τα έχει καλά με τον εαυτό του και να αντιλαμβάνεται τη θέση του και τις δυνατότητές του. Δεν πρόκειται εγώ να αποκτήσω τύψεις γιατί "θα μπορούσαμε να είμαστε για περισσότερο καιρό μαζί (αλλά!...)", δε θα το αφήσω να με απασχολήσει περισσότερο από όσο θα μου πάρει να ολοκληρώσω αυτή την ανάρτηση. Γιατί στην τελική, δε κάνει καθόλου καλό προπάντως στον εαυτό σου να κάθεσαι και να ξεψαχνίζεις το παρελθόν. Κρατάς τα σημαντικά και προχωράς· γιατί θα σε αγαπώ με έναν τρόπο που ποτέ κανείς δε θα καταλάβει, κατά πάσα πιθανότητα ούτε και εγώ θα το αντιληφθώ ολοκληρωτικά. Σε αγαπώ γιατί ήσουν η πλέον σοβαρή και μακροχρονη σχέση μου, σε αγαπώ για όλα αυτά που μου έδειξες και κυρίως για τον τρόπο που με έκανες να αγαπήσω τον εαυτό μου και να αντιληφθώ την αξία μου. Στάθηκες δίπλα μου σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές, όταν εγώ δεν είχα ακόμα την απαιτούμενη ωριμότητα για να τις αντιμετωπίσω. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, είμαι εγώ εδώ για εσένα και όσο και να έχουν προσπαθήσει να το αλλάξουν αυτό, δε θα τους αφήσω να το καταφέρουν. Μοιραζόμαστε κάτι που ποτέ κανείς δε θα καταλάβει, και γι' αυτό και μόνο τολμώ να πω πως σε αγαπώ.

Πέρασα από το Ζάπειο, και πλέον τίποτα δε μου φαινόταν άσχημο. Οικογένειες πηγαίναν βόλτα και οι γονείς έπαιζαν με τα παιδιά τους, παρέες περπατούσαν και γελούσαν με σαχλά ανέκδοτα. Και εγώ εκεί, να περιπλανιέμαι, να προσέχω τον τρόπο με τον οποίο χουχουλιάζουν τα περιστέρια για να ζεσταθούν, να σκέφτομαι πόσο θα καύλωνα αν καθόμουν τσολιάς τόσες ώρες ακίνητος, να παρατηρώ και την παραμικρή αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα του κάθε κτηρίου, να κοιτάζω μπροστά να σα μην υπάρχει κανένα εμπόδιο, σα να μπορούσα να γυρίσω στον οποιοδήποτε περαστικό και να τον απαλύνω από όποια μάυρη σκέψη έχει ή είχε ποτέ..

Αειθαλής λοιπόν... γιατί πάντα δυνατός πρέπει να βγαίνεις. Και αυτό δεν είναι ευθύνη κανενός άλλου, αλλά είναι στο δικό σου χέρι, στον δικό σου έλεγχο. Και άσε τα "θα μπορούσε" και "θα έπρεπε" να απασχολήσουν κάποιον άλλον..

Αγαπητό blog

2011-03-02T14:26:00.007+02:00

Αγαπητό blog,

Πρώτα από όλα, καλό μηνα! Το ξέρω ότι νιώθεις παραμελημένο τον τελευταίο καιρό. Έχω να ασχοληθώ μαζί σου τις 11 Φεβρουαρίου, και τότε απλά έκανα post ένα βίντεο, ούτε καν δηλαδή μπήκα στον κόπο να σου γράψω κάτι να μάθεις πως πηγαίνουν τα πράγματα στον έξω κόσμο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα σήμερα να σου γράψω για πρώτη φορά τόσο ευθέως.

Δεν σου έχω γράψει τόσο καιρό για έναν απλούστατο λόγο: ζω την ζωή μου. Έχω αρχίσει και βρίσκω καινούργιες κατευθύνσεις, άτομα έχουν μπει αλλά και έχουν φύγει από αυτήν με ταχύτατους ρυθμούς, που αισθάνθηκα πως αν καθόμουν απλά μέσα στο σπίτι και στα έγραφα όλα αυτά θα έχανα εγώ την ίδια μου την ζωή. Το ξέρω πως μπορεί να ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά σκέψου και εσύ σε τη θέση βρίσκομαι: πρωτοετής φοιτητής, συνεχώς γνωρίζω κόσμο, ανακαλύπτω καινούργια πράγματα με τα οποία και ασχολούμαι όλο και πιο πυρετωδώς και γενικά δε στρώνω κώλο κάτω. Γι' αυτό και είναι τόσο δύσκολο να σε συνδυάσω και εσένα με όλα αυτά, τουλάχιστον με τον ρυθμό που έκανα παλαιότερα. (Βγήκε και το πρώτο μάθημα από τη σχολή, και από ό,τι όλα δείχνουν είμαστε σε καλό δρόμο [=)

Το χειρότερο, όμως, δίπλα σε όλα αυτά είναι και το γεγονός ότι έχουν επανέλθει κάποια αισθήματα -ή έστω κάποιες αναμνήσεις τους, δε μπορώ να είμαι σίγουρος ακόμα- για άτομα που έχουν φύγει από τη ζωή μου. Μου φαίνεται πως όλο και πιο συχνά παίζουν στο ραδιόφωνο τα τραγούδια με τα οποία τους/τις έχω συνδυάσει, αλλά ίσως και να είναι όλα στο μυαλό μου. Όταν καταφέρω και βγάλω κάποια άκρη, πίστεψέ με, δε θα αργήσεις να το μάθεις.

Μπορεί να σου φαίνεται πως ακόμα και ο τρόπος που σου γράφω εκφράζει μια ψυχρότητα. Ίσως και να είναι αλήθεια. Ίσως και να μην βρίσκω σε εσένα πλέον όλα εκείνα τα ενδιαφέροντα πράγματα που με τράβηξαν in the first place προς την πλευρά σου. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως σε απορρίπτω. Ίσως σημαίνει πως διανύω μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές της ζωής όπου αισθάνεσαι πως όλα πάνε καλά. Μπορεί να μην έχεις πάνω τους τον έλεγχο που θα ήθελες, αλλά υπάρχει μια τέτοια αίσθηση στον αέρα, ότι όλα πάνε δεξιά.. Ελπίζω να μην είναι η γνωστή νυνεμία πριν από την καταιγίδα, αλλά αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει..

Νομίζω πως έκανα ξεκάθαρες τις θέσεις μου απέναντί σου. Θα τις δεις άλλωστε και εμπράκτως στο επόμενο διάστημα. Μέχρι την επόμενη φορά που θα ειδωθούμε και θα αισθανθώ την ανάγκη να σου γράψω, ευχήσου όλα να πάνε καλά!

Με πολλή αγάπη, ο δημιουργός σου!

Μια μέρα υπέρ την ελευθερίας όλων!

2011-02-11T18:40:00.002+02:00

Ειλικρινά μπράβο στα παιδιά γι'αυτή τους την πρωτοβουλία!

You Are Alone (2005)

2011-02-09T13:02:00.002+02:00

Μια από τις πιο έντονες και αληθινές ταινίες που έχω δει ποτέ μου. Ένας άντρας που έχει χάσει τη γυναίκα του και έχει μείνει μόνος του στον κόσμο. Μια 18χρονη έφηβη που για να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ζωής της (οικογένεια, σχολείο) καταφεύγει στην πορνεία, όπου αισθάνεται πως την αντιμετωπίζουν με σεβασμό οι εκάστοτε πελάτες της. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο: είναι μόνοι και το ξέρουν. Τι συμβαίνει όταν συναντιούνται και έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν, σα να ήταν η τελευταία φορά που μιλούν σε κάποιον; Αναφέρονται στις πιο μεγαλες αλήθειες της ζωής που μας απασχολούν όλους: τον έρωτα, τον θάνατο, τη μεταξύ τους απόσταση και πως αυτή συχνά γεφυρώνεται. Το μόνο όπλο που έχουμε στη διάθεσή μας δεν είναι παρά οι φαντασιώσεις μας…

Στην πραγματικότητα, υπάρχει η πιθανότητα οι φαντασιώσεις μας να μην αντικατοπτρίζουν στην αλήθεια τον πραγματικό μας εαυτό. Ή τουλάχιστον, οι σκέψεις αυτές που θεωρούμε ως φαντασιώσεις μας. Τι θα συνέβαινε αν είχαμε δίπλα μας έναν άνθρωπο στον οποίο μπορούσαμε να εμπιστευτούμε οποιαδήποτε πτυχή του εαυτού μας, ακόμα και αυτές που δεν έχουμε (ή δεν θέλουμε να το κάνουμε) ανακαλύψει ακόμα. Θα μας άρεσε; Θα νιώθαμε επιτέλους πραγματικά ευτυχισμένοι; Ή θα τρομάζαμε από τις σκέψεις μας, τις ορέξεις μας και όλα αυτά που κρύβουμε μέσα μας; Δεδομένου ότι ζούμε σε μια κοινωνία με πολλούς ακόμα ανθρώπους, πολλές από τις πτυχές αυτές αναγκαστικά καλουπώνονται ή παραμερίζονται, καθώς τις βάζουμε κάτω από το χαλάκι, και αυτό γιατί η ομαλή κοινωνικοποίηση έχει βαρύ τίμημα: κανείς δεν θέλει να μείνει απ’ έξω, και έτσι κανείς δεν παραδέχεται ότι ο καθένας μας είναι πραγματικά διαφορετικούς από τους γύρω του σε όλους τους τομείς. Και αυτό στο όνομα της κοινωνίας-ομάδας στην οποία ανήκουμε.

Σκέψου, όμως, με έναν μαγικό τρόπο, μια μέρα και για μονάχα μια μέρα, όλοι να αφήναμε πίσω αναστολές, στερεότυπα, καθωσπρεπισμούς και όλα τα συναφή.. Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Τι θα συνέβαινε; Καταστροφή ή απελευθέρωση; Θα καταλαβαίναμε πως όλα αυτά που αποτελούν τα καθημερινά προβλήματα και άγχη μας στην ουσία τους είναι ασήμαντα, ή θα καταλήγαμε όλοι να τρώμε τα σωθικά του άλλου, και αυτό γιατί για εκείνη την ημέρα είναι 10000% out και κατά συνέπεια ευάλωτος;

Μάλλον ποτέ δε θα μάθουμε την απάντηση..

Μάθημα Ζωής

2011-01-04T14:52:00.000+02:00

Κάθεσαι ένα βράδυ σπίτι σου και αποφασίζεις να δεις μια ταινία. Καταλήγεις να ταυτίζεσαι τόσο πολύ με τον πρωταγωνιστή που τελικά συνειδητοποιείς πως στην οθόνη βλέπεις την ζωή σου. Είτε αυτή που έχεις ζήσει ως τώρα, είτε αυτή που ονειρεύεσαι να ζήσεις καθώς περνούν τα χρόνια. Το γεγονός, όμως, πως βλέπεις μπροστά σου πράγματα που θα ήθελες αλλά μοιάζουν τόσο μακρινά, σε κάνουν να προβληματίζεσαι. Σκέφτεσαι… Σκέφτεσαι γιατί δεν έχεις αυτά που ονειρεύτηκες κάποτε και ίσως και να ονειρεύεσαι ακόμα. Όλα αυτά που τόσο απλά σου υπενθύμισε η ταινία που έτυχε να βάλεις και να δεις.. Όσο σκέφτεσαι, σίγουρα θα αρχίσεις κάποια στιγμή να κατηγορήσεις τον εαυτό σου, να φορτώνεις ευθύνες στο σύμπαν και διάφορα άλλα.

Το θέμα είναι τι αποφασίζεις να κάνεις μετά από αυτό. Μόλις ανοίχτηκε αυτός ο δρόμος μπροστά σου, εσύ θα τον αφήσεις ανεκμετάλλευτο; Αυτό τουλάχιστον μου ήρθε εμένα στο μυαλό.. Πρέπει, λοιπόν, να βάλω κάτω τα πράγματα που με απασχολούν, και ακόμα καλύτερα να λύσω τα θέματα που για τόσο καιρό έχω αφήσει στην άκρη γιατί πολύ απλά δεν ήξερα και δεν ξέρω πως πρέπει να τα προσεγγίσω. Μέσα από την προσπάθεια, όμως, θα βρω τον καλύτερο δρόμο. Απογοητεύσεις πάντα υπάρχουν, αλλά αν δεν πτοηθείς και συνεχίσεις, κάποτε θα τον βρεις τον σωστό τον δρόμο. Ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος που σκέφτομαι έτσι. Όλοι μας αφήνουμε στην άκρη τα προβλήματα που είμαστε «πολύ απασχολημένοι» για να ασχοληθούμε και να τα λύσουμε. Στην τελική, όμως, πάντα τα κρατάμε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας.

Λύσε τις διαφωνίες που έχεις. Πάρε αποφάσεις για ό,τι σε απασχολεί και σε διχάζει. Συγχώρησε τους ανθρώπους που έχουν στιγματίσει με άσχημο τρόπο την ζωή σου, την ψυχή και τον τρόπο σκέψης σου. Στην περίπτωση που στην ταινία αυτή είδες μια ζωή που θέλεις να αποκτήσεις, άμα δεις αυτό που πάντα ονειρευόσουν να αποκτήσεις, γιατί να κάτσεις με σταυρωμένα τα χέρια; Δεν έχεις παρά να το βάλεις στόχο και να υποσχεθείς στον εαυτό σου πως θα κάνεις ό,τι μα ειλικρινά ό,τι περνάει από το χέρι σου για να γίνουν κάποτε όλα αυτά που περιμένεις πραγματικότητα. Σίγουρα δεν θα συμβεί αυτό αύριο, γι’ αυτό και δεν πρέπει να ξεχάσεις να εφοδιαστείς με υπομονή και κουράγιο.

Σημασία έχει να καταλάβεις πως όσο περισσότερο συσσωρεύονται κόμποι, ποτέ δε θα καταφέρεις να τους λύσεις όλους με μία και μόνο προσπάθεια. Πάρε τους μικρότερους, τα μικρότερα προβλήματα, και άρχισε να λύνεις αυτά. Όσο περνάει ο καιρός θα είσαι όλο και πιο έμπειρος στο να αντιμετωπίζεις και να λύνεις όποιο πρόβλημα και θέμα παρουσιαστεί μπροστά σου, έτσι ώστε όταν φτάσεις στο βάθος, σε αυτά που σε απασχολούν περισσότερο απ’ όλα τα άλλα, σε προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον ίδιο σου τον εαυτό (πράγματα που δε σου αρέσουν πάνω σου, να καταφέρεις να αποδεχτείς τον εαυτό σου και να μην προσπαθείς να τον αλλάζεις, να αγαπήσει το σώμα σου και ό,τι άλλο πάνω σου..) να είσαι πιο σίγουρος ότι θα καταφέρεις να βγάλεις άκρη και θα λύσεις και τον τελευταίο γαμημένο κόμπο, το τελευταίο γαμημένο κομμάτι του puzzle θα βρεθεί και θα συμπληρώσει το σύνολο, που δεν είναι άλλο από τον ίδιο σου τον εαυτό..

Θα κοιτάς τον καθρέπτη, θα βλέπεις το πρόσωπό σου, και θα αισθάνεσαι περήφανος που είσαι ο εαυτός σου.

2010 vs 2011

2010-12-31T20:18:00.003+02:00

Το τέλος εμπεριέχει μια θαυμάσια ευκαιρία: να κάνεις μια νέα αρχή.

Tελευταία ανάρτηση της χρονιάς, λοιπόν, και θα είναι κλεμμένη από την Ελένη. Έγραψε λοιπόν..

H ευτυχία είναι Στιγμές.
Εύχομαι σε όλους σας το 2011 να ζείτε τις Στιγμές σας όπως τους αξίζει, όπως σας αξίζει,χωρίς φόβο.Να είμαστε Παρόντες σε ότι ζούμε χωρίς να σκεφτόμαστε μέλλον και παρελθόν. Γιατί αυτές οι Στιγμές είναι ο μόνος πλούτος μας...αυτός που θα μείνει ακόμα κ αν εμείς φύγουμε.
Ναι, με τη μορφή αστρόσκονης... Έστω!
Δεν είναι λίγο να λάμπει το Σύμπαν από τα συναισθήματα μας.

Καλή Χρονιά.
Σε όλους

Φαντάσματα από το παρελθόν.

2010-12-17T02:45:00.006+02:00

Απίστευτες οι ιστορίες που σου λένε οι φωτογραφίες. Τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις που περικλείουν.

Δε ξέρω τον λόγο, αλλά τις τελευταίες ώρες κάθομαι και χαζεύω φωτογραφίες στο FB. Παλιές φωτογραφίες που είχα ανεβάσει ή φίλων μου. Φωτογραφίες από τις αρχές κυρίως του 2008. Κοντεύουν 3 χρόνια από τότε και μου φαίνεται απίστευτο το πόσα πράγματα έχουν αλλάξει: πως πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα έχουν χαθεί, οι στόχοι της ζωής μας έχουν διαμορφωθεί βάσει καινούργιων δεδομένων, οι παρέες μας κλπ..
Ένα πράγμα, όμως, με έχει προβληματίσει περισσότερο από όλα.. Αυτό είναι τα άτομα τα οποία πρόλαβα να αγαπήσω και να χάσω από τη ζωή μου αυτό το διάστημα. Θα μου πεις, είναι οι συνθήκες: τέλος το σχολείο στο οποίο βρισκόμασταν κάθε μέρα, πλέον ο καθένας σπουδάζει σε άλλη σχολή/πόλη/χώρα και είναι λογικό ως ένα βαθμό να χαθούμε. Αλλά δε με στενοχωρεί το γεγονός ότι δεν έχουμε την καθημερινή επαφή που είχαμε κάποτε, παρά το πόσο μου λείπουν κάποια άτομα που δεν θέλω να φύγουν από τη ζωή μου. Οι στιγμές που έχουμε ζήσει είναι τόσο όμορφες, που δε μπορώ να σκεφτώ το παραμικρό αρνητικό σχετικά με αυτούς. Αυτή τη στιγμή σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να συνεχίσουμε να έχουμε έστω μια σποραδική επαφή, έναν καφέ που και που, να μάθω τα νέα τους και αν θέλουν να τους πω και εγώ τα δικά μου! Τι να πει κανείς....
Πόσο γρήγορα προχωράει ο χρόνος, πόρο γρήγορα αλλάζουμε, πόσο εύκολα χάνουμε τα πάντα. Δεν λέω, πολλά καινούργια και καλά πράγματα έχουν προκύψει όλο αυτό το διάστημα, αλλά το να βλέπεις πως χάνεις άτομα από τη ζωή σου είναι ό,τι χειρότερο..
Έχω γράψει και παλαιότερα σχετικά με τις φωτογραφίες και τη λήθη.. Γι' αυτό και θα κλείσω με κάτι που είχα γράψει τότε:

[...]η φωτογραφία στην ουσία αποτελεί την παρουσία μιας απουσίας, προβάλλει ένα παρελθόν και κάποιες καταστάσεις οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα δε πρόκειται να επαναληφθούν ποτέ ξανά, ακριβώς επειδή ανήκουν στο παρελθόν. Έχουν πεθάνει, έχουν σβήσει, και ζουν απλά στη μνήμη μας και σε μια φωτογραφία. Γι' αυτό άλλωστε και αρκετοί άνθρωποι δε θέλουν να έχουν κοντά τους φωτογραφίες, "απομεινάρια του παρελθόντος"... Είναι χρήσιμο, όμως, να θυμάσαι το παρελθόν σου. Αυτό καθορίζει το τι είσαι σήμερα και τι θα γίνεις στο μέλλον. Αυτό υπαγορεύει τις πράξεις σου και την εξέλιξή σου, ίσως όχι σε απόλυτο βαθμό, αλλά σίγουρα η συμβολή του είναι πολύ σημαντική![...]

Φόβος < φως

2010-12-16T23:27:00.004+02:00

Γι' ακόμα μια φορά δυσκολεύομαι να βρω τρόπο να ξεκινήσω την ανάρτηση αυτή. Πάνω από έναν χρόνο σε αυτό τον ιστότοπο, και ακόμα το βρίσκω δύσκολο να εκφραστώ. Ή καλύτερα, ακόμα το βρίσκω δύσκολο να αποφασίσω το θέμα για το οποίο θα γράψω. Τυχερές οι στιγμές αυθορμητισμού μέσα σε αυτό το χάος του μυαλού μου.
Σκεφτόμουν σήμερα τα 'κουτιά' στα οποία αναγκαζόμαστε πολλές φορές, θέλοντας και μη, να βάλουμε πολλά στοιχεία της ζωής μας. Αναφέρομαι στα καλούπια, τα μοντέλα, τα οποία αισθανόμαστε πως πρέπει να γεμίζουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Υπάρχουν συγκεκριμένα από αυτά που τα παρατηρούμε και άμεσα στη καθημερινότητά μας: το πώς πρέπει να είναι μια οικογένεια, πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και να επιλέγουμε τους φίλους μας, πώς πρέπει να είναι μια σχέση. Όλα αυτά, όμως, έχουν μέσα τους μια λέξη που απεχθάνομαι να χρησιμοποιώ, πόσο μάλλον να την χρησιμοποιούν οι άλλοι για εμένα, και αυτή δεν είναι άλλη από το ΠΡΈΠΕΙ.

Πρέπει, το πρέπον και όλα τα συναφή. Με άλλα λόγια, το μοντέλο που έχει ορίσει η κοινωνία για ορισμένα ζητήματα και που πρέπει να το ακολουθήσουμε και να εκπληρώσουμε τα ζητούμενα του, αλλιώς δε θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε ευτυχισμένοι, να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι κλπ. Στην αρχή της σχέσης πρέπει να κάνω τα Χ πράγματα, από τους φίλους μου και την οικογένειά μου πρέπει να έχω τις Ψ υποχρεώσεις και τις Ω απολαβές. Και όλα αυτά συμβαίνουν για να ικανοποιούν την ανάγκη μου να νιώσω ότι είμαι μέλος μιας ομάδας, μια αγέλης, και ότι δε θα αναγκαστώ να αντιμετωπίσω τον κόσμο αυτό μόνος μου.
Σκέψου το, όμως, λίγο παραπάνω.. Δεν έχεις αισθανθεί ποτέ πως θέλεις να εκφράσεις συναισθήματα, να προβάλλεις ιδέες, να αντιδράσεις με τρόπους διαφορετικούς από τους προβαλλόμενους ως ορθούς; Εγώ τουλάχιστον, το έχω νιώσει πολλές φορές. Όμως εξίσου πολλές φορές έχω νιώσει την ανάγκη να καταπιώ αυτό που πήγε να ξεπηδήσει από μέσα μου για να μην παρεξηγηθώ, να μη με χλευάσουν, να μην γίνω δακτυλοδεικτούμενος ως 'διαφορετικός'. Και όλο αυτό γιατί μέσα στο μυαλό μου δεν ήξερα άμα έπρεπε να αφήσω τις δικές μου σκέψεις να κυριαρχήσουν και να διαφοροποιηθώ (άμα ταιριάζει εδώ αυτός ο όρος), ή να προσπαθήσω να τις διαμορφώσω με τρόπο που να ανταποκρίνονται στα 'κουτιά' που έχουν εμφυτευτεί στο μυαλό μου από τον περίγυρο, από την κοινωνία, ακόμα και από τις δικές μου εμπειρίες..

Ουσιαστικά, όμως, και μόνο που έχω μπει σε μια τέτοια διαδικασία, υπονομεύω τον εαυτό μου και τον παρεμποδίζω από το να εκφραστεί πραγματικά. Μόνο όταν κάποιος καταφέρει να προβάλει 1000% τον εαυτό του, να τον αποδεχτεί όπως είναι και να μην κάνει την παραμικρή προσπάθεια να τον αλλάξει, και ακόμα καλύτερα, όταν αυτό δε φοβάται να το βγάλει παραέξω, μόνο και ΜΌΝΟ τότε μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ευτυχισμένος. Άλλοι λένε πως αυτό μπορείς να το πραγματοποιήσεις μόνο δίπλα στα άτομα που αγαπάς, είτε αυτά λέγονται φίλοι σου, είτε ερωμένος/η, είτε οικογένεια.
Αλλά πότε είναι η σωστή στιγμή να βγάλεις από μέσα σου και να μοιραστείς με κάποιον τα πιο βαθιά μυστικά, τις πιο ενδόμυχες σκέψεις σου; Υπάρχει σωστή στιγμή για κάτι τέτοιο; Ίσως και να καταδικάζεις τον εαυτό σου με το να μην κρατήσεις απολύτως τίποτα μόνο για εσένα, να τον απογυμνώνεις από την τελευταία άμυνα που μπορεί να έχει απέναντι σε οτιδήποτε εξωτερικό και εχθρικό.

Μόνο τότε, όμως, αγγίζεις την ευτυχία. Όταν έχεις απογυμνώσει με αυτή την έννοια τον εαυτό σου, γνωρίζοντας πώς ό,τι και να σου έρθει δε θα σε βλάψει. Ή τουλάχιστον, όταν δε φοβάσαι πως πιθανώς θα σε βλάψει. Γιατί εσύ θα είσαι ο εαυτός σου ό,τι και να συμβεί: θα έχεις τα πιστεύω σου, θα έχεις τον ψυχικό σου κόσμο, θα έχεις την σεξουαλικότητά σου, θα έχεις οτιδήποτε μοναδικά δικό σου μπορείς να φανταστείς..

Αν όμως αυτό δε συμβαδίζει με την κοινωνία και τον περίγυρό σου; Μπορεί να θεωρηθεί αυτοκαταστροφικό το γεγονός ότι καταδικάζεις τον εαυτό σου στην μοναξιά και την περιθωριοποίηση άμα ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο;
Και έστω ότι τον ακολουθείς, αν ξαφνικά συνειδητοποιήσεις πως δεν σε οδηγεί στην ευτυχία, θα μπορέσει ποτέ να υπάρξει ποτέ εναλλακτική λύση (plan B);

Είναι ένα ρίσκο που όλοι θέλουν να πάρουν, αλλά ελάχιστοι τολμούν. Γιατί εκεί μπαίνει ο παράγοντας ΦΌΒΟΣ

Σύμφωνα με κάποιους, όμως, ο φόβος κρύβει μέσα του το φως (βλπ. ετυμολογία)

Σύμπτωση; ;)

Συμβιβασμός;

2010-12-07T01:46:00.004+02:00

Κάθομαι στο δωμάτιο, κοιτάζω τον υπολογιστή και στο μυαλό μου αντηχούν ακόμα τα τελευταία λόγια που ανταλλάξαμε Με ρώτησες:

<< Πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρξει ανιδιοτελής αγάπη;>>

Η αλήθεια είναι ότι αρχικά δεν ήξερα τι να σου απαντήσω. Θεωρητικά θα μπορούσα να σου πω ναι, να σου το πω όσο πιο πατριωτικά θα μπορούσα, να σου δώσω την απάντηση που θα ήθελες. Στην ερώτησή μου, όμως, πώς την εννοείς την ανιδιοτελή αγάπη, μου μίλησες για μια σχέση στην οποία και οι δύο θα ήθελαν να προσφέρουν όλο τους το είναι στον άλλον, χωρίς να ζητήσουν ποτέ τίποτα σε αντάλλαγμα. Νομίζω πως έχω απαντήσει ξανά σε αυτά τα ερωτήματα σε προηγούμενη ανάρτηση, αλλά δε παύει ποτέ να είναι κάτι που θα απασχολεί τους ανθρώπου κάθε ηλικίας, φύλου κλπ έστω και ασυνείδητα.
Σε μια θεωρητικά ιδανική σχέση, λοιπόν, και οι δύο θα προσέφεραν τα πάντα αλλά δε θα ήθελαν τίποτα ως ανταπόδοση για την στάση που κρατούν οι ίδιοι. Έστω ότι είναι δυνατό για έναν άνθρωπο να μη ζητάει ποτέ του τίποτα: ουσιαστικά με το να μη ζητά και να μην αποδέχεται τίποτα, δεν στερεί από τον συνάνθρωπό του την χαρά που θα πάρει με το να του προσφέρει ό,τι μπορεί; Με άλλα λόγια, με το να θέλει μόνο να προσφέρει, ουσιαστικά στενοχωρεί τον άνθρωπό του γιατί ποτέ δε θα αποδεχτεί πραγματικά κάτι που του προσφέρεται με τις καλύτερες προθέσεις.

Συμπέρασμα: καταφέρνεις ακριβώς το αντίθετο από αυτό που στην πραγματικότητα θέλεις..

Πιστεύω πως είναι πασιφανές πως ούτε το άλλο άκρο θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια θεμελιώδη ιδανική σχέση. Το άκρο δηλαδή του να ζητάνε και οι δύο τα πάντα και να μην προσφέρουν τίποτα. Καμία ανάγκη (βιολογική και πνευματική) δεν μπορεί να ικανοποιηθεί υπό τέτοιες συνθήκες, συνεπώς μια σχέση τέτοιας μορφής είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Συμπέρασμα#2 : ιδανική σχέση με βάση τα λεγόμενα του συνομιλητή μου δεν μπορεί να υπάρξει, παρά αν υπάρξει μια ισορροπία, αν βρούνε το κέντρο βάρους.
Δεν μπορείς ούτε να ανέχεσαι να σε εκμεταλλεύονται, ούτε και να εκμεταλλεύεσαι εσύ ο ίδιος άλλους ανθρώπους που είναι προθυμοποιημένοι να σου προσφέρουν τα πάντα και να μη σου ζητήσουν ποτέ τίποτα.

Συμβιβασμός λοιπόν. Το πως θα εφαρμοστεί αυτός στην πράξη εξαρτάται από τους ανθρώπους που θα κληθούν να τον φέρουν εις πέρας και από το είδος της σχέσης που διατηρούν μεταξύ τους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον η ανάρτηση αυτή τελειώνει και τόσο άδοξα: δε θέλω να μπω σε μια διαδικασία να γράψω για κάτι που είναι τόσο προσωπικό ώστε να διαφοροποιείται από άνθρωπο σε άνθρωπο, να εξαρτάται από το είδος της σχέσης και από όλα τα ειδικά χαρακτηριστικά του καθενός. Οποιαδήποτε άποψη, βέβαια, επί του θέματος είναι καλοδεχούμενη Ας είναι καλά οι φίλοι που σκέφτονται λίγο παραπάνω και τα συζητάμε αυτά..

Που βρίσκεσαι;

2010-11-28T17:13:00.004+02:00

Ποιο είναι πιο σωστό: "ο κόσμος αλλάζει όποτε αλλάζεις εσύ" ή "ο κόσμος αλλάζει, οπότε αλλάζεις και εσύ" ;

Έστω ότι ο κόσμος αλλάζει όποτε αλλάζεις και εσύ. Τι σημαίνει αυτό; Πως έχεις την ελευθερία να αποφασίσεις εσύ πότε θα αλλάξεις στοιχεία του εαυτού σου, τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον κόσμο κλπ και ο ίδιος ο κόσμος θα ακολουθήσει. Όποια επιλογή και αν κάνεις, το σύμπαν θα την ακολουθήσει και έτσι θα αναπροσαρμοστεί και το ίδιο στις νέες συνθήκες που επιφέρει η αλλαγή του εαυτού σου. Έτσι, ουσιαστικά ανοίγεται μπροστά σου ο δρόμος για να γίνεις ευτυχισμένος Αυτό δε θέλουμε όλοι; Πόσοι και πόσοι δεν έχουμε ψάξει τον τρόπο να το πετύχουμε αυτό.. Δε πρέπει να ξεχνάμε, όμως, πως with great power, comes great responsibility. Ποιος σου λέει εσένα ότι οι αποφάσεις που πήρες και οι επιλογές που έκανες ήταν οι σωστές; Και μήπως, όταν δεις (άμα δεις) πως δεν ήταν, είναι πολύ αργά; Τότε αναγκαστικά δε θα αναγκαστούμε να ξανα-αλλάξουμε; Ισως και να είναι φαύλος κύκλος..

Στο άλλο άκρο, έστω ότι ο κόσμος αλλάζει, οπότε αναγκαζόμαστε να αλλάξουμε και εμείς. Ακούγεται απαισιόδοξο. Και αν αλλάζει παρά τη θέλησή μας; Ή άμα εμείς δεν είμαστε έτοιμοι για την αλλαγή; Ποιος θα μας επιβάλλει ότι πρέπει να αλλάξουμε; Εδώ, όμως, έρχεται ο ακόλουθος αντίλογος: όλο αυτό δεν κρύβει μια ασφάλεια μέσα του; Οκ, έστω ότι εμείς αναγκαζόμαστε να αλλάξουμε κλπ. Παρ' όλα αυτά, δεν είναι λίγο λυτρωτικό το γεγονός ότι δεν έχουμε στα χέρια μας καμία ευθύνη, παρά το γεγονός ότι αναγκαζόμαστε να αλλάξουμε, ακόμα και αν αυτό συμβαίνει αντίθετα στη θέλησή μας; Δεν αποτελεί ελευθερία για κάποιους ανθρώπους η έλλειψη ευθύνης; Ή ακόμα καλύτερα, το να μη χρειαστεί να λογοδοτήσεις πότε και σε κανένας για τις πράξεις σου..

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, το γνωρίζουμε αυτό. Ίσως κάποιοι τάσσονται υπέρ της πρώτης άποψης και άλλοι υπέρ της άλλης.

Τι συμβαίνει, όμως, γι' αυτούς που βρίσκονται στη μέση;

Αναμονή..

2010-11-17T14:40:00.002+02:00

Καθόταν μπροστά από τον υπολογιστή του. Η μελωδία του πιάνου κατέκλυζε το δωμάτιο και του προσέφερε μια προσωρινή αίσθηση ολοκλήρωσης. Μοναδική του συντροφιά ο κέρσορας που αναβόσβηνε στην οθόνη, περιμένοντας τον να γράψει τα τελευταία του λόγια. Αισθανόταν το μπράντι να κατεβαίνει σιγά σιγά στον λαιμό του, καίγοντας κάθε κύτταρο που έβρισκε στη διαδρομή του. Κάθισε και σκέφτηκε: τι ακριβώς είχε γίνει χθες; Βγήκαν στην επιφάνεια πράγματά που δε περίμενε ποτέ ό,τι έκρυβε μέσα του. Ξεπερνώντας το γεγονός ό,τι εμπιστεύτηκε στο έπακρο άτομα που ουσιαστικά δε γνωρίζει, άρχισε να σκέφτεται. Και δε χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος μέχρι να αρχίσουν οι αναμνήσεις να κατακλύζουν το μυαλό του. Τις βόλτες που κάνανε μαζί, τα πράσινα μάτια της να τον κοιτάνε βαθιά μέσα στα δικά του.
«Έχετε νιώσει ποτέ πως δε χρειάζεστε τίποτα άλλο;»
Ναι, σκέφτηκε ο Ρίτσαρντ Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω εκείνη την ημέρα και τον τρόπο που ένιωσα; Το ήξερε βαθιά μέσα του πως ήταν ευλογημένος που είχε την ευκαιρία να δεθεί τόσο, να μετράει τα δευτερόλεπτα και τις στιγμές μέχρι την επόμενη φορά που θα ένιωθε το απαλό άγγιγμα της πάνω στο κορμί του. Που θα μπορούσε να μείνει ξύπνιος όλη τη νύχτα για να την δει να αναπνέει, να κάνει σχέδια για το μέλλον τους μαζί. «Ναι λοιπόν», σκέφτηκε πίνοντας ακόμα μια γουλιά από τον ποτό που τον είχε συνοδεύσει σε πολλές δύσκολες στιγμές της ζωής του. «Το έχω νιώσει.».
Και μόνο η σκέψη πως όλο αυτό ήταν κάποτε η πραγματικότητά του ήταν ικανή να τον κάνει κομμάτια. Το είχε μέσα στα χέρια του, και το έχασε. Ή βασικά, του το στερήσανε..
Θα ένιωθε, άραγε, τόσο δυνατά συναισθήματα για οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο στη ζωή του..

Ο χρόνος θα έδειχνε μόνο.. Και πόσο τον πονούσε αυτή η αναμονή..

Επιστροφή..

2010-11-16T02:35:00.002+02:00

Μα τον Τουτατί, το ξέρω ότι έχω αρκετό καιρό να γράψω. Αλλά μόλις σήμερα γύρισα από το Μόναχο. Μαγευτική πόλη, με απίστευτα ζεστούς ανθρώπους. Θα γράψω περισσότερα για την εμπειρία τις επόμενες μέρες!
Και κάτι που με εξέπληξε: οι αναγνώστες ανήλθαν σε 17 όσο έλειπα.. Welcome on board και ευχαριστώ για τη 'συμπαράσταση'.

=]

Ένας χρόνος..

2010-10-31T20:09:00.003+02:00

Στις 28/10/2009 ήταν η πρώτη φορά που έγραψα στο blog μου, η πρώτη φορά που αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το ίντερνετ ως έναν τρόπο να καταγράφω τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου, να γράφω γενικά για οτιδήποτε με απασχολεί και στην τελική να τα δημοσιεύω, έτσι ώστε να έχουν όλοι τη δυνατότητα να τα διαβάσουν (είτε τους ξέρω, είτε όχι). Ανέκαθεν πίστευα πως όλοι οι άνθρωποι αναπτύσσουμε παρόμοιους προβληματισμούς, σε διάφορα στάδια της ζωής μας.. Γιατί να μη μοιραστώ τους δικούς μου, λοιπόν;

Έχει περάσει, λοιπόν, ένας χρόνος από τότε, και έχουν αλλάξει τόσα πολλά! Τέτοια περίοδο πέρσι ήμουν ένας μαθητής που προετοιμαζόταν για τις πανελλαδικές εξετάσεις, ενώ τώρα είμαι φοιτητής. Στον χρόνο αυτόν που παρήλθε, διάφορα άτομα εμφανίστηκαν στη ζωή μου, άλλα για να μείνουν, και άλλα για να κάνουν απλά μια guest εμφάνιση, να πουν ένα άλλοτε ένα ψυχρό και άλλοτε ένα πολύ θερμό "γεια". Τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, τόσοι διαφορετικοί χαρακτήρες. Όπως, όμως, έχω αναφέρει και σε μια από τις προηγούμενες αναρτήσεις, η όποια επαφή έχεις με κάποιον άνθρωπο, όσο ρηχή και επιφανειακή κι αν είναι, μπορεί να σου προσφέρει αρκετά πράγματα. Μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου, αλλά και τους γύρω σου. Εγώ, για παράδειγμα, γνώρισα άτομα που μου έμαθαν πόσα μπορείς να καταλάβεις για κάποιον/α από τον τρόπο με τον οποίο σου δίνει και σου κρατάει το χέρι. Επίσης, ένα συγκεκριμένο άτομο μου έδειξε πως τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις, και πως το ΠΌΣΑ μπορεί να σου προσφέρει ένας άνθρωπος δεν έχει καμία σχέση με το πόσο καιρό γνωρίζεστε..

Μέσα σε έναν μόνο χρόνο μπορούνε να συμβούν τόσα πολλά πράγματα. Τo θέμα είναι το πως ο καθένας από εμάς θα αποφασίσει να τα διαχειριστεί και να τα αξιοποιήσει προς όφελός του. Γιατί κανένας μας δε θέλει να κοιτάζει προς το παρελθόν και να βλέπει μόνο άδικα χαμένες ευκαιρίες. Αφού το παρελθόν είναι αυτό που καθορίζει το παρόν και το μέλλον μας, δεν είναι πολύ λογικό να προσπαθούμε να το αφήσουμε όσο πιο αψεγάδιαστο γίνεται; Δε λέω, λογικό να κάνουμε τα λάθη μας και να πάρουμε λάθος αποφάσεις (όπως το να κυνηγάμε πράγματα που τελικά ανακαλύπτουμε ότι ποτέ δεν άξιζαν). Ποτέ δεν είπα άλλωστε σε κανέναν να κάνει το αντίθετο. Ένα είναι το ζητούμενο: να μάθουμε να αγκαλιάζουμε αυτά ακριβώς τα λάθη στη ζωή μας, ώστε να βελτιωνόμαστε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στο χέρι μας είναι, στο χέρι καθενός να διαμορφώσει τον εαυτό του/τον χαρακτήρα του. Να αποβάλλει στα στοιχεία που δε του αρέσουν και να βρει άλλα, τα οποία θα του δώσουν τη δυνατότητα να στέκεται στη κοινωνία και να αντικρύζει εαυτόν όπως ακριβώς ήθελε από τότε που άρχισε να αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του. Γι' αυτό, λοιπόν, όλοι μας και πρέπει και είναι σίγουρο ότι θα κάνουμε λάθη.

Τι άλλο έμαθα σε αυτό τον χρόνο; Ότι καθένας μας είναι ξεχωριστός με τον τρόπο του, γιατί άλλωστε κανένας άνθρωπος δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Αποκάλεσέ με υπεραισιόδοξο αν θες, οραματιστή, ή ό,τι άλλο σκαρφιστείς, αλλά πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους έναν θησαυρό ανυπολόγιστης αξίας. Μερικοί γνωρίζουν ότι υπάρχει και τον αναζητούν, άλλοι απλά αγνοούν την ύπαρξή του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από το να σε αφήνει κάποιος να κοιτάξεις κατευθείαν μέσα στη ψυχή του. Δεν υπάρχει σπουδαιότερο συναίσθημα από το να κοιτάς στα μάτια κάποιου/κάποιας και να αντιλαμβάνεσαι πως τοποθετεί τον εαυτό μπροστά σου γυμνό από κάθε άμυνα, γιατί γνωρίζει πως ποτέ δε θα εκμεταλλευτείς αυτήν του τη γύμνια. Ξέρει πως ποτέ δε θα είσαι ανειλικρινής, γι' αυτό και σου προσφέρει τόσο μεγαλόψυχα τον θησαυρό που κρατάει, για να σου δείξει πως είναι ο κόσμος όταν τον βλέπεις από το διαμάντι της ψυχής του. Με τι χρώματα τον έχει κάνει δικό του. Κοιτώντας μέσα από το διαμάντι που σου προσφέρει, αποκτάς τη δική του οπτική γωνία, έστω και για λίγο.

Και σε κάτι τέτοιες στιγμές τραγουδώ στον εαυτό μου:

"And I say to myself, what a wonderful world"

Καινούργια Ρούχα..

2010-10-28T01:37:00.002+03:00

Είναι μερικά ρούχα που όταν τα φοράμε αισθανόμαστε μια ασφάλεια, ένα είδος γαλήνης. Με το που τα φοράμε, μας βοηθούν να μπούμε στον 'χώρο' εκείνο που όλοι κρύβουμε μέσα μας και που όλοι έχουμε τόσο πολύ ανάγκη: το μέρος εκείνο που έχει δημιουργήσει το μυαλό μας, στο οποίο ξέρουμε πως τίποτα και κανένας δε μπορεί να μας πειράξει. Όλα είναι ιδανικά και καλά εκεί, γιατί όλα είναι ακριβώς όπως τα έχουμε ή τα είχαμε ποτέ θελήσει και ονειρευτεί εμείς. Συνήθως, λοιπόν, τα ρούχα αυτά τα έχουμε βάλει πολλές φορές, ίσως μάλιστα να τα έχουμε συνδυάσει κιόλας με διάφορα συναισθήματα και αναμνήσεις, πράγματα τόσο σημαντικά για εμάς που ποτέ δε θα θέλαμε να τα χάσουμε/ να τα ξεχάσουμε....Γι' αυτό και δεν είναι καθόλου παράξενο ένας άνθρωπος να έχει κρατήσει πολλά ρούχα, ακόμα και αν αυτά δε του κάνουν πια.

Και εδώ θέτω το ερώτημα... Μήπως και στους ανθρώπους του παρελθόντος, που όλοι λίγο ή πολύ διατηρούμε στη ζωή μας, προσδίδουμε ακριβώς τις ίδιες ιδιότητες; Επειδή τους έχουμε "φορέσει" λιγότερες ή περισσότερες φορές, επειδή τους έχουμε συνδέσει με εμπειρίες και με τα πράγματα που μας έχουν προσφέρει και τα συναισθήματα που μας έχουν προκαλέσει, γι' αυτό και να είναι τόσο δύσκολο να τους βγάλουμε από τη ζωή μας όταν πρέπει; Κάποτε έρχεται αυτή η στιγμή, αργότερα η γρηγορότερα, και μας φαντάζει τόσο δύσκολο. Ακόμα και στην επαφή μαζί τους αισθανόμαστε εκείνη την ασφάλεια που ανέφερα στην αρχή.. Τους κρατάμε, λοιπόν, από ανάγκη, από χρέος, ή πολύ απλά μπορεί να μη θέλουμε να έρθουμε σε επαφή με την αδύναμη πλευρά του εαυτού μας. Αυτή που παρά το γεγονός ότι ξέρουμε πως η ιστορία μαζί τους έχει τελειώσει, κάνει τα αδύνατα δυνατά να τα κρατήσει στη ζωή μας..

Όπως και να έχει, όσο περνάει ο καιρός, τα ρούχα αυτά τα χιλιοφορεμένα αρχίζουν να σχίζονται και να μας στενεύουν. Τότε ξεκινάει η διαδικασία της αυτοκάθαρσης, όταν δηλαδή συνειδητοποιούμε πως καλό θα ήταν σιγά σιγά να απαλαχτούμε από αυτά. Και δε λέω, είναι απολύτως φυσιολογικό να κρατάμε κάποια από αυτά στο πίσω μέρος της ντουλάπας μας, κάπου καταχωνιασμένα για να τα βλέπουμε που και που και να ταξιδεύει ο νους μας..

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η παγίδα στην οποία ουκ ολίγοι έχουν πέσει: το παλιό το ρούχο, και να προσπαθήσεις να το βάλεις, θα καταλάβεις αργά η γρήγορα ότι δε σου κάνει όπως σου έκανε κάποτε (παρά μόνο αν το ξεχειλώσεις, οπότε και χάνει την αξία του, την υφή του και όλα τα όμορφα χαρακτηριστικά του που μας έκανε κάποτε να το αγαπήσουμε τόσο). Οι άνθρωποι, όμως, μπορούν πολύ εύκολα να σε κάνουν να πιστέψεις ότι είναι ακόμα -ίσως και περισσότερο από ποτέ- στα μέτρα σου. Η εμπειρία και κυρίως οι φίλοι αποδεικνύονται σωτήριοι σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις: η εμπειρία καθώς σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι τα σημάδια που προηγούνται αυτών των παγίδων, και οι φίλοι που πολύ απλά θα σου δώσουν τα χαστούκια που χρειάζεσαι για να αντιληφθείς την δίνη στην οποία έχεις μπλεχτεί, το κλουβί στο οποίο έχεις βάλει εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου.

Σκέψου όμως..
Πόσο ωραία αισθάνεσαι όταν κάνεις χώρο για τα καινούργια σου ρούχα που ξέρεις ότι θα είναι πολύ καλύτερα από τα προηγούμενα; Αυτά τουλάχιστον θα σου κάνουν μέχρι να μεγαλώσεις λίγο ακόμα, και αν έχεις μάθει να τα φροντίζεις όπως πρέπει - που ξέρεις!- μπορεί και να κρατήσουν για πολύ περισσότερο από ό,τι θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς..

Είσαι ο οδηγός στη ζωή σου;

2010-10-20T22:44:00.006+03:00

Τι είναι τελικά αυτό που ψάχνουμε στη ζωή μας;

Ναι ξέρω, πολύ γενικά και αόριστα ξεκινώ την ανάρτηση αυτή. Και σκοπός μου δεν είναι να κάτσω να ψάξω πιο είναι το νόημα της ζωής κλπ.. Απλά, τις τελευταίες μέρες μιλάω συχνά με έναν φίλο μου σε μια προσπάθειά του να σώσει τη σχέση του, αντίστοιχα ακούω τα προβλήματα μιας άλλης γνωστής μου και έχω μπει σε πολλές σκέψεις (κλασσικά πράγματα δηλαδή)..

Ένα από τα θέματα που με έχουν απασχολήσει αυτές τις μέρες είναι το κατά πόσο είναι ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι σε αυτή τη ζωή θα γνωρίσουμε κάποτε το άλλο μας μισό, το άτομο δηλαδή που θεωρητικά να είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον (ο ένας για την άλλη, η μία για την άλλη, ο ένας για τους άλλους και ούτω καθεξής). Τις προάλλες άκουσα από μια συμφοιτήτριά μου την άποψη της σχετικά με το κατά πόσο οι σχέσεις που συνάπτουμε οι άνθρωποι είναι σχέσεις εγωισμού, καθώς είτε το δείχνουμε είτε όχι, όλοι πάντα θέλουμε να πάρουμε κάτι από τους άλλους. Σε μία φιλία, το να μη λέμε πως περιμένουμε κάτι συχνά κάνει πιο ανώδυνη όλη αυτή τη διαδικασία - από το να ξεκαθαρίζεις πχ "Σε κάνω παρέα για να νιώθω εγώ καλά με τον εαυτό μου" κλπ. Ως προς τη σχέση, όμως, την καθαρά ερωτική, κατά πόσο είναι σωστό να συμβαίνει κάτι ανάλογο; Κατά πάσα πιθανότητα, ποτέ δε θα καταφέρουμε να πάρουμε όλα αυτά τα πράγματα που θα θέλαμε, ποτέ δε θα ικανοποιήσουμε το 100% των αναγκών και των "θέλω" μας. Και αυτό γιατί όλο και πιο σπάνια μπαίνουν οι άνθρωποι στη διαδικασία να σκεφτούν πως ο μόνος τρόπος για να πλησιάσουν την ολοκλήρωση του ίδιου τους του εαυτού είναι με το να ρίξουν σχετικά τις άμυνες τους και να προσαρμόσουν τις ανάγκες/θέλω τους σε αναλογία με αυτό που μπορούν να βρουν, με την ελπίδα να γίνουν κάποτε ευτυχισμένοι.

Κατά πόσο, όμως, αυτό θα θεωρείται ευτυχία; Μπορεί να λένε στον εαυτό τους πως επιτέλους βρήκαν τον άνθρωπο που μπορεί να προσφέρει όλα όσα θα μπορούσαν να ζητήσουν ποτέ, αλλά με δεδομένο ότι ήδη έχουν απαρνηθεί ορισμένες από τις ανάγκες τους, θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι; Βαθιά μέσα τους, δε θα αισθάνονται πάντα ότι κάτι τους λείπει; Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως η απόλυτη ευτυχία μέσω μιας αισθηματικής σχέσης είναι μια ουτοπική κατάσταση, η οποία ουσιαστικά είναι αδύνατο να επιτευχθεί ποτέ. Τι λέει όμως στην πραγματικότητα; Εγώ τον ακούω να μου λέει "Δεν έχει κανένα νόημα να ψάξεις την ολοκλήρωσή σου με αυτό τον τρόπο. Τζάμπα κόπος". Τι δηλαδή; Οι άνθρωποι από χόμπι κάνουν και διαλύουν σχέσεις, προσπαθώντας κάποτε να φτάσουν στο ιδανικό τους; Ή στην πραγματικότητα ούτε οι ίδιοι ξέρουν τι θέλουν; Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από τόσους μεγάλου έρωτες σε βιβλία/ταινίες/τηλεόραση που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πραγματικά οι άνθρωποι (όντας πλάσματα εγωιστικά) μπορούν να βρεθούν εκεί, στο υπέρτατο προσωπικό σημείο.

Ίσως η γνώση πως σε μια σχέση δεν είναι ο καθένας ο μόνος που κάνει υποχωρήσεις (δεδομένου πάντα ότι και το ταίρι κάνει αντίστοιχες "θυσίες") μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα.. Το γεγονός, δηλαδή, ότι "υποφέρουμε" μαζί με κάποιον άλλον! Και αν είναι όντως έτσι τα πράγματα, αξίζει να υποβάλουμε τον εαυτό μας σε τόση προσπάθεια και τέτοιο κόπο χωρίς ουσιαστικό λόγο; Μια καλή απάντηση σε αυτό θα ήταν πώς όλα αυτά προκαλούνται λόγω της ασυνείδητης προσπάθειας κάθε ανθρώπινου -και όχι μόνο- όντος να ικανοποιήσει το βασικό ένστικτο της αναπαραγωγής με απώτερο σκοπό τη διαιώνιση του είδους.. Και εδώ θα ρωτήσω: και τι συμβαίνει ως προς τα άτομα που αναπτύσσουν σχέσεις με το ίδιο φύλο; Και σε αυτά ισχύει το παραπάνω; Όλοι μας γνωρίζουμε πως όχι...

Και που με καταλήγει αυτός ο σχετικά ότι να' ναι συλλογισμός; Ίσως ο έρωτας -παρά την αποδεδειγμένη χημική και βιολογική βάση του- είναι επινόηση του ίδιου του ανθρώπου σε μια προσπάθεια να αιτιολογήσει γιατί σε μια κοινωνία είναι αποδεκτές μόνο οι δυάδες. Και ίσως τελικά οι φιλίες που αναπτύσσουμε να είναι στην πραγματικότητα ένα υποκατάστατο της ιδεατής τέλειας σχέσης που έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας. Ότι δηλαδή η κάθε φιλική σχέση που διατηρούμε στη ζωή μας αποτελεί το κομμάτι ενός τεράστιου puzzle, που στο μυαλό μας υπάρχει σχηματοποιημένο αλλά είναι ΤΌΣΟ δύσκολο να φτιάξουμε και στην πραγματικότητα, στη ζωή μας..

Φυσικά όλα αυτά είναι ερωτήματα, γιατί άλλωστε δεν προσπαθώ να δώσω μια συγκεκριμένη απάντηση. Ποιος είμαι εγώ, άλλωστε, για να απαντήσω σε αυτά;

Στην πραγματικότητα, ίσως μέσω του έρωτα ο άνθρωπος να προσπαθεί μόνο ένα πράγμα. Να αποφύγει τη μοναξιά. Γιατί από μικροί φοβόμαστε μη μας αφήσουν οι γονείς μας (η σκέψη ότι μπορεί να είναι υιοθετημένα τρομοκρατεί τα παιδιά επειδή αν είναι όντως έτσι θα έχουν γνωρίσει την απόρριψη από τόσο μικρά) και προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να κρατήσουμε υγιείς τις φιλίες μας. Πάντα όμως, όσο τέλεια και να είναι η ζωή μας, χωρίς έρωτα φαντάζει άδεια. Και ποιος δεν έχει σκεφτεί κάποτε "καλά όλα αυτά, αλλά άλλο να έχεις τον άνθρωπό σου δίπλα σου, να μοιράζεσαι κάθε στιγμή μαζί του;" Ακόμα και αν το βρούμε, όμως, το ζητούμενο αυτό...πώς θα καταλάβουμε ότι αυτή η φορά θα είναι και το σωστό; Αυτό που όντως θα μας οδηγηήσει σε αυτό που ποθουμε;

Δεν μπορούμε να ξέρουμε...Γιατί όπως είχε πει και η Ράνια: "Η ζωή, είναι σαν να οδηγείς στην εθνική με μια κουβέρτα στο παρμπρίζ. Ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να σκάσει πάνω σου με 180 km/h."

...Αν όμως δεν έχεις μάθει να οδηγείς;

"You grow, you grow like tornado

You grow from the inside
Destroy everything through
Destroy from the inside
Erupt like volcano
You'll...

You'll learn to know"
(Jónsi - Tornado)

Rainbows Too? - Legendary Pink Dots

2010-10-15T16:26:00.000+03:00

A rock can be a hard place when you're in between the nagging
of a restless sea, a sorry sky, a darkening horizon....
When the one voice you can hear is just your own,
innocently thrown back by a gale that's so damn angry
nothing sails, nothing dares- except my endless love for you.
Sing for me my siren. I'm far away but know that I can hear you.
Here it's calmer. Here it's clear-it's Christmas on the Moon...
But still it's just another rock ,wrapped up inside a
fancy box that's just like all the others.
Time to throw back the covers and FLY!

Cast away the rock that weighs you down.
I t's time to fly.

Μια ανάρτηση... (;)

2010-10-12T23:30:00.005+03:00

Σήμερα σκεφτόμουν να πάω νωρίς για ύπνο, όπως σκέφτομαι άλλωστε εδώ και αρκετές μέρες ότι θα έπρεπε να κάνω καμιά φορά. Ούτε σήμερα, όμως, ερχόταν να το κάνω. Ήθελα μετά από όσο νά' ναι αρκετό καιρό, να κάτσω και να γράψω κάτι. Δε με ενδιέφερε τι θα γράψω, αρκεί να είχα την αίσθηση ότι κάτι έγραφα, ότι δεν έχω παρατήσει υπερβολικά αυτό το blog.. Τι και αν έχουν περάσει μόνο 10 μέρες από την τελευταία -όσο νά'ναι οργισμένη- ανάρτησή μου...

Ίσως το να γράφω εδώ αποτελεί μια μορφή ξεσπάσματος, έναν τρόπο απλά να έρχομαι πιο κοντά με τις σκέψεις μου, είτε αυτές είναι θετικές, είτε αρνητικές. Ένας τρόπος να βάζω μπροστά μου ότι με απασχολεί σε μεγαλύτερο ή και σε μικρότερο βαθμό, και έτσι να μπορώ να παίρνω αποφάσεις, και να καταλαβαίνω λίγο περισσότερο τι μου γίνεται, τι συμβαίνει! Όλοι μας θα θέλαμε να έχει η ζωή μας ένα κουμπί Pause, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό δεν υπάρχει και πως ότι και να κάνουμε, τελικά στον εαυτό μας είμαστε υπόλογοι και σε κανέναν άλλον. Εμείς θα δεχτούμε τις αρνητικές και τις θετικές επιπτώσεις των αποφάσεών μας. Αλλά αυτή είναι και η γοητεία της ζωής και των απροόπτων της: μπορεί κάποτε να βαρέσουμε το κεφάλι μας στον τοίχο γιατί πήραμε μια γαμησέ-τα απόφαση, αλλά μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε και γινόμαστε δυνατότεροι και σοφότεροι..

Ας κάνουμε λάθη λοιπόν.

Δικά μας είναι και αυτά! =)

Αμαρτίες Γονέων Παιδεύουσι Τέκνα

2010-10-01T18:41:00.003+03:00

Έχω βαρεθεί να το παίζω "σκληρός", προσπαθώντας να κάνω τους άλλους να νιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους. Μου αρέσει να είμαι δίπλα σε οποιονδήποτε, να τον βοηθάω όποτε με χρειάζεται, αλλά υπάρχουν κάποιες στιγμές στις οποίες αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα σου λειτουργεί εις βάρος σου. Γιατί μπορεί να είσαι εκεί για όλους τους άλλους, αλλά καταλήγεις να μην είσαι εκεί για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Δυστυχώς, ένα από τα μέρη που με κάνουν να αισθάνομαι έτσι, ότι δηλαδή έχω βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια να επαναλαμβάνονται, και να προσπαθώ εγώ να το παίξω "δυνατός" μέσα σε όλα αυτά είναι το ίδιο μου το σπίτι. Και όταν λέω σπίτι, το λέω με την ευρύτερη έννοια, βλέπε οικογένεια. Γιατί, όπως έχω κληθεί τα τελευταία χρόνια να μάθω, αμαρτίες γονέων ΌΝΤΩΣ παιδεύουσιν τέκνα.

Δεν μπορώ να πω ότι κατηγορώ τους γονείς μου. Ο καθένας είναι διαφορετικός και μοναδικός με έναν ολότελα διαφορετικό τρόπο, και αυτό αποδείχτηκε και από το γεγονός ότι δεν είναι πλέον μαζί. Ένα λάθος, όμως, που κάνουν διάφοροι γονείς (και δυστυχώς οι δικοί μου δεν αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα) είναι πως χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως υποκατάστατα άλλων: φίλων, συμβούλων, ψυχολόγων. Χωρίς να το καταλαβαίνουν, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές, βάζουν ασυνείδητα τα παιδιά τους σε μια διαδικασία στην οποία τα ίδια δε ζήτησαν ποτέ να αναμιχθούν, αλλά από ότι φαίνεται η μοίρα είχε άλλα σχέδια για αυτά. Τα βαραίνουν με τα δικά τους τα προβλήματα, κάνοντας ολοένα και δυσκολότερο για αυτά να αποκτήσουν κάποτε δικό τους βήμα στην ζωή. Να αποκτήσουν ΔΙΚΉ ΤΟΥΣ ζωή.

Οι ρόλοι που καλούνται τα πα ιδία αυτά να αναλάβουν από σχετικά μικρή ηλικία, τα κάνουν να στερηθούν τόσα πράγματα: στη δική μου περίπτωση, όπως φαντάζομαι και για άλλα παιδιά, η παιδική ηλικία έπαψε να υπάρχει από κάποια στιγμή και μετά. Αναγκάστηκαν να ωριμάσουν πολύ γρηγορότερα από την ηλικία τους, και το χειρότερο είναι πως μετά από κάποιο διάστημα οι γονείς τους χρησιμοποιώντας σαν πρόφαση την ωριμότητα των παιδιών τους, τα βάζουν στις θέσεις που προηγουμένως ανέφερα..

Αυτό που με στενοχωρεί, όμως περισσότερο από όλα, είναι ότι κοιτάω μια ανάρτηση που είχα κάνει στις 27/11/2009, και είχα γράψει τα ακόλουθα:

Δυστυχώς, όμως, έχω αρχίσει να αισθάνομαι για αρκετά από τα άτομα που με περιτριγυρίζουν και με τα οποία συναναστρέφομαι ότι πολύ απλά είναι αδύνατο να συναναστραφώ μαζί τους.
Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι η θλιβερή αυτή παρατήρηση έχει προέλθει από τους δύο γονείς μου, οι οποίοι, από την ημέρα του διαζυγίου και από τότε που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι πραγματικά συμβαίνει, συμπεριφέρονται λες και κάθε μέρα μικραίνουν. Με άλλα λόγια, πολλές φορές αισθάνομαι ότι μιλάω σε πεντάχρονα.. (Δεν αντέχω άλλο όμως. Αυτοί είναι οι γονείς; Μάλλον εγώ έχω καταλήξει να τους νταντεύω) Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που με παρακινούν να κάνω μια καινούργια αρχή το συντομότερο δυνατόν.

Δεν ξέρω πως να αντιδράσω πλέον. Δεν ξέρω πως πρέπει να συμπεριφερθώ, πια είναι η σωστή στάση που θα έπρεπε να κρατήσω. Αλλά από την άλλη, έχω βαρεθεί να σκέφτομαι τα ΠΡΈΠΕΙ Άλλωστε, τα σκέφτομαι από τότε που ήμουν 13 και πήρα στους ώμους μου πολλές από τις μαλακίες που ανέχτηκα σε αυτό το σπίτι. Αν δε το έκανα όμως, δε ξέρω που θα ήμουν σήμερα.

Μπορεί και να μη το δουν ποτέ αυτό τα άτομα στα οποία προορίζεται. Σημασία έχεις πως αυτά είναι κάποια πράγματα που θα έπρεπε να τα καταλάβουν μόνοι τους...

Τουρίστας στην ίδια σου την πόλη..

2010-09-30T01:54:00.005+03:00

Όπως ακριβώς λέει και ο τίτλος, σήμερα το έπαιξα τουρίστας στην ίδια μου την πόλη. Πέρασα περίπου 5 ώρες περπατώντας σε περιοχές της Αθήνας που απλά λατρεύω να επισκέπτομαι: Μοναστηράκι, Ψυρρή, Πλάκα, Ζάππειο, Θησείο, Κεραμεικός. Τόσο ωραίες περιοχές, τις οποίες θεωρούμε δεδομένες, ξέρουμε ότι υπάρχουν κάπου εκεί έξω, σπάνια αφιερώνουμε όμως χρόνο για να τις ζήσουμε από κοντά. Να περπατήσουμε σε ξεχασμένα δρομάκια, να ψάξουμε κτήρια που αποτελούν έργα τέχνης. Και τι καλύτερο, από το να το κάνεις αυτό με το γλυκό φως ενός φθινοπωρινού ηλιοβασιλέμματος. Πρώτη φορά παρατήρησα την Πύλη του Αδριανού, κάθισα να δε τα σχέδια που κρύβει, τα σημάδια του χρόνου που κουβαλάει. Το αποτέλεσμα, η φωτογραφία που επισυνάπτω..
Είμαι 18, φοιτητής στην Αθήνα. Τι και αν δε θα ζήσω το κομμάτι της "φοιτητικής ζωής" που υπαγορεύει να μένεις μόνος σου, να μάθεις στα δύσκολα κλπ; Και πάλι τέλεια θα περάσουμε...

Αθήνα, αρχίζεις να με γοητεύεις όλο και περισσότερο..

Claire Wishing Me A Happy B-day :)

2010-09-22T12:53:00.004+03:00

Claire Wishing Me A Happy B-day :)

Les Moments De Bonheur

2010-09-20T00:47:00.004+03:00

Περπατούσα στον δρόμους της Αθήνας. Παρατηρούσα τον κόσμο που περπατούσε και προσπαθούσα να φανταστώ τις ιστορίες τους. Έβλεπα το φεγγάρι και σκεφτόμουν πόσους ανθρώπους έχει εμπνεύσει. Ξαφνικά σταμάτησα, και προσπάθησα να αφουγκραστώ τον "ήχο της πόλης". Αυτοκίνητα περνούσαν, και στα διαστήματα ησυχίας ανάμεσά τους συγκεντρωνόμουν στις σκέψεις μου. Αποφάσισα, όμως, να βάλω στα αυτιά μου τα ακουστικά μου και να αρχίσω να ακούω τη μουσική μου.

Είναι απίστευτο το πως αμέσως βρέθηκα σε έναν άλλον κόσμο. Οι άνθρωποι που περπατούσαν κοντά μου και μπορεί να θεωρούσα και εχθρούς, ξαφνικά έγιναν φίλοι μου. Η μουντάδα της πόλης μετατράπηκε μπροστά στα μάτια μου σε έναν απίστευτο πίνακα, ζωγραφισμένο από τα πιο όμορφα χρώματα. Το φεγγάρι με συντρόφευε σε αυτή την πορεία μου, και έλεγε που και που σε κάποιο από τα αστέρια να μου χαμογελάσει.

Έχοντας αυτές τις εικόνες και τα ερεθίσματα στο μυαλό μου, έφτασα στο σπίτι μου. Το αποκορύφωμα ήταν όταν είδα πως σε ολόκληρο το δωμάτιό μου έφτανε το φως του φεγγαριού. Κάθισα και άκουσα μουσική, σα να μη χρειαζόμουν τίποτε άλλο, ποτέ ξανά.

les moments du bonheur λοιπόν, αποχαιρετώντας σιγά σιγά την ανήλικη ζωή και πλησιάζοντας με γοργούς διασκελισμούς στον ενήλικο βίο..

2010-09-19T04:53:00.002+03:00

2010-09-19T04:39:00.002+03:00

Μπορεί τα γενέθλιά μου να είναι σε 3 μέρες, σήμερα όμως κάλεσα κάποια άτομα σπίτι μου και έξω, μιας και σήμερα ήταν η τελευταία ευκαιρία που είχαμε για να βρεθούμε όλοι μαζί, πριν μας χωρίσουν οι σπουδές στο εξωτερικό..

Η ανάρτηση αυτή γίνεται μόνο για να πω το εξής:

Ιωάννα, Ελένη, Δημήτρη, Αναστασία, Κορίνα, Νίνα... Είστε τα άτομα με τα οποία έχω περάσει τα περισσότερα ups και downs της ζωής μου, είστε αυτοί που είναι πάντα δίπλα μου, πάντα εκεί για μένα..Σας αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, είστε η οικογένειά μου, και το ξέρω πως ποτέ μα ποτέ δε πρόκειται να τελειώσει αυτό που έχουμε, αυτό που διατηρούμε εδώ και τόσο καιρό.. Τι και αν χωριζόμαστε τώρα, το ξέρω ότι είναι προσωρινό! Πάντα θα είμαι δίπλα σας, σε ό,τι με χρειαστείτε και όλα τα στάδια της ζωής μας θα τα περάσουμε μαζί :)

ΥΓ
Καλά στέφανα στο ζεύγος!!!

My own Fountain

2010-09-12T23:02:00.003+03:00

Πριν από λίγο είδα για δεύτερη φορά την ταινία The Fountain, και μπορώ να πω πως ακόμα δεν έxω ξεπεράσει το σοκ. Είναι μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει στη ζωή μου, με απίστευτες ερμηνείες και ακόμα καλύτερη μουσική.. Το πιο σημαντικό για εμένα, όμως, για να κρίνω μια ταινία ως καλή, αυτή το κατάφερε και με το παραπάνω: πριν από μισή ώρα τελείωσε η ταινία, και ακόμα η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, ακόμα αισθάνομαι....δε ξέρω πως να το περιγράψω. Ολοκληρωμένος; Ευτυχισμένος;

Μου αρέσει όταν μια ταινία με κάνει να σκεφτώ διάφορα πράγματα, τα οποία τις περισσότερες φορές έρχονται και ταυτίζονται με τη ζωή μου. Όταν, δηλαδή, σε σπρώχνει να σκεφτείς την ίδια σου την ζωή.. Ακούγοντας παράλληλα το soundtrack, ταξιδεύεις μακριά... Πολύ πιο μακριά από ότι μπορείς να φανταστείς, ενώ παράλληλα αισθάνεσαι μια απίστευτη ελευθερία, θα τολμούσα να την χαρακτηρίσω.. Δεν έχεις τίποτα πάνω από τους ώμους σου να σε βαραίνει, καμία σκέψη δε μπορεί να σε βλάψει. Βλέπεις επιτέλους τον κόσμο σου, τον κόσμο που εσύ έχεις δημιουργήσει με τις σκέψεις σου και τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα γύρω σου. Που απλά θέλεις να αφήσεις ένα αποτύπωμα από αυτήν ακριβώς την αίσθηση σε κάτι, είτε αυτό είναι ένα τραγούδι, είτε μια ζωγραφιά, είτε ένα κείμενο. Αυτό ακριβώς με έχει πιάσει εμένα τώρα, και γι'αυτο γράφω, γράφω και γράφω.. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη σκέψη να με κυνηγάει, χωρίς κάποια επιθυμία να γράψω κάτι.. Μπορεί να μοιάζει στα μάτια κάποιου ως μια άσκοπη ανάρτηση αυτή, πως έχασε κάποια δευτερόλεπτα από τη ζωή του διαβάζοντας το, αλλά όποιος έχει κάποτε βρεθεί σε αυτή τη κατάσταση, όποιος έχει αισθανθεί όπως ακριβώς αισθάνομαι εγώ τώρα, πιστεύω πως καταλαβαίνει απόλυτα γιατί γράφω..

Ξέρει τον λόγο για τον οποίο γράφω, ακόμα και άμα δε τον ξέρω ούτε εγώ ο ίδιος..

Αφήνω την μουσική να μιλήσει.

Together We Will Live Forever - Clint Mansell

Σεπτέμβρης

2010-09-05T15:44:00.003+03:00

Είναι κάποιες στιγμές στην καθημερινότητα, που πολύ απλά νομίζεις ότι έχουν βγει από παραμύθι. Που αισθάνεσαι πως είναι ο τρόπος με τον οποίο η μοίρα σε ανταμείβει για τις αποφάσεις που έχεις πάρει στη ζωή σου, για τις πράξεις σου κλπ..

Σήμερα, για παράδειγμα, μετά από πάρα πολύ καιρό κατάλαβα πόσο μου έχουν λείψει κάποια πράγματα. Κάποιες απλές στιγμές στις οποίες όλα κυλούν με τον ρυθμό που εσύ επιλέγεις, χωρίς τύψεις, χωρίς περαιτέρω σκέψεις. Ξύπνησα κανονικά, και αφού ακολούθησα μια σχετικά καθιερωμένη ρουτίνα, αποφάσισα να πάρω το πρωινό μου στο μπαλκόνι. Το σκηνικό έχει ως εξής: Κυριακή στο κέντρο της Αθήνας (απίστευτη ησυχία), φθινοπωρινός καιρός επιτέλους - σύννεφα και δροσιά που μας έχει λείψει απίστευτα - και εγώ να κάθομαι και να διαβάζω τα τελευταία τεύχη της Lifo και της Athens Voice, στο μυαλό μου ηχούσαν οι λέξεις που διάβαζα, και απλά δε με απασχολούσε τίποτα, δεν σκεφτόμουν τίποτα.. Αισθανόμουν πανευτυχής..

Μια αίσθηση απίστευτης γαλήνης, μια στιγμή με τον εαυτό μου. Τώρα κάθομαι στον υπολογιστή και γράφω, και αντιλαμβάνομαι πως δεν είμαι ο μόνος που εκτιμά αυτές τις στιγμές. Στην απέναντι πολυκατοικία, ένας κύριος κάθεται στο τραπεζάκι του στο μπαλκόνι και διαβάζει το βιβλίο του..

Ήρθε το φθινόπωρο, και αποφάσισε φέτος να έρθει με τον καλύτερο τρόπο..

Καλό μήνα φίλοι μου. Καλό φθινόπωρο :)

Κ. Βήτα - Stereo Nova - 6 π.μ.

2010-08-31T03:15:00.002+03:00

"Αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
Είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
Τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
Τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
Περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία..."

Τάδε έφη Κωνσταντίνος Βήτα. Νομίζω πως μπροστά σε κάτι τέτοια τραγούδια, σε κάτι τέτοια ποιήματα, όλα ωχριούν. Οτίδήποτε περαιτέρω καταλήγει περιττό.. Εξού και τελειώνει εδώ αυτή η ανάρτηση..

2010-08-30T17:32:00.000+03:00

My own Renaissance

2010-08-27T01:34:00.006+03:00

Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να βλέπεις τον κέρσορα να αναβοσβήνει στην οθόνη, περιμένοντας να πατήσεις κάποιο κουμπί, οποιοδήποτε κουμπί, προκειμένου να αρχίσει να γράφει. Σήμερα όμως δε θα τον αφήσω να με νικήσει, γιατί έχω πολλά πράγματα να γράψω..

Μπορεί το ιστολόγιο να σίγησε για μερικές εβδομάδες λόγω διακοπών, αλλά επανήλθα χθες που αναδημοσίευσα μια συνομιλία που είχα με μια φίλη μου. Με βοήθησε να σκεφτώ αρκετά πράγματα, και να κατανοήσω ακόμα περισσότερα. Και γενικότερα, μέσα στην τελευταία αυτή εβδομάδα, ουσιαστικά την τελευταία του καλοκαιριού, πολλά πράγματα με έχουν εμπνεύσει για να γράψω.. Το κυριότερο είναι οι άνθρωποι που με περιβάλλουν, είτε οι καινούργιες αφίξεις, είτε άτομα που θεωρούσα τόσο δεδομένα που ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει το ψυχικό μεγαλείο που κρύβουν μέσα τους, είτε αυτά που χρειάζεται να αποχαιρετήσω στο σύντομο μέλλον, καθώς θα φύγουν από την Ελλάδα για να σπουδάσουν..

Οπτικά ερεθίσματα τον τελευταίο καιρό τρελαίνουν την όραση και τη λογική μου. Φωτογραφίες που είχα τραβήξει και είχα ξεχάσει, σαν κάτι να είχε απομακρύνει τη ζωή από αυτές. Τις τελευταίες μέρες αναβίωσε και το profile στο οποίο τις ανεβάζω, κάτι το οποίο με χαροποίησε ιδιαίτερα..Κείμενα τα οποία σα να με βοηθούν νa ανοίξω νέους ορίζοντες στη σκέψη μου..Το τελευταίο που με κίνησε ιδιαίτερα να σκεφτώ κάποια πράγματα είναι οι συγκεκριμένες γραμμές από το blog του φίλου μου του Κωνσταντίνου:

Περασμένες αγάπες..Χαμένοι έρωτες..
Ανεκπλήρωτα όνειρα..Μελλοντικά σχέδια..
Αγαπημένοι άνθρωποι..
Μεγάλα σφάλματα..Μικρές αλήθειες..

Και η παραμικρή λέξη από αυτά μπορεί να σε ταξιδέψει.. Μέσα σε όλα αυτά (γι' αυτό το λόγο και το έχω ξεχωρίσει) υπάρχουν οι αγαπημένοι άνθρωποι. Άνθρωποι τους οποίους αγαπάς ή που σε αγαπάνε; Δε μπορώ να ξέρω με ποιον τρόπο από τους δύο το έχει γράψει.. Τις προάλλες σκεφτόμουν σχετικά με το πόσα άτομα περνάνε από τη ζωή μας, έστω για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, και μετά εξαφανίζονται για κάποιον λόγο. Σκέψου για λίγο, οι γνωστοί γνωστών που έτυχε να γνωρίσεις, οι παρέες που κατά τύχη μπλέξανε και περάσανε μια αξέχαστη βραδιά μαζί... Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, και να μη το ξέρουν (και να μη το ξέρεις), έχουν αφήσει το σημάδι τους πάνω στην ψυχή σου. Η οποιαδήποτε κουβέντα τους μπορεί ειλικρινά να συνέβαλε με κάποιο τρόπο στη τροχοδρόμηση της ζωής σου, με τρόπο που ξεπερνάει την δική σου αντιληπτική ικανότητα.. Η σκέψη αυτή με βρήκε για πρώτη φορά φέτος, όταν κατάλαβα πως τα άτομα που χαιρετούσα, τι και αν τα είχα δει τόσες νύχτες συνεχόμενα, είχαμε μιλήσει, έστω βρε παιδί μου είχαμε ανταλλάξει ένα βλέμμα ή ένα χαμόγελο, λογικά δε θα τα ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου. Τουλάχιστον όχι υπό κανονικές συνθήκες...

Όλες αυτές οι εμπειρίες και οι σκέψεις, μαζί με κάποια γεγονότα, με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι μάλλον η μοίρα υπάρχει, η τύχη κυριεύει τη ζωή μας και τα πάντα βρίσκονται σε απίστευτη αλληλεξάρτηση Ζούμε μερικές φορές απίστευτες στιγμές με άτομα τα οποία μπορεί να μη ξέρουμε αρκετά καλά, μπορεί μόλις να τα γνωρίσαμε, αλλά ελάχιστες φορές θα συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικές είναι αυτές οι στιγμές που ζήσαμε μαζί. Θεωρούμε αρκετά πράγματα τόσο δεδομένα, που αδυνατούμε να τα εκτιμήσουμε πραγματικά και όπως τους αξίζει..Και με την λέξη 'πράγματα' εννοώ στιγμές, σκέψεις, ανθρώπους και εμπειρίες..

Από την άλλη μεριά, τον τελευταίο καιρό και πολλά ακουστικά ερεθίσματα έχουν αλλάξει τον τρόπο που ακούω την κάθε νότα, είτε αυτή προέρχεται από μια κιθάρα, είτε από την σταγόνα που θα πέσει μετά από ένα τόσο μεγάλο ταξίδι στο παράθυρό μου, είτε τη συχνότητα την οποία θα χρησιμοποιήσει κάποιος για να ανοίξει την καρδιά του και την ψυχή του σε εμένα. Ακόμα και καθώς γράφω την ανάρτηση αυτή, ανακάλυψα ένα καινούργιο συγκρότημα που ξέρω ότι από απόψε κιόλας θα συντροφεύει τα όνειρά μου. If These Trees Could Talk λέγονται, και προτείνω ανεπιφύλακτα να τους ψάξει κάποιος.. Και άλλα συγκροτήματα είναι η αλήθεια πως έτυχε να ανακαλύψω, αλλά αυτό είναι η μουσική που ακούω καθώς γράφω αυτή τη στιγμή..Άλλα δεν είναι μόνο αυτά τα ακουστικά ερεθίσματα που πρέπει να αναφέρω...

Μέσα από μια ιδιαιτέρως χρονοβόρα διαδικασία, έχω μάθει πλέον να εκτιμώ τις λέξεις με τις οποίες αποφασίζει κάποιος να εκφραστεί προς το πρόσωπό μου. Είτε σε μια απλή συζήτηση, είτε όταν μιλάμε για θέματα για τα οποία πολύ δύσκολα αποφασίζεις να ανοιχτείς.. Τις τελευταίες μέρες άκουσα ακόμα και 'Ευχαριστώ' από ένα άτομο, μόνο και μόνο επειδή βρίσκομαι στη ζωή του, μόνο και μόνο γιατί με ξέρει.. Άκουσα υπέροχα λόγια που δε περίμενα ποτέ να ακούσω από μια γνωριμία που δε κρατάει ούτε εβδομάδα, και όμως... Και όμως αισθάνθηκε την ανάγκη και αποφάσισε να εκφραστεί με αυτόν τον τρόπο.. Μπορώ να πω πως πολλές φορές ντρέπομαι όταν ακούω τέτοια πράγματα, γιατί αισθάνομαι πως ίσως και να μη τα αξίζω, αφού τις περισσότερες φορές προσπαθώ απλά να είμαι κοντά στα άτομα που νοιάζομαι.. Δεν έχεις ιδέα πόσο απογοητεύομαι όταν δε το καταφέρνω αυτό..

Μου αρέσει που κάθε μέρα που περνάει μαθαίνω να εκτιμώ τον κόσμο γύρω μου ακόμα περισσότερο, τα άτομα τα οποία με επιλέγουν (όχι από υποχρέωση, άλλα επειδή το θέλουν) για να περάσουμε κάποιες στιγμές μαζί.. Την φύση, που μας προσφέρει τόσο υπέροχα χρώματα για να εκφράσει τα δικά της συναισθήματα, τη δική της μελαγχολία και τις δικές της σκέψεις.. Ημερολογιακά μπορεί να αφήνουμε σύντομα το καλοκαίρι, περιμένω πως και πως τη στιγμή που θα περπατώ στο κέντρο μιας άδειας Αθήνας, με ένα κασκόλ περασμένο στο λαιμό μου, κρατώντας μια ζεστή σοκολάτα να βλέπω τα φύλλα να κιτρινίζουν και να πέφτουν ένα ένα στο έδαφος..Όχι πως το καλοκαίρι δε μου προσέφερε όμορφες στιγμές, σε κάτι τέτοια προσπαθώ να μην είμαι και τόσο αχάριστος. Υπέροχα ηλιοβασιλέματα, βόλτες με σαγιονάρα και βερμούδα, φοβερές συζητήσεις και ανεξίτηλες εμπειρίες..

Έρχεται, λοιπόν, ο καιρός να ξεκινήσει και η δική μου φοιτητική ζωή..Ένα είναι σίγουρο, το ιστολόγιο αυτό θα συνεχίσει όπως και να έχει..Γιατί κακά τα ψέματα, αλλά κάθε φορά που γράφω νιώθω όλο και πιο ζωντανός. Βλέπω να παίρνουν σχήμα μπροστά στα μάτια μου οι σκέψεις μου.. Και παίρνω αποφάσεις, με βοηθάει να πάρω αποφάσεις σημαντικές για τη ζωή μου και τον κόσμο γύρω μου.. 'Εγώ και ο κόσμος', που μας άρεσε να λέμε κάποτε =)

Τελικά δεν είδα τον κέρσορα να με περιμένει στην οθόνη, να αναβοσβήνει περιμένοντας το πάτημα κάποιου κουμπιού, οποιουδήποτε κουμπιού, προκειμένου να αρχίσει να γράφει...

I'd rather be anything but ordinary please.

2010-08-26T18:21:00.004+03:00

*πάνω που είπα να κάνω μια προσπάθεια...να περιμένω...έμαθα κάτι και...καταλαβαίνεις τα υπόλοιπα...

*με ποιόν έχει σχέση;

*με έναν:)

*και τι έμαθες γι’ αυτόν τον ‘έναν’;

*ότι είναι αλλού...

*πώς το εννοείς αυτό;

*απλά δεν είναι και το καλύτερο μου να μιλάω γι'αυτόν τώρα...απλά μου άρεσε πραγματικά πολύ...ξέρεις, είμαι bi...αλλά δεν μ'αρέσουν πια τόσο τα αγόρια...αλλά αυτός...wow:)...απλά απ'ότι έμαθα θέλει άλλη και 'ντάξει...φυσικά και δεν θα κάνω τίποτα γι'αυτό, δεν έχω κουράγιο να προσπαθώ να του δείξω τίποτα ειδικά τώρα πια, οπότε απλά θα συμβιβαστώ:)

*κοίτα, ένα έχω να σου πώ. Άμα αυτός που λες πιστεύεις ειλικρινά ότι είναι κάτι το μοναδικός κάτι το οποίο περίμενες πολύ καιρό κλπ, μη το αφήσεις να κυλήσει έτσι, να φύγει πριν το καταλάβεις.. Και αυτό το «έμαθα ότι θέλει κάποια άλλη» δε ξέρεις αν και κατά πόσο ισχύει, αφού δε το άκουσες από τον ίδιο αλλά από κάποιον άλλον/η.. Και πίστεψε με, αν πραγματικά αξίζει, δε χρειάζεται να προσπαθείς να του δείξεις τίποτα.. Απλά να είσαι ο εαυτός σου! Και προφανώς, όχι συμβιβασμός..

*το ότι θέλει άλλη είναι σίγουρο, δεν είναι αυτό το θέμα...δεν θέλω να τον βάζω στην διαδικασία να σκεφτεί έστω και για λίγο ποια να διαλέξει...είτε διαλέξει εμένα είτε την άλλη...
*όπως θα ήταν απαίσιο για 'μένα αυτό έτσι θα είναι και γι'αυτόν...

*Κάνει ό,τι εσύ θεωρείς καλύτερο. Και πάνω σε αυτό που είπες, μία είναι η απάντηση:
*"Αν η ζωή είναι σταυρόλεξο, τότε τα άσπρα τετραγωνάκια είναι τα πράγματα που μας λείπουν, τα κενά μας. Προσπαθείς να τα συμπληρώσεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Αλλά πώς ξέρεις αν έδωσες τη σωστή απάντηση; "

*:)προφανώς το μαθαίνεις από το αποτέλεσμα...

*Και άμα γράφεις ανεξίτηλα;

*την γάμησες:)

*that's the whole point

*δηλαδή..?

*Άμα γράφεις στο σταυρόλεξο της ζωής με ανεξίτηλο μελάνι, δε θα μπορέσεις ποτέ να διορθώσεις τα λάθη σου. Μόνο να γράψεις από πάνω τους κάτι πιο μεγάλο, κάτι πιο έντονο, με την ελπίδα να μη μπορούν να διαβαστούν τα από κάτω γράμματα από κανέναν.. Ούτε καν από εσένα τον ίδιο, αν και πάντα θα ξέρεις τι είχες γράψει εκεί κάποτε…

*καλά όλα αυτά που λες και σωστά...αλλά άμα έχεις ήδη πληγωθεί πολύ χειρότερα και δεν έχεις το ψυχικό κουράγιο για να το ξαναπεράσεις..?

*Έχω μάθει να ευχαριστιέμαι την πτώση.. Γιατί δε ξέρεις άμα θα καταλήξεις στα μαλακά ή στα σκληρά.. Είναι ένα ρίσκο που πρέπει να πάρεις. Γιατί, άλλωστε, ένα ρίσκο είναι ολόκληρη η ζωή..

*το έχω καταλάβει πολύ καλά αυτό...

*Αφού δε μπορείς να το αποφύγεις, απόλαυσέ το :)

*αυτό θα προσπαθήσω να κάνω...θα δείξει:)...σ'ευχαριστώ...

*Εγώ σε ευχαριστώ.

2010-07-29T16:35:00.004+03:00

Μια μάχη ανάμεσα στο ποιος είμαι και στο ποιος θα ήθελα να είμαι.

Κανένα από τα δύο δεν είναι σίγουρο, για κανένα από τα δύο δε γνωρίζω την απάντηση. Αποτυχημένα γράμματα. Περί έρωτος, θανάτου, ηρωισμού και ηθικής. Όνειρα που ίσως προσπαθούν να σου πουν κάτι. Ίσως όλα αυτά να είναι ένα όνειρο. Όνειρο δίχως βεβαιότητα για το τέλος, δίχως επιλογή για την αρχή. Καμία συνεκτικότητα. Κανένας σκοπός. Απλή ανάγκη.

Ανάγκη έκφρασης

...εκτόνωσης

"Ακόμα και αυτοί που τον επέκριναν, στο τέλος συγχωρήθηκαν"..

Λέει μια φωνή στο μυαλό μου, η ίδια φωνή που με βασάνιζε ώρες πριν, όταν βρισκόμουν μακριά από αυτόν τον κόσμο. Σου μιλάω μέσα από κάγκελα. Τα μαλλιά σου, κάποτε ξανθά, πλέον έχουν αρχίσει και ασπρίζουν. Τα μάτια σου.. στα μάτια σου βλέπω το θαύμα που περιμένεις... Ειλικρινά νομίζετε ότι είναι ο αληθινός; Ο Ξακουστός; Δεν ήξερες την απάντηση, πώς να την ξέρεις άλλωστε.. Ακολουθώ το πλήθος, αποχωρίζομαι την παρουσία σου.. Κόσμος καταφθάνει συνεχώς. Δε ξέρει τι να πιστέψει..

"Ακόμα και αυτοί που δε τον πίστεψαν, στο τέλος, συγχωρήθηκαν"...

- - - - - - - - - -

Εστίες παντού, κόκκινος ο ουρανός.

Δίπλα, η θάλασσα. Η ίδια η θάλασσα ζητά να ξεδιψάσει. Αυτοκίνητα και δρόμοι ανάμεσά τους. Ίσως και να εμποδίζουν την ένωσή τους..

Το ένα ζητάει το άλλο

...διψάει για το άλλο

Έχουν τη δύναμη, τόσο απλά, να αφαιρέσουν ζωή..

...αλλά. και να τη δημιουργήσουν..

Altissima quaeque flumina minimo sono labi*

2010-07-27T03:34:00.005+03:00

27 Ιουλίου σήμερα.

Χαράματα, η ώρα 3:36 τώρα που ξεκίνησα να γράφω αυτή την ανάρτηση.

Αυτό που με παρακινεί αυτή τη στιγμή και γράφω είναι ίσως το ότι έχω ερωτευτεί τη στιγμή.. Κάθομαι στο γραφείο μου, στην αντανάκλαση του οποίου βλέπω την πανσέληνο, για την οποία τόσα τραγούδια και ποιήματα έχουν γραφτεί. Ακούω Lisa Gerrard, που ειλικρινά θα μπορούσε να θεωρηθεί το καλύτερο soundtrack για μια νύχτα όπως η σημερινή. Γνώρισα καινούργια, ιδιαίτερα ενδιαφέροντα άτομα σήμερα, και ήρθα πιο κοντά σε άλλα. Και είναι από εκείνες τις στιγμές που καταλαβαίνεις πως κάποια άτομα ειλικρινά αξίζουν, πως η επαφή μαζί τους μπορεί στην τελική να κάνει εσένα καλύτερο άνθρωπο!

Το Σάββατο είχα μια εμπειρία που μου έμαθε κάποια πράγματα για τον εαυτό μου. Έκανα ένα πάρτυ στο σπίτι μου. Βασικά, μια συγκέντρωση, ένα gathering ατόμων από εντελώς διαφορετικούς κύκλους και περιβάλλοντα, με σκοπό να γίνει αυτό που μου αρέσει εμένα περισσότερο: να γνωρίζω καινούργια άτομα και να μαθαίνω τις ιστορίες τους. Με αυτό το σκεπτικό, λοιπόν, προσκάλεσα διάφορα άτομα. Η αποτίμηση μετά από δύο μέρες είναι ότι παλιές έχθρες και πάθη ξαναβγήκαν στην επιφάνεια, και ότι ίσως να γεννήθηκαν καινούργιες φιλίες..

Αυτό που είπα όμως, πως έμαθα κάποια πράγματα για τον εαυτό μου δηλαδή, έχει να κάνει με την ακόλουθη παρατήρηση: η μισή ώρα, που πέρασα με μερικά από τα άτομα που ήρθαν τελικά (χωρίς αυτό να αποτελεί σπόντα ή κακία προς τους υπόλοιπους), με μια μπύρα στο χέρι, να λέμε ιστορίες, να γελάμε... αυτή η στιγμή είναι αυτή που θα μου μείνει. Η επαφή που αποκτήσαμε, το γεγονός ότι, έστω για τόσο λίγο, γίναμε όλοι μας μια παρέα..

Μου έμαθε, ή βασικά, μου απέδειξε για άλλη μια φορά, ότι τίποτα δε μπορεί να ζεστάνει την ψυχή σου όσο μια ανιδιοτελής ανθρώπινη σχέση, όπου όλα γίνονται ένα. Που αντιλαμβάνεσαι τον πλούτο που κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι... Που ίσως και να αποκτήσεις και πάλι την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους, που παραμένουν και θα παραμένουν τόσο μα τόσο απρόβλεπτοι..

Μα πάνω από όλα... Η στιγμή που κάποια άτομα καταφέρνουν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου για ακόμα μια φορά, ενώ εσύ νιώθεις όλο και μεγαλύτερη ανακούφιση να τους την προσφέρεις απλόχερα..

Όταν σου λένε "Σε ευχαριστώ για όλα"

Όταν σου δείχνουν ότι σε νοιάζονται και σε σκέφτονται..

Όταν καταλαβαίνεις πως γίνεσαι αποδεκτός κατά το 100% του αληθινού σου εαυτού

Και πόσο μάλλον, όταν το αντιλαμβάνεσαι αυτό..

Δε σου μένει παρά να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις, και κάτω από αυτά να προφυλάξεις από κάθε κακό τα άτομα που σε κάνουν να αισθάνεσαι έτσι για τον εαυτό σου..

Τι στο διάολο, έχω δει και στο παρελθόν να σπάει το φράγμα της παροδικότητας των ανθρώπινων σχέσεων.. Ίσως και αυτή η φορά να είναι από τις εξαιρέσεις.. :)

Η ώρα, λοιπόν, έφτασε 4:02. Ακόμα πιο κοντά στο ξημέρωμα..Και ακούς Mogwai

Σαν να μην υπάρχει αύριο..

Το αύριο, που δεν είναι άλλο από το σήμερα..

(*The deepest rivers flow with the least sound.)

"Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα" #2

2010-07-16T01:52:00.002+03:00

Κανονικά εδώ υπήρχε ένα άλλο post. Σκετικά με μια 'προδοσία', σχετικά με την παροδικότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Ως αφορμή είχε ένα γεγονός που ειλικρινά με κλόνισε, και ακόμα περισσότερο, επηρέασε τον τρόπο που βλέπω κάποια πράγματα και κάποιους ανθρώπους..

Σήμερα όμως βγήκαμε, και κατάλαβα πως όλα αυτά ήταν μια παρεξήγηση, στην οποία ευτυχώς τέθηκε ένα τέλος..

"Ακόμα μια απογοήτευση... Τουλάχιστον σε νιώθω πιο κοντά μου από πριν και με χαροποιεί αυτό. Ένας φίλος θα στοίχιζε περισσότερο."

Νομίζω πως βασικά σου ωφείλω ένα συγγνώμη, και απλά εσύ να ξέρεις πως ό,τι σου είχα και πει και σου είπα σήμερα ισχύουν και θα ισχύουν για πολύ καιρό ακόμα...

Άλλωστε όπως είχα γράψει στις 30 Οκτωβρίου

Δε θέλω να σε πληγώσω, μου έδειξες ότι μπορείς να μου προσφέρεις τα πάντα, και το εκτιμώαυτό από τα βάθη της καρδίας μου.

Όπως και να έχει, να θυμάσαι τι σου είπα πριν ακολουθήσει ο καθένας τον δρόμο του:
"Να θυμάσαι την ημερομηνία 30/10..Απλά να τη θυμάσαι."

Άσε με να σου αφιερώσω τους στίχους αυτούς, ακόμα και αν δε τους δεις ποτέ..:
You made me smile today
You spoke with many voices
We travelled miles today
Shared expressions voiceless

It has to end
Living in your head
Without anything to numb you
Living on the edge
Without anything to numb you

It has to end to begin

Began an end today
Gave and got given
You made a friend today
Kindred soul cracked spirit
~(Numb - Sia

"Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα"

2010-07-15T03:35:00.007+03:00

-deleted-

2010-07-13T18:29:00.000+03:00

Like A Movie.. by ~Papavits on deviant ART

GAME OVER

2010-07-13T18:02:00.004+03:00

Ο τίτλος εμπνευσμένος, ή βασικά κλεμμένος από το ιστολόγιο ενός καθηγητή μου, από τους πιο ενδιαφέροντες ομολογουμένως που είχα μέχρι πριν 2-3 μήνες. Και τι εννοώ εγώ με αυτόν τον τίτλο; Ότι η ζωή όπως την είχα(με) συνηθίσει τόσα χρόνια τελείωσε.
Φυσικά και μιλάω κυρίως για το σχολείο, μιας που αυτό μας έβαζε σε μια ρουτίνα που ακολουθούσαμε εδώ και 12-14 χρόνια, και καθώς είμαστε 18 χρονών μιλάμε για το 66-77% ολόκληρης της ζωής μας. Σίγουρα στο σχολείο έχουμε περάσει όλο το μέρος της σκεπτόμενης ζωής, πρώτες φιλίες και πρώτες έχθρες, πρώτες κλίκες και γενικά, μια πρώτη κοινωνία πέραν της οικογένειάς μας, η οποία τόσα χρόνια μας προετοίμαζε(όσο μπορεί να πει κανείς ότι το πέτυχε αυτό) για τον κύκλο τις ζωής μας που έπεται, που βασικά μόλις ξεκίνησε..--> Καταθέσαμε μηχανογραφικό, πήραμε απολυτήριο και τώρα περιμένουμε να δούμε που θα καταλήξουμε, πώς θα κυλύσουν (στο επίπεδο σπουδών) τα επόμενα τουλάχιστον 4 χρόνια..

Το μαγικό είναι πως δεν μπορούμε να προβλέψουμε καθόλου τις φιλίες μας, τα μέρη στα οποία θα βρεθούμε και ... όλα αυτά! Οι φιλίες και τα άτομα που (τουλάχιστον εμένα) περιβάλουν έχουν αρχίζει και αλλάζουν δραματικά! Και από Σεπτέμβριο: άλλοι θα πάνε εξωτερικό, άλλοι σε άλλες πόλεις, θα γνωρίσουμε όλοι μας νέο κόσμο, φοιτητές, καθηγητές, φίλους, σχέσεις.. Τα πάντα, όλα είναι εκεί έξω και μας περιμένουν..
Κάποιοι θα το έλεγαν τρομαχτικό αυτό το συναίσθημα.. Εγω θα το έλεγα απελευθερωτικό.. Όλα αλλάζουν, και όλα είναι στα χέρια μας να τα αλλάξουμε όπως εμείς θέλουμε..

Και ακόμα περισσότερο, είναι στα χέρια μας να δούμε αν θα καταλήξουμε να λέμε "I keep dancin' on my own" (Robyn) και "I must always run the race on my own." (IAMX) όσον αφόρα τις σχέσεις μας και τη ζωή μας γενικότερα, ή αμά θα αρχίσουμε να αρπάζουμε όλες τις ευκαιρίες που μας εμφανίζονται από τα μαλλιά, να τις βάζουμε κάτω και να τις κάνουμε δικές μας...

Έχω την αίσθηση ότι θα γίνουν.. Πολύ γρηγορότερα από ότι θα τολμούσαμε ποτέ να φανταστούμε..

"Ποτέ μη κοιτάς το τέλος, αλλά την αρχή που πλησιάζει"

2010-07-07T14:10:00.004+03:00

Με αυτά τα λόγια με αποχαιρέτησε μια καθηγήτρια που είχα πριν από αρκετά χρόνια μετά την τελετή αποφοίτησης. Και ειλικρινά τα λόγια αυτά με βοήθησαν να σηνειδητοποιήσω πως τέρμα το σχολείο, οι πανελλήνιες, όλα αυτά. Πλέον είμαστε συν-απόφοιτοι.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, πήραμε και τους βαθμούς και είναι η ώρα του μηχανογραφικού.

Έχουμε μεγαλώσει πολύ, και ξαφνικά. Είμαστε στη θέση των παιδιών που κοιτούσαμε κάποτε και λέγαμε με θαυμασμό "WOW! Απόφοιτος Λυκείου" και πάντα ακολοθουθούσε η σκέψη "Πότε θα τελειώσω το σχολείο γαμώτο;"

Και να λοιπόν, έφτασε το σήμερα: έχω τελειώσει με το σχολείο, περιμένω την Παρασκευή το απολυτήριο. Και έπειτα το μηχανογραφικό και αν όλα πάνε καλά, φοιτητής Ψυχολογίας από τον Οκτώβρη..

Ενθουσιάζομαι...

Φως μικρό μου ταξιδιάρικο

2010-07-05T13:48:00.001+03:00

Στα μάτια σου είχα πιστέψει σαν τον ουρανό

και τώρα πια δεν έχω τίποτα για να κρατώ

στην ερημιά θα γίνει πέτρα όλη μου η σιωπή

η "αγάπη" αυτή θα σβήσει και σαν άστρο θα χαθεί

Φως μικρό μου ταξιδιάρικο

πάρε τούτο το παράπονο

μέσα απ' τα μάτια σου να ζήσω μια στιγμή

ένα ταξίδι στη γη

Stereo Nova μέρα σήμερα. Καθόλου άσχημα!

2010-06-21T03:33:00.002+03:00

Οι σκέψεις ταξιδεύουν. Και με πηγαίνουν μακριά. Πολύ πιο μακριά από ό,τι θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ.

Και το soundtrack αυτού του υπέροχου συναισθήματος έρχεται από την ταινία Blanc, ή αλλιώς τη λευκή ταινία, που ελπίζω πως θα καταφέρω να δω κάποτε*

Αυτές οι μέρες που πέρασαν ήταν ειλικρινά τόσο ιδιαίτερες.. Είναι αυτό ακριβώς το άνοιγμα που περίμενα προς τη καινούργια μου ζωή, τα καινούργια άτομα που αποτελούν σημαντικό μέρος της και όλα τα συναφή.. Η υπερβολική σκέψη προς οτιδήποτε, φυσικά και δε μπορεί να σταματήσει από τώρα. Ειδικά τώρα..

Τώρα μάλιστα έχει επανέλθει στην προγενέστερη μορφή της, εκεί που λες ρε γαμώτο μήπως όλα αυτά που σκέφτομαι και με απασχολούν είναι απλά υπερβολικά!

Σήμερα δεν έχω καθόλου οίστρο να γράψω, νομίζω άλλωστε πως αυτό είναι προφανές.

Αλλά δε πειράζει καθόλου..

Κάτι ήθελα να γράψω, έτσι ώστε η σκέψη σου να με συνοδεύει ακόμα περισσότερο.

Alejandro...

δικό σου, αφιέρωση απλά... =)

This clock never seemed so alive :)

2010-06-14T00:00:00.002+03:00

ΖΩΗ!

Απλά επέστρεψα στη ζωή. Μετά από μια τόσο δύσκολη χρονιά, και λόγω εξετάσεων και για διάφορους άλλους λόγους. Επιτέλους μπορώ και καθορίζω εγώ το πρόγραμμά μου, τις σκέψεις μου, όλα πλέον περνάνε από τα χέρια μου....

Και μέσα σε όλα αυτά, χωρίς να καταλάβω πότε, πού και με ποιον τρόπο, εισέβαλες εσύ στη ζωή μου, στην νεοαποκτηθείσα ζωή μου. Εδώ καλό θα ήταν να σε περιγράψω, αλλά τα ίδια τα λόγια χλωμιάζουν μπροστά σου. Η δύναμη της ψυχής σου που διαπερνά τα μάτια σου και φτάνει στην καρδιά μου έχει εγκλωβίσει κάθε σκέψη μου πάνω σου... Και είναι μια από τις λίγες φορές που δε με ενοχλεί κάτι τέτοιο, αλλά αντίθετα που με κάνει να αισθάνομαι μοναδικός..

>Μοναδικός επειδή με άφησες να εισέλθω στη ζωή σου..

>Μοναδικός για τον τρόπο που με κάνεις να αισθάνομαι

>Μοναδικός για τον τρόπο που κάνεις τις σκέψεις μου να τρέχουν..

What day is it?

And in what month?

This clock never seemed so alive

Φυσικά και είναι πολύ νωρίς για να αισθάνομαι οτιδήποτε το δυνατό για εσένα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορώ να νιώσω κάτι από τώρα. Και είναι σίγουρο πως η ζεστασιά και όλα αυτά που φαίνεται ότι διατείθεσαι να μου προσφέρεις είναι αρκετά για να με κάνουν να σε ποθώ ακόμα περισσότερο..

Ακούω τη φωνή σου να μου λέει "Μα, είναι δυνατόν;". Και εγώ να σου απαντώ "Δεν έχεις δει τίποτα ακόμα..."

Καλό μας ταξίδι, λοιπόν, αν και είμαι σίγουρος ότι θα είναι καλύτερο από ό,τι ο καθένας από εμάς μπορεί να φανταστεί...

2010-05-06T14:49:00.000+03:00

Και τώρα εμείς να αγωνιστούμε στις πανελλήνιες για να καταλήξουμε που; Απίστευτη οδύνη, απίστευτο μίσος.. Αλλά από αύριο και πάλι όλα τα ίδια θα είναι.. Γιατί αυτή είναι η Ελλάδα, γιατί έτσι την έχουν καταντήσει τα τελευταία τριάντα τόσα χρόνια όλοι αυτοί. Το αυτοί δεν πάει μόνο στους βουλευτές, άλλα και σε εμάς τους ίδιους...

Το κείμενο που ακολουθεί από το www.protagon.gr

Μικρέ μου ή μικρή μου( τι ήσουν άραγε;) θα ερχόσουν στον κόσμο κάπου εκεί το φθινόπωρο, ένα σκληρό -όπως προβλέπεται- φθινόπωρο για την Ελλάδα.
(Ποιο καταραμένο άθροισμα στιγμών, συγκυριών και συμπτώσεων σου στέρησε τη ζωή; Πόσα χρόνια και από τι χτιζόταν το μίσος που σε αφάνισε; Τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί που καίνε ανθρώπους; Νόμιζα ότι με τα κρεματόρια είχαμε τελειώσει.) Μικρέ μου ή μικρή μου, θα ήθελα να σου πω για ο,τι δεν θα γνωρίσεις, δεν σε άφησαν να γνωρίσεις...

Έχουμε μπει σε μια σκοτεινή στενωπό χωρίς κανείς να είναι ακόμη σε θέση να “δει” τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Κινούμενη άμμος η χώρα, κινούμενη άμμος και όσα συμβαίνουν έξω από αυτήν. Αν ερχόσουν στον κόσμο θα μάθαινες τι είναι τα συναισθήματα, τι κάνει τους ανθρώπους να είναι άνθρωποι. Θα μάθαινες τι είναι ο φόβος -πόσο φοβήθηκε άραγε η μανούλα σου παλεύοντας με τον καπνό και τη φωτιά;- Θα μάθαινες τι είναι αγωνία , τι είναι η αγανάκτηση, η οργή και ο θυμός , πώς νιώθουν χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα όλοι εκείνοι που φώναζαν το δίκιο τους ανεβαίνοντας αργά και συντεταγμένα το δρόμο που απέκτησε τελικά τη δική του ιστορία, τη δική σου ιστορία.

Η πραγματικότητα μας έχει ξεπεράσει. Τώρα βλέπουμε καθαρά ότι «ο Βασιλιάς είναι γυμνός». Αν ζούσατε εσύ και η μανούλα σου, θα σου διάβαζε το παραμύθι και θα γελούσες όπως όλα τα παιδιά όταν το πρωτακούν. Εμείς τώρα το συνειδητοποιήσαμε αλλά δεν μπορούμε να γελάσουμε, γιατί δεν είμαστε πια παιδιά. Η κοινωνία μας ωριμάζει απότομα, άγρια, βίαια και αυτό δύσκολα μπορεί κανείς να το αντέξει. Αν ερχόσουν στον κόσμο, θα μάθαινες και για την πολιτική. Όλοι είπαν λόγια συμπάθειας για ο,τι σας συνέβη -είμαι βέβαιη ότι ήταν ειλικρινή- αλλά γρήγορα ξαναμίλησαν τη γλώσσα που ξέρουν: «εσύ φταις, όχι εσύ φταις...» Δεν έχουν καταλάβει ότι η πραγματικότητα μας υπερβαίνει; Υπερβαίνει κόμματα και παρατάξεις. Δεν χωρούν πολιτικαντισμοί τύπου « χρειάζονταν τα μέτρα αλλά θα καταψηφίσω τα μέτρα τα οποία όμως δεσμεύομαι να τηρήσω». Ναι , μικρέ μου ή μικρή μου, έτσι μιλούν οι πολιτικοί στην Ελλάδα.

Θα μάθαινες ακόμη ότι υπάρχουν και αριστερές δυνάμεις που σαν να πέτρωσε η καρδιά τους: το μόνο που βρήκαν να πουν για τη μολότοφ που σε χάλασε ήταν κάτι ψελλίσματα περί οδυνηρού συμβάντος για να ασχοληθούν αμέσως με την προστασία της τιμής και της υπόληψης του κόμματός τους. Αλλά και ο κύριος στον οποίον ανήκει η τράπεζα που έγινε τάφος σας, μιάμιση γραμμή αφιέρωσε σε σας, ίσα ίσα να βγει από την υποχρέωση. Μετά είπε τον δικό του καημό. Μικρέ μου ή μικρή μου, όλα είναι μπερδεμένα, καθένας νομίζει ότι κραδαίνει την αλήθεια του και αυτή αρκεί. Αν ερχόσουν στον κόσμο, θα αποκτούσες και εσύ τη δική σου αλήθεια αλλά μπορεί και μακάρι να μεγάλωνες σε μια Ελλάδα που θα πίστευε και θα μπορούσε να υπερασπιστεί τη συλλογικότητα. Οι πολιτικοί για τους πολίτες και οι πολίτες για την κοινωνία. Ήθελα πάντως να σου πω ότι ξέρω πολύ κόσμο που λυπήθηκε αληθινά για ο,τι σου συνέβη, για ο,τι συνέβη στη μανούλα σου και στους συναδέλφους της. Τώρα είναι Άνοιξη, μια εποχή που δεν θα γνωρίσεις. Κρίμα! Γιατί ακόμη και στην καμένη από τις μολότοφ και τα χημικά Αθήνα όλο και κάποια νεραντζιά αφήνει το άρωμά της....Έτσι μυρίζει η ζωή, μικρό μου και αυτή πάντα θα νικάει. Ελπίζω...

Dancing with the stars, my friends :)

2010-04-05T08:29:00.003+03:00

Είναι φοβερή η δύναμη που έχουν μερικές φορές τα όνειρα.. Άλλοτε σε κάνουν να βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που πήγες για ύπνο, και άλλες φορές πολύ απλά δε θέλεις να τα αφήσεις πίσω σου. Σήμερα ξύπνησα με ακόμα νωπή την εικόνα που μου άφησε το τελευταίο όνειρό που είδα: μαζί με άτομα που ήξερα και άλλα που ήταν άγνωστα σε μένα, χορεύαμε στη μέση του δρόμου, κάνοντας το δικό μας show, λες και δεν υπήρχε αύριο. Χορεύαμε όλοι τόσο δεμένα και κεφάτα, που απλά ξύπνησα με ένα χαμόγελο, μια ανανεωμένη όρεξη για ζωή!
Πάλι καλά δηλαδή, γιατί για τον επόμενο μήνα θα τη χρειαστώ αυτή τη δύναμη, για να προχωρήσω παρακάτω στη ζωή μου. Πέρα από αυτά, όμως, με έκανε να θυμηθώ μια επιθυμία μου που σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό να ακολουθήσω: όχι μόνο να έρθω σε καλύτερη επαφή με το σώμα μου, αλλά ίσως και να το γυμνάσω έτσι ώστε να γίνω χορευτής!
Όνειρα και αναμνήσεις.. τι θα κάναμε χωρίς αυτά;
Καιρός είναι να βάλω τα δυνατά μου, να τελειώσω επιτέλους αυτόν τον αγώνα στον οποίο έχω μπλεχτεί. Τότε θα είμαι ελεύθερος να ακολουθήσω κάθε μου όνειρο, και θα το κάνω με κάθε τίμημα!

That's a promise =)

Fake Plastic Trees

2010-03-31T15:55:00.003+03:00

I've seen it all
I've seen the dark
I've seen the brightness in one little spark
I've seen what I choose and I've seen what I need
And that is enough
To want more would be greed
I've seen what I was and I know what I'll be
I've seen it all there is no more to see

Ανακαλύπτω παλιές φωτογραφίες που είχα τραβήξει. Αυτή εδώ είναι από το καλοκαίρι, σε κάποια ερημική παραλία. Αισθάνομαι πως μέσα από τις φωτογραφίες που τραβάω κατά κάποιο τρόπο εκφράζω τον εαυτό μου, με την έννοια ότι προβάλλω με αυτές στοιχεία του εαυτού μου, τα οποία είτε δε θέλω είτε δε μπορώ να εκδηλώσω γενικά. Φέτος αναλύσαμε και ένα ποίημα της Κικής Δημουλά αφιερωμένο στη λειτουργία της φωτογραφίας. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η φωτογραφία στην ουσία αποτελεί την παρουσία μιας απουσίας, προβάλλει ένα παρελθόν και κάποιες καταστάσεις οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα δε πρόκειται να επαναληφθούν ποτέ ξανά, ακριβώς επειδή ανήκουν στο παρελθόν. Έχουν πεθάνει, έχουν σβήσει, και ζουν απλά στη μνήμη μας και σε μια φωτογραφία. Γι' αυτό άλλωστε και αρκετοί άνθρωποι δε θέλουν να έχουν κοντά τους φωτογραφίες, "απομεινάρια του παρελθόντος"...
Είναι χρήσιμο, όμως, να θυμάσαι το παρελθόν σου. Αυτό καθορίζει το τι είσαι σήμερα και τι θα γίνεις στο μέλλον. Αυτό υπαγορεύει τις πράξεις σου και την εξέλιξή σου, ίσως όχι σε απόλυτο βαθμό, αλλά σίγουρα η συμβολή του είναι πολύ σημαντική!

Άλλη μια ανάρτηση δίχως νόημα, δίχως ούτε έναν ολοκληρωμένο συλλογισμό. ίσως την επόμενη φορά, όποτε είναι αυτή...

Nice dream, if you think that you're strong enough
Nice dream, if you think you belong enough
(Πολύ Radiohead έπεσε σήμερα ^.^)

Αθήνα...

2010-03-20T15:07:00.004+02:00

Νοσταλγία για μια εποχή που ποτέ δε γνώρισα.. Αθήνα, πώς κατέντησες... Πώς σε καταντήσανε..

Βλέπω video με την παλιά Αθήνα, αυτή που υπήρχε μόλις 50 χρόνια πριν.. Και αισθάνομαι έναν πόνο, μια νοσταλγία, ένα μίσος για την κατάντιά της.. Είναι δυνατόν να την κατέντησαν έτσι, και εμείς να συνεχίζουμε να την κάνουμε χειρότερη; Κρυβόμαστε πίσω από το δαχτυλό μας και προσποιούμαστε πως όλα είναι όμορφα. Περιμένουμε τον σωτήρα να την κάνει πάλι αυτό που ήταν κάποτε..

Ντρέπομαι που είμαι Αθηναίος... Ντρέπομαι για τους ανθρώπου που περπάτησαν κάποτε εκεί που περπατώ εγώ και δεν έκαναν τίποτα για να διατηρήσουν αυτό το διαμάντι...

1026 - Χίλια Είκοσι Έξι

2010-03-19T15:02:00.004+02:00

Εκ πρώτης όψεως είναι απλώς ένας αριθμός. Ένας αριθμός αποτελούμενος από τέσσερα διαφορετικά ψηφία, ο οποίος μπορεί να αναφέρεται σε ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους: μπάλες, ημέρες, φλυτζάνια, απτά και μη αντικείμενα που έχουν κατασταλάξει για τα καλά στο μυαλό μας...

Αυτός ο αριθμός, για εμένα, εκφράζει κάτι που ποτέ δεν περίμενα να δω Μέχρι πριν από λίγα λεπτά οι επισκέψεις που είχαν γίνει στη σελίδα μου από τότε που την δημιούργησα άγγιζαν αυτό το νούμερο. Ειλικρινά δε με νοιάζει άμα θα πει ο οποιοσδήποτε ότι είναι μεγάλος ή μικρός για blog που μετράει 6 μήνες ζωής και παρουσίας στη καθημερινότητά μου.

Για εμένα έχει σημασία πως τουλάχιστον χίλιοι είκοσι (μου κάνει εντύπωση ακόμα και να το γράφω) άνθρωποι, που άλλους σίγουρα τους έχω δει - τους έχω γνωρίσει - τους ξέρω ενώ άλλους μπορεί να μην έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου, έχουν αφιερώσει κάποια λεπτά από τη ζωή τους για να διαβάσουν αυτά που έχω γράψει. Άλλοι μπορεί να ταυτίζονται με αυτά και άλλοι να λένε πως αυτά που γράφω δεν έχουν την παραμικρή αξία και σημασία. Ακόμα και έτσι, όμως, το γεγονός ότι τα έχουν διαβάσει μου προκαλεί μια απίστευτη ζεστασιά.

Ευχαριστώ λοιπόν, όλα αυτά τα άτομα, είτε έχουν βρεθεί τυχαία σε αυτή, είτε την έμαθαν από κάπου και την έψαξαν..

After all, "it's a cruel world for small things, with eyes, so curious.
But in between, you can be happy.
(IAMX)

( Repeat Chorus )

2010-03-09T20:49:00.006+02:00

Η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά που νομίζω ότι θα σπάσει. Μέχρι πριν από λίγο καθόταν δίπλα η κάποτε ονομαζόμενη "καρμική μου σχέση". Πάει καιρός από τότε που βρέθηκε για πρώτη φορά στη ζωή μου. Από τον Αύγουστο αν δε κάνω λάθος, όταν έγιναν και άλλα πολλά πράγματα που ειλικρινά με άλλαξαν σαν άνθρωπο. Ήταν 3 μήνες μετά από την πρώτη αυτή επαφή μας που είχα γράψει ό,τι ακολουθεί..

"...Ξαπλωμένοι στο ίδιο κρεβάτι. Βρισκόσουν σε απόσταση αναπνοής από εμένα, και εγώ βρισκόμουν τόσο κοντά στο όνειρό μου. Μου ψιθύριζες γλυκά στο αυτί. Ένιωθα την ανάσα σου στο λαιμό μου. Η άκρη της μύτης σου ερέθιζε γλυκά το αυτί μου. Τίποτα όμως από όλα αυτά δε θα με επηρέαζε τόσο αν δε προέρχονταν από εσένα. Αν δεν ήσουν εσύ. Τόσο απλά..Για πρώτη φορά σε είχα τόσο κοντά μου, για πρώτη φορά η επαφή αυτή ήταν τόσο αληθινή. Το σύμπαν σβήστηκε, και υπήρχες μόνο εσύ..."

Πιστεύω πως ακόμα και σήμερα να σε γνώριζα με τον ίδιο τρόπο τα ίδια πράγματα θα έγραφα. Γιατί πολύ απλά αξίζεις κάθε τι που λέω για εσένα, και το παραμικρό σύμφωνο που προφέρω για χάρη σου. Μέχρι και σήμερα αρκετά από τα πράγματα που είχα γράψει τότε, τον Νοέμβριο, ισχύουν και σήμερα. Αρχές Φεβρουαρίου, τα συναισθήματά μου προς εσένα είχαν διαμορφωθεί κατ' αυτό τον τρόπο:

"...Είναι φανερό ότι ο καθένας μας ζει τελείως διαφορετική φάση στη ζωή του. Είναι εμφανές ότι ίσως δε καταλαβαίνω τις απαιτήσεις και τις σκέψεις που σε συνοδεύουν αυτήν την εποχή. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι αυτή ακριβώς η 'ασυνεννοησία μας κάνει να συνδεόμαστε με έναν μαγικό τρόπο..."

Ή τουλάχιστον αυτό πίστευα εγώ. Αυτό ήθελα να πιστέψω, για να έχω στου μυαλού μου την άκρη ανοιχτό το ενδεχόμενο του να γυρίσεις κάποια μέρα και να μου πεις ότι ανταποκρίνεσαι και εσύ στον τρόπο που αισθάνομαι για σένα. Ένιωθα τόσο ωραία ακόμα και με τη σκέψη ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει στην πραγματικότητα. Ακόμα και στο τέλος του προηγούμενου μήνα έγραφα για εσένα:

"...Είπαμε να βγούμε να μιλήσουμε. Ελπίζω να σε δω σύντομα..Απλά να σε δω. Να σε έχω απέναντί μου. Μάλλον μόνο σε αυτό θα πρέπει να αρκεστώ.. Στο να σε βλέπω και να σε θεωρώ από τα πιο όμορφα πλάσματα που έχουν περάσει ποτέ από αυτόν τον τόπο, που τόσο πολύ έχει σημαδευτεί από έρωτες, ολοκληρωμένους και μη..."

Υπερβολικά λυρικό για να λέω και την αλήθεια. Αλλά όταν γράφεις αυτό που αισθάνεσαι πολύ συχνά φτάνεις σε τέτοια σημεία.

Σήμερα... Πριν από ελάχιστη ώρα καθίσαμε και μιλήσαμε. Κάθισα και σου τα ανέλυσα όσο μπορούσα, καθώς για άλλη μια φορά έχανα τα λόγια μου μπροστά σου. Σε ρωτούσα, μου απαντούσες και το αντίστροφο. Σημασία έχει πως πέρα από την αίσθηση ότι το έβγαλα αυτό από μέσα μου, ότι το μοιράστηκα μαζί σου στην προσπάθεια να είμαι όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής μαζί σου (όπως σου είπα άλλωστε), πέρασαν διάφορες σκέψεις από το μυαλό μου: έκανα καλά που σου το είπα; Μήπως τώρα θα αλλάξει η στάση σου απέναντί μου; Μήπως έδιωξα από τη ζωή μου ένα από τα πιο αληθινά άτομα που είχα γνωρίσει ποτέ;

Η ώρα περνάει. Τα λεπτά προχωράνε και μας απομακρύνουν συνεχώς από εκείνη τη στιγμή, που θα μπορούσε να εξελιχτεί σε "κουτί της Πανδώρας" με το τρόπο που εξελίχθηκε και με το τρόπο που κατέληξε τελικώς.

Ξέρεις κάτι όμως; Ένα πράγμα μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή: πως με τα πράγματα που μου είπες και από τη στάση σου και από κάθε τι που με έκανε να καταλάβω τι αισθάνεσαι για εμένα και τι είχες σκεφτεί για εμένα, κατέληξα στον ΠΛΑΝΉΤΗ HAPPY που σου είπα.. Σε εκείνο το μέρος που εμφανίζεται δια μαγείας μπροστά μου όταν βλέπω ότι υπάρχει κάποια διέξοδος από τη κατάσταση που βρισκόμουν, που συχνά μοιάζει με λασπόνερα. Και όχι, δε θέλω να πω πως ό,τι αισθάνθηκα ήταν στην πραγματικότητα ένας βούρκος.. εγώ τα μετέτρεπα σε ένα τέτοιο σκηνικό. Και σήμερα κατάλαβα τον τρόπο με τον οποίο μπορώ να βγω από εκεί δυνατότερος, έχοντας προσκομίσει τόσα πράγματα που θα με κάνουν να βαδίζω με το κεφάλι ψηλά στη ζωή μου..

Και όλα αυτά τα έκανες εν αγνοία σου. Η παρουσία σου τα έκανε αυτά. Η αλήθεια είναι ό,τι όπως και άλλες φορές γράφω τα πράγματα που δε πρέπει/δε κάνει να σου τα πω εσένα κατευθείαν. Μπορεί να σου το δείξω όμως αυτό, που ξέρεις;

Σε ευχαριστώ που με κάνεις να χαμογελάσω και πάλι. Τα συναισθήματα σίγουρα θα κάνουν καιρό να αποχωρήσουν. Ακόμα και όταν συμβεί αυτό, όμως, θα κρατήσω εκείνο το κομμάτι τους που με κάνει να σε θέλω στη ζωή μου. Γιατί αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει!

"..Και τώρα τι;.."

Τώρα απλά προχωρώ, ξεκινώ να βαδίζω πάλι με το κεφάλι ψηλά. Τι και αν επαναλαμβάνομαι; Το γουστάρω.. Γιατί αυτός είμαι άλλωστε. Πάλι θα καταλήξω να περπατώ με γρήγορους ρυθμούς, γιατί αυτόν τον δρόμο έχω επιλέξει για εμένα. Αυτόν θα ακολουθήσω όσο μπορώ, για όσο περισσότερο καιρό μπορώ..

Χαμογελώ.. Ανακούφιση; Μπορεί. Λες να ήταν βάρος τελικά όλο αυτό; Δε ξέρω.. Αισθάνομαι έτοιμος να πετάξω πάντως..

Μόνος ή με παρέα...

Όπως και να έχει θα πετάξω..

I’ll be Peter Pan, and you just be pretty!

2010-02-28T14:03:00.004+02:00

Μου φαίνεται πως βαθιά μέσα μου πήρα την απόφαση πως θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα, πως ίσως κάποια κομμάτια στη ζωή μου πρέπει να γίνουν λίγο πιο ξεκάθαρα. Απόδειξη γι' αυτό ο τρόπος που σου μίλησα και τα πράγματα που σου είπα..

"Η καρδιά σου χτυπάει πολύ γρήγορα"

Λογικό.. μόνο λογικό. Όταν σε έχω αγκαλιά μου, δίπλα μου και σου μιλώ είναι αδύνατον να σκεφτώ το οτιδήποτε άλλο. Σε έβλεπα και νόμιζα ότι αυτά τα συναισθήματα τα είχα αφήσει πλέον πίσω μου, αλλά από ότι φαίνεται από τον τρόπο που σκέφτομαι σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Να θέλω να πάρω αλλού και ασυνείδητα να πληκτρολογώ το όνομά σου και μετά να το συνειδητητοποιώ, έχοντας ήδη κάνει αναπάντητη στο νούμερό σου.

"Μα έχεις ακόμα σχολείο!"

Ναι, μπορεί να έχω σχολείο. Ναι, μπορεί να δίνω πανελλαδικές. Με εσένα στο πλευρό μου όμως ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω! Επειδή θα μου δίνεις αυτό το κίνητρο που μου λίπει. Το είχα σκεφτεί πάρα πολύ αν είναι η κατάλληλη εποχή να σου το αναφέρω, δεδομένου ότι περίπου 80 μέρες με χωρίζουν από αυτές τις εξετάσεις.. Κι όμως, αισθάνθηκα πως ΕΠΡΕΠΕ να σου το πω, να το μοιραστώ μαζί σου, να καταλάβω πως νιώθεις και εσύ για εμένα. Γιατί αυτό είναι το χειρότερο βασανιστήριο, το 'ίσως και να...'.

Όλο αυτό ήταν μια προσπάθεια να καταλάβω και μερικά πράγματα για τον εαυτό μου.. Και για ακόμη μια φορά, δε ξέρω άμα αυτά τα οποία συνειδητοποίησα είναι καλά η κακά. Από την άλλη, δεν ανακαλύπτω τίποτα παραπάνω από πτυχές του εαυτού μου που πολύ απλά δεν ήξερα καν την ύπαρξή τους. Πώς μπορεί αυτό να είναι κάτι το κακό;

Είπαμε να βγούμε να μιλήσουμε. Ελπίζω να σε δώ σύντομα..Απλά να σε δώ. Να σε έχω απέναντί μου. Μάλλον μόνο σε αυτό θα πρέπει να αρκεστώ.. Στο να σε βλέπω και να σε θεωρώ από τα πιό όμορφα πλάσματα που έχουν περάσει ποτέ από αυτόν τον τόπο, που τόσο πολύ έχει σημαδευτεί από έρωτες, ολοκληρωμένους και μη..

Ο δικός μου; Θα είναι ανεκπλήρωτος τελικά;

Θα δείξει...

Τhe sinking and decent of every sailing word
and the destruction of all invention
and all corrupted thought
dig their nails into my optimistic shell
i must always run the race on my own

Iamx Concert Tonight!

2010-02-27T16:18:00.002+02:00

Σήμερα θα πάω σε συναυλία των πολυαγαπημένων μου IAMX. Το περίμενα τόσο καιρό, και επιτέλους βρήκα και τέλεια παρέα για να πάω!
Άντε, 5 ώρες ακόμα xx

Allons voir un coucher de soleil..

2010-02-13T20:11:00.005+02:00

Αισθάνομαι σαν να είμαι σε όνειρο. Δεν έχουν περάσει παρά 3ο λεπτά από τότε που ξύπνησα, και έχουν γίνει τόσο ωραία πράγματα. Και στην οικογένεια, και στους φίλους, και στα ερωτικά. Επιτέλους κατάφερα, μετά από πάρα πολύ καιρό να κοιμηθώ για 3 ώρες το απόγευμα. Μου έφυγε τόση συσσωρευμένη κούραση και αισθάνομαι πως έχω ανοίξει στα πάντα τώρα. Μπορώ να πιαστώ από παντού.

Ιf you want to get it all,
you can own what you choose,

Και μέσα σε αυτή την παραμυθένια ατμόσφαιρα που με περικλείει αυτή τη στιγμή, ακούω το τραγούδι που μου έστειλε μια φίλη μου. Μόνο να προσθέσει στη χαρά μου καταφέρνει. Μόνο να προσθέσει. Χθες το βράδυ ήμουν μαζί με την παρέα μου, στην οποία είχα τη τύχη να γίνω μέλος αυτό το καλοκαίρι, και βλέπαμε απλά ταινία. Κάτι τέτοιες στιγμές, όμως, καταλαβαίνω πόσα σημαίνουν για εμένα. Σίγουρα δε θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα χωρίς την παρουσία τους στη ζωή. Μαρία, Δημήτρη, Ιάσονα... τι να πω για εσάς;

but you want to live a lie,
and love what you lose.

Δε ζω πλέον σε ένα όνειρο. Ζω τη ζωή μου. Μπορεί από αύριο να πρέπει να γυρίσω στο διάβασμα το πολύ για τις πανελλαδικές. Αλλα τουλάχιστον θα έχω αυτή την γεύση ευτυχίας στα χείλη. Αυτή την ανάμνηση.

Αλλα δε θα επαναπαυτώ εκεί. Θα την ξαναζήσω αυτή τη στίγμη. Το υπόσχομαι στον εαυτό μου. And that's a promise...

That's a promise!

2010-02-13T17:09:00.002+02:00

Were I called on to define, very briefly, the term Art, I should call it 'the reproduction of what the Senses perceive in Nature through the veil of the soul.' The mere imitation, however accurate, of what is in Nature, entitles no man to the sacred name of 'Artist.'

~Edgar Allan Poe

Δήμητρα Γαλάνη - Δεν είμαι από εδώ

2010-02-09T00:22:00.003+02:00

Κ. Σ.

2010-02-07T03:40:00.002+02:00

Είσαι το μόνο άτομο με το οποίο έχω καταφέρει ποτέ να συνδεθώ τόσο πολύ. Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σου πω, αλλά και τόσο λίγες οι ευκαιρίες που μου δίνονται για να σου τα εκφράσω.

Είναι φανερό ότι ο καθένας μας ζει τελείως διαφορετική φάση στη ζωή του. Είναι εμφανές ότι ίσως δε καταλαβαίνω τις απαιτήσεις και τις σκέψεις που σε συνοδεύουν αυτήν την εποχή. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι αυτή ακριβώς η 'ασυνεννοησία μας κάνει να συνδεόμαστε με έναν μαγικό τρόπο. Τελείως απρόσμενα, με τρόπους που δε μπορώ να φανταστώ, θα βρίσκεσαι πάντα στη ζωή μου: είτε θα σε συναντήσω κατά τύχη στο δρόμο, περισσότερο από ότι έχω συναντήσει ποτέ τον οποιονδήποτε άλλον, είτε θα καταλήξουμε να είμαστε κάπου μαζί έξω.

Το χάδι σου.. Το χάδι σου είναι αυτό που με σκλαβώνει. Όταν με αγγίζεις χάνεται ολόκληρος ο κόσμος από γύρω μου. Υπάρχω μόνο εγώ και το χέρι σου, η προέκταση του εαυτού σου, η ζεστή σου ανάσα που μου υποδηλώνει ότι βρίσκεσαι εκεί και ότι δε πρόκειται ποτέ να φύγεις από δίπλα μου. Είναι μοναδικός στο να μου προσφέρεις ένα απίστευτο συναίσθημα ασφάλειας, στα χέρια σου έχεις την ικανότητα να με κάνεις να χάνω τον ίδιο μου τον εαυτό..

Με μπερδεύεις. Οι κινήσεις σου και τα συναισθήματά σου είναι κάτι που πραγματικά αδυνατώ να κατανοήσω. Είσαι από τα λίγα άτομα που με έχουν μπερδέψει τόσο πολύ σε ολόκληρη τη ζωή μου. Δε ξέρω, ίσως και να μπαίνει και το δικό μου συναίσθημα στη μέση, αν πραγματικά υπάρχει αυτό και δε παραμυθιάζω τον εαυτό μου..

Μία είναι η ουσία..
Και αυτή θα τη καταλάβεις μόνο μέσα από τα λόγια μου και τις πράξεις μου..

Θα περιμένω..(?)

Μια ιστορία..

2010-02-02T14:55:00.001+02:00

«Ακούς την πιο όμορφη μουσική και κάνεις τις πιο ώριμες συζητήσεις αλλά παράλληλα παραμένεις και ένα παιδάκι που με την πρώτη ευκαιρία θα αρχίσει να χοροπηδάει και να χορεύει. Είσαι το πιο ευαίσθητο άτομο που έχω γνωρίσει και η ανιδιοτέλεια με την οποία μπορείς και βλέπεις τους άλλους με άλλαξε για πάντα και είναι αυτό που θα κρατήσω από εσένα. Ελπίζω μία μέρα να σε συναντήσω τυχαία σε καμία έκθεση φωτογραφίας και να ανοίξουμε μαζί το γραφείο μας ως ψυχαναλυτές.
What would you do if you saw spaceships over Glasgow? Would you fear them?»

Είσαι απλά μοναδική Αριστέα μου.. Σε ευχαριστώ για τις στιγμές που έχουμε μοιραστεί..

Μαζί με την Αγγελική! Τι κάνουμε εδώ;

2010-02-02T10:44:00.003+02:00

Στον αγώνα προσθέτει η αγαπητή φίλη που βρίσκεται δίπλα μου, συγκεκριμένα στα αριστερά (δίνουμε συντεταγμένες).
<< Εσύ αγαπητό κοινό, τι κάνεις; Βασικά, χεστήκαμε για το τι κάνεις. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε εδω πέρα..>>
We are two fish souls swimming in a fish bowl, year after year προσθέτω εγώ, αγαπημένος στίχος από Pink Floyd..
We're running up that hill προσθέτει η Αγγελική, ένα από τα πιο ζεστά και όμορφα πλάσματα που έχω γνωρίσει στη ζωή μου.
Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές αισθάνομαι τυχερός για τους ανθρώπους που έχω επιλέξει να βρίσκονται σύρω μου. Μου προσφέρουν τόσα τα οποία εγώ (δυστυχώς ή ευτυχώς) δε θα καταφέρω ποτέ να προσφέρω στον εαυτό μου. Αυτός δεν είναι άλλωστε ένας από τους λόγους που έχουμε φίλους; Όχι αναγκαστικά κοντινούς, απλά ανθρώπους που μας κάνουν, συνειδητά και μη, να αισθανόμαστε καλά με τον εαυτό μας, όσο και αν μερικές φορές αισθανόμαστε ό,τι δε το αξίζουμε.. Μοναδικό αυτό το συναίσθημα της φιλίας..
Ακόμα μια ώρα στο σχολείο και μετά επιστρέφω σπίτι μου, να αρχίσει η καθιερωμένη ρουτίνα διαβάσματος..
Άλλα μια μέρα στον αγώνα...

Maraveyas Ilegal!~

2010-02-02T00:38:00.002+02:00

Υπέροχο τραγούδι με μοναδικό βίντεο!

Maraveyas Ilegal - Δε σταματώ.

Καινούργιος Μήνας..

2010-02-01T22:49:00.002+02:00

Φεβρουάριος.
Θεωρητικά ο τελευταίος μήνας του χειμώνα, αν και βλέπω πως θα καθυστερήσει να μας αποχαιρετήσει.. Στην μέτρηση προς τις εξετάσεις μετράμε πλέον -1, όπως -1 μετράμε και στους μήνες που απομένουν μέχρι να φτάσει το καλοκαίρι και να αρχίσει εκ νέου η ζωή μας με νέους στόχους, νέες συνθήκες, με τόσα βάρη να έχουμε αφήσει πίσω μας και με τόσα πράγματα να κάνουμε..
Τη συγκεκριμένη περίοδο μετράμε τις ώρες που κοιμόμαστε ως πολύτιμες. Ευελπιστώ πώς σε 4 μήνες τη θέση τους θα πάρουν οι ώρες που θα είμαστε ξύπνιοι, ή τουλάχιστον οι λογικές ώρες κατά τις οποίες θα είμαστε ξύπνιοι!
Λίγος καιρός ακόμα...
Αλλά πήρα μια απόφαση που σκοπεύω να τηρίσω. Πλεον συγκεντρώνομαι όσο δε πάει άλλο, για να καταφέρω να τα απολαύσω όλα αυτά τότε, ό,τι και να πρέπει να στερηθώ τώρα (με κάποιους περιορισμούς σε αυτό πάντα...).
Είμαι διαθέσιμος να το κάνω.
Ικανός, όμως, είμαι;
Θα το δείξει η πορεία μου και το αποτέλεσμα =)

Καλό μήνα σε όλους!!

«Όταν δυο άνθρωποι ενωμένοι περπατούνε»

2010-01-31T17:02:00.003+02:00

Μτφρ. Β. Μοσκόβης. 1993. Αριστοτέλους Ηθικά Νικομάχεια. Ι–ΙΙ. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Μετά τα παραπάνω μας, καλό είναι να εξετάσουμε το ζήτημα της φιλίας. Γιατί αυτή είναι αρετή ή τουλάχιστον συγγενεύει με την αρετή κι είναι ακόμη αναγκαιότητα για τη ζωή. Γιατί κανένας δεν θα ήθελε να ζει χωρίς φίλους κι αν ακόμη είχε στη διάθεσή του όλα τ' άλλα αγαθά. (Κι οι πλούσιοι ακόμη, οι άρχοντες κι οι δυνάστες έχουν, καθώς φαίνεται, πάνω από κάθε άλλον) ανάγκη από φίλους. Γιατί τι θα τους εχρησίμευε να είναι γεμάτοι αγαθά, αν αφαιρούσε απ' αυτούς την ενεργητική εκείνη δράση, που απευθύνεται στους φίλους και γι' αυτό είναι πάρα πολύ αξιέπαινη; Ή πώς θα ήταν δυνατό να διατηρούνται και να διασώζονται τόσα αγαθά χωρίς φίλους; Αφού όσο πιο πολλά είναι αυτά τόσο πιο δύσκολη είναι η φύλαξή τους). Στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες οι φίλοι θεωρούνται το μοναδικό καταφύγιο. Στους νέους η φιλία προσφέρει τη βοήθειά της για ν' αποφεύγουν τα σφάλματα. Στους ηλικιωμένους την φροντίδα και εκείνο που τους λείπει ένεκα της αδυναμίας τους και τους άνδρες που είναι στην ακμή της ηλικίας τους τούς παρακινεί να κάμνουν ωραίες πράξεις.

[...]Η φιλία δεν είναι μονάχα αναγκαία, αλλά και ωραία. Επαινούμε εκείνους που αγαπούν την φιλία και φαίνεται πως από τα τιμητικά πλεονεκτήματα είναι το να έχει κανείς πολλούς φίλους. Και μερικοί μάλιστα νομίζουν πως το να είναι κανείς ηθικός άνθρωπος και πιστός φίλος είναι ένα και το αυτό.

Γεννιούνται πολλές απορίες σχετικά με τη φιλία. Άλλοι τη νομίζουν σαν ομοιότητα και τους φίλους όμοιους γι' αυτό και η παροιμία «ο όμοιος έλκεται προς τον όμοιο», κι «ο κολιός πηγαίνει στον κολιό» και τα παρόμοια. Αντίθετα άλλοι λένε ότι όλοι οι τέτοιοι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλο όπως οι κεραμείς. Και για το ζήτημα αυτό αναζητούν κάτι ανώτερο και πιο φυσικό. Ο Ευριπίδης λέει σχετικά ότι η ξερή γη ποθεί τη βροχή, ο μεγαλόπρεπος ουρανός, όταν είναι γεμάτος βροχή κατέχεται από τον πόθο να χυθεί στη γη. Ο Ηράκλειτος παρατηρεί ότι το ωφέλιμο γεννιέται από το αντίθετο, η ωραιότερη αρμονία από την αντίθετη και ότι όλα προέρχονται από την Έριδα. Αντίθετα άλλοι (φιλόσοφοι) και κυρίως ο Εμπεδοκλής, παραδέχονται ότι το όμοιο έχει τάση να ενωθεί με το όμοιο.

[...] Ας εξετάσουμε, π.χ., αν η φιλία υπάρχει ανάμεσα σ' όλους τους ανθρώπους, αν μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε διεστραμμένα άτομα, και τέλος, αν υπάρχει ένα είδος φιλίας ή πολλά είδη της. Γιατί όσοι παραδέχονται, ότι υπάρχει ένα μονάχα είδος, για τον λόγο ότι παρατηρούμε ένα μείζον κι ένα έλασσον σ' αυτήν, στηρίζουν τη γνώμη τους σ' ένα όχι ισχυρό γνώρισμα.

[...]Ίσως να ήταν δυνατό να ξεκαθαρίσουμε το παρόν ζήτημα, αν μάθουμε πρώτα τι είναι άξιο αγάπης. Γιατί δεν αγαπούμε χωρίς εξαίρεση το καθετί, αλλά μονάχα το αξιαγάπητο, και τέτοιο είναι το αγαθό, το ευχάριστο και το χρήσιμο. Όμως, χρήσιμο φαίνεται πως είναι εκείνο, με το οποίο δημιουργείται κάποιο αγαθό ή ηδονή. Έτσι σκοπός είναι μονάχα το αγαθό ή το ευχάριστο. Μα οι άνθρωποι αγαπούν το αγαθό αυτό καθ' αυτό ή ό,τι είναι μόνο αγαθό σχετικό μ' αυτούς; Γιατί οι δυο αυτές απόψεις του αγαθού είναι αντίθετες κάποτε η μια με την άλλη. Αυτό συμβαίνει όσον αφορά το ευχάριστο. Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο καθένας αγαπά ό,τι είναι αγαθό για τον εαυτό του, ότι απολύτως αγαθό είναι το ευχάριστο και ότι αγαθό είναι για τον κάθε άνθρωπο ό,τι είναι ευχάριστο σ' αυτόν. Όμως ο καθένας δεν αγαπά ό,τι είναι στην πραγματικότητα αγαθό, αλλά ό,τι φαίνεται σαν τέτοιο. Αυτό όμως δεν έχει σημασία, και μπορούμε να πούμε ότι ευχάριστο είναι ό,τι φαίνεται αγαθό.

[...]Πολλοί είναι ευμενείς απέναντι ανθρώπων, που δεν είδαν ποτέ αλλά θεωρούν ενάρετους και χρήσιμους, και ίσως κι οι δεύτεροι να διαπνέονται απέναντι των πρώτων από το ίδιο αμοιβαίο συναίσθημα. Έτσι οι πρώτοι θα είναι ευμενείς στους δεύτερους και αντιθέτως. Αλλά πώς θα ήταν δυνατό να τους ονομάσει κανείς φίλους, εφόσον αγνοούν την αμοιβαιότητα των φιλικών διαθέσεών τους; Επομένως η φιλία δεν απαιτεί μόνον αμοιβαίες καλές διαθέσεις, αλλά και το να ποθεί κανείς τα αγαθά για τους φίλους του, χωρίς η αμοιβαία αυτή φιλική διάθεση να είναι κρυφή, κι αυτό για τους λόγους που εκθέσαμε προηγουμένως.

Where the Wild Things Are

2010-01-31T10:28:00.003+02:00

Χθες πήγα με τους φίλους μου και είδα αυτή τη ταινία: "Where the wild things are" (Στα Ελληνικά: Στη χώρα των μαγικών πλασμάτων) και ειλικρινά ήταν μία από τις καλύτερες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Την προτείνω ανεπιφύλακτα =)

06.08.09... Άλλαξα;

2010-01-23T22:33:00.002+02:00

Εντυπωσιάζομαι από το πώς μπορείς να δεις τον εαυτό σου να αλλάζει, ακόμα και σε διάστημα λίγων μηνών. Σήμερα μπήκα σε μια διαδικασία να σιγυρίσω το αχούρι που ονομάζω δωμάτιό μου, και έτυχε και βρήκα ένα κείμενο που είχα γράψει πριν από 5 μήνες περίπου... Ένα απόσπασμά του:

«Δεν είναι περίεργο που ΌΛΑ μοιάζουν τόσο ίδια; Όλα σε οδηγούν σε ίδιες καταστάσεις, συμπεράσματα και σκέψεις. Πρέπει, όμως, να μπεις σε μαι να διαδικασία να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά... Άλλωστε, από τα λάθη σου μαθαίνεις..
Δεν είναι και τόσο εύκολο όμως. Μπορεί να φτάσεις σε σημείο να αμφισβητήσεις ακόμα και αυτά που έχεις δίπλα σου, να αδιαφορείς παντελώς γι' αυτά. Μεγάλο Λάθος. Είναι απίστευτο πάντως πώς οι αποφάσεις άλλων μπορούν να επηρεάσουν τόσο πολύ τη ζωή σου, ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό. Οι αποφάσεις τους, που συχνά λαμβάνονται εν αγνοία σου, έχουν στη τελική άμεση σχέση με εσένα. Ακόμα περισσότερο, αν ο άλλος δεν έχει ξεκαθαρίσει το μυαλό του και τη θέση του για ότι αφορά εσένα, πώς υποτίθεται ότι πρέπει να αντιδράσεις; Τι να κάνεις ακριβώς; Τι να αρχίσεις να δέχεσαι σα δεδομένο, και τι μπορεί να αλλάξει;
Είναι κάποια ζητήματα στα οποία φαντάζεις τόσο αδύναμος, σα να μη μπορείς να λάβεις καμία απόφαση από μόνος σου, όσο και να εμπλέκεσαι. Γιατί απλά, έτσι είμαστε...Γιατί έτσι ΕΙΜΑΙ. γαμώτο.. Ενδιαφέρομαι υπερβολικά πολύ, προσπαθώντας πάντα να είμαι ο δυνατός, ο βράχος, καταλήγοντας όμως εγώ πάντα να περιμένω από τους άλλους κάποια απάντηση. Αν είναι ποτέ δυνατόν..

Έχει και πανσέληνο αύριο, τι ωραία που θα είναι.. Που θα ήταν...Γιατί μπαίνω πάντα στη διαδικασία να σκέφτομαι έτσι; ΕΙΣΑΙ ΥΠΈΡΟΧΟ ΠΛΆΣΜΑ, ΠΆΡ'ΤΟ ΑΠΌΦΑΣΗ!

Τι να πει κανείς... Το θέμα στη τελική είναι ένα: να μη βλέπεις τα πράγματα μονόπλευρα. Και μη σκέφτεσαι μόνο αυτό. Είδα πως με το που συνειδητοποίησα κάτι άλλο πώς αισθάνθηκα.. Ήταν ωραία και το ξέρεις. Άρα γιατί να μη το διατηρήσεις έτσι; Μην είσαι τόσο βλάκας πια, απλά δε το αξίζει. Άμα κολλάς σε κάτι τέτοια, ξέρεις τι ακολουθεί πάντα. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΑΞΊΖΕΙ.
Οπότε ένα είναι το συμπέρασμα, και το ξέρεις πολύ καλά ποιο είναι αυτό, το θέμα είναι να μη το ξεχνάς. Ειδικά όταν πρόκειται για κάτι τέτοια ζητήματα.. Εντάξει;
Μια απόφαση είναι όλα... Τόσο απλά..

Ακόμα και αν φτάσεις στον πάτο,
είναι καλύτερο να το κάνεις με μουσική»

Και να που το διάβασα μετά από τόσο καιρό. Ειλικρινά τα περισσότερα από αυτά που έγραψα ακόμα τα σκέφτομαι. Άλλα τα είχα ξεχάσει. Είναι καλό να γυρνάς που και που στο παρελθόν, αρκεί να μη κολλάς εκεί. Καιροφυλακτούν πολλές παγίδες, ειδικά άμα την είχες πατήσει ξανά.. Το παρελθόν, όμως, πάντα βρίσκει τρόπους να επιστρέψει σε εσένα και να σου κάνει άνω κάτω τη ζωή.. Το κατάλαβα από πρώτο χέρι χθες..
Ξέρεις κάτι; Δε θα άλλαζα τίποτα από ό,τι είχα κάνει και σκεφτεί παλιά. Και ξέρεις γιατί; Γιατί όλα αυτά με κάνουν αυτόν που είμαι σήμερα, με διαμορφώνουν όπως είχα γράψει και παλαιότερα...

Δε θέλω να τελειώσω αυτό το post, ούτε και ξέρω πως... Το αφήνω σε εσένα αυτό ;)

Amazing - Johnette Napolitano

2010-01-23T16:29:00.008+02:00

Το ξέρω πως δεν έχω γράψει αρκετό καιρό.. Ίσως γιατί έγιναν τόσα πολλά ...
Something to make things up!

Look at my hands
Look at my feet
Clumsy stumps of leftover wings
I manage to walk
And I manage to talk
Speak, eat, drink, and live in my skin

Looking at you
And watching you move
I almost pass out
I so want to with you

My tongue is like leather
I feel nails in my jaw
And you're so together
And I am in awe

Angels among us
They're not so far above us

Amazing
You're amazing
And I am only okay but you are amazing
You're amazing
And I just wanna live in your light

When i'm with you
Everything seems like a dream
Or so to me it seems
When I watch the air around turn to shades of pink and green
It's the most beautiful thing
Oh you have no idea
There's no way for you to see
The magic all around you
And you turn your eyes on
Turn your eyes on me
Won't you turn your eyes on me
Your eyes on me

Angels among us
They're not so far above us
They're here on earth as well
As far as I can tell

Amazing
You're amazing
And I am only okay but you are amazing
You're amazing
And I just wanna live in your lighjt

Amazing
You're amazing

Angels among us
They're not so far above us

Amazing
you're amazing
and I am only okay but you are amazing
You're amazing
And I am only okay but you are amazing
You're amazing
And I am only okay but you are amazing
You're amazing
And I just wanna live in your light

X-mas sure is over..

2010-01-01T18:26:00.002+02:00

Welcoming 2010, hoping it will be a great year
No More Resolutions. Just change.

ΑΝΑΕΡΕΙΠΩ

2009-12-24T14:32:00.000+02:00

Καὶ
φοβᾶμαι ἀκόμη τῶν χεριῶν μου
τὸ ἄγγιγμα στὶς πέτρες τοῦτες
μὴν ἐπιτείνει τὴ φθορά, μὴν ἐπισπεύδει
τῶν ἐρειπίων τὴν ἐρείπωση.
ΑΘΩΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

Πότε μὲ εἶχες φέρει ἐδῶ
νὰ μὲ ξεναγήσεις στοὺς χρησμούς;
Νὰ ρωτήσω τὴ μάντιδα Μνήμη.
Ἢ ἄλλη, ἡ διπλανὴ ἱέρεια Λήθη,
ἔχει πολὺ κόσμο πνίγεται στὴ δουλειὰ
ἀμάσητα καταπίνει τὰ καπνώδη φύλλα
τῶν λησμονητέων.

Βρέχει ἀπὸ χτές.
Ὅ,τι βλέπω ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τοῦ ἑστιατορίου
θέλει νὰ χαθεῖ. Μὲ τὸ ζόρι συγκρατῶ ἀντίκρυ
τοὺς κίονες μὴν πέσουν τῆς Ἀθηνᾶς Προναίας
-νὰ προσέξω ὅταν θὰ καθαρογράφω αὐτὴ τὴ θέα
μὴ μὲ παρασύρει ὁ δαίμων τῆς συνήχησης
καὶ γράψω Προνέας. Θὰ ποῦν πὼς ξεναγῶ
στὰ ἐρείπια καθρέφτη.

Βρέχει. Καταφεύγουν στὸ ἑστιατόριο
μεγάλες παρέες θορύβων.
Συντοπῖτες, ἐραστὲς τῆς ἱστορίας, ζευγάρια
Ἐρωτευμένα –σπουδαστὲς τοῦ μέλλοντός τους
περιηγητικοὶ συνταξιοῦχοι,
ἀναπαλαιωτὲς τῆς ἀνίας οἰκογένειες
σωματεῖα πρόεδροι ὁμιλήτριες ἀνθοδέσμες.

Ρέουν ξένες γλῶσσες σὲ ποτηράκια τῆς δικῆς μας
ξιφομαχεῖ μὲ τὰ μαχαιροπήρουνα ἡ βροχὴ
καταβροχθίζοντας μερίδες συζητήσεων, μπουκάλια
κρασιοῦ ξελαιμιάζονται νὰ διηγοῦνται
ἀνέκδοτα ἀστεῖα σπᾶνε γέλια.
Οἱ σερβιτόρες ἐντυπώσεις πηδοῦν ἐκστασιασμένες
ἀπὸ τραπέζι σὲ τραπέζι
κραυγαλέα ἐπιδόρπια παραγγέλνει ἡ συντροφικότης.

Ἐνῷ ἐγὼ σέβομαι – συντρώγω χαμηλόφωνα
μὲ τὸ ἕνα ἀπολλώνειο κουβέρ μου.

Κική Δημουλά, μια μεγάλη δημιουργός.